ตอนที่ 3
เจียอิงในคราบอ้ายผิงไม่คิดสนใจซูเจ็งที่กลับบ้านดึกๆดื่นๆผิดกับอ้ายผิงตัวจริงที่ดูแลห่วงใยน้องสาวคนเล็กเสมอ ไฉเสียอีกเป็นเดือดเป็นร้อนแทนเมื่อเห็นซูเจ็งกลับบ้านผิดเวลา ซูเจ็งเสียวสันหลังวาบเมื่อเห็นหน้าพี่ชายคนรองตอนแอบเข้าบ้านแต่ทำใจดีสู้เสือแก้ตัวว่ากลับดึกเพราะไปติวหนังสือและแวะกินข้าวกับเพื่อนในห้าง...
เหลาไท่จัดการเรื่องซุนหลิงเรียบร้อยจึงเรียกตัวส่งไห้มาคุยเรื่องลงไปตรังด้วยกัน
“ลงไปทำไมครับ เหลาไท่ไม่ได้ไปไหนไกลๆมานานแล้วนี่ครับทำไมจู่ๆ...”
“ย่ามีธุระ น้อยต้องไปกับย่า”
“อะไรนะครับ...ผมเหรอเหลาไท่ ทำไมไม่ให้พี่ใหญ่ไปล่ะ”
“ฉันมีเหตุผล”
“แต่ผมไม่อยากไป”
“แล้วแกจะปล่อยให้ย่าลงไปคนเดียวใช่ไหม”
“เหลาไท่...นี่เป็นแผนของพี่ใหญ่จะกีดกันผมให้ห่างจากน้องอ้ายผิงใช่ไหมครับ”
ส่งไห้เถียงอย่างไม่ลดละ เหลาไท่ถอนใจยาวก่อนเตือนสติหลานชายคนเล็ก “โตได้แล้วส่งไห้ เรื่องเธอสองคนตกลงกันเองย่าไม่ยุ่ง แต่ถึงอย่างนั้นย่าก็ไม่คิดว่าแค่เรื่องผู้หญิงคนเดียวจะทำให้แกสองคนถึงกับต้องแตกกันหรอกนะ”
คำพูดเตือนสติของย่าทำให้ส่งไห้อารมณ์เย็นลงบ้างกระนั้นก็ยังไม่ยอมลงไปตรังด้วย เหลาไท่ต้องยื่นคำขาด
“สุ้ยไถ่มาขอย่าจะลงไปแต่ย่าห้ามเขาไว้เอง!”
เจียอิงในคราบอ้ายผิงไม่รู้เรื่องเหลาไท่กับส่งไห้ จะลงไปตรังแต่ก็ไม่ประมาทเร่งรัดให้เสียนลงไปทำงาน ที่นั่นเพื่อเป็นแพะรับบาปของเธอโดยเร็วที่สุด เสียนอิดออดเพราะไม่อยากห่างลูกเมีย เจียอิงต้องงัดไม้ตายยกเรื่องเม่ยหลานกับซันที่เธอแอบเก็บภาพเป็นหลักฐานไว้ทั้งหมดแล้วมาขู่
“ส่วนทางนี้ก็ไม่ต้องห่วง น้องจะคอยดูแลส่งเสียลูกเมียทั้งสองของพี่ให้เป็นอย่างดี”
เสียนอ้าปากค้างที่ความลับถูกแฉ “นี่เธอ...รู้เรื่องได้ยังไง”
เจียอิงในคราบอ้ายผิงยักไหล่ ไม่ตอบคำถามแต่แกล้งพูดเรื่องในอดีตข่มขวัญเขา “แล้วที่ผ่านมาพี่ไม่เคยรู้หรือว่าอาปาตามล้างตามเช็ดเรื่องผู้หญิงทั้งหลายให้พี่เสมอ คอยส่งเสียให้จนอาปามาเป็นแบบนี้ฉันก็เลยรับช่วงต่อ”
เสียนร้อนรนมากกลัวคนอื่นในครอบครัวจะรู้เรื่อง พึมพำถามเสียงเบา “ไฉรู้เรื่องหรือเปล่า”
เจียอิงยิ้มเย็น “แม้แต่อาม้าก็ไม่รู้”
ooooooo










