สองนรี

“แลกกันไหมคะ ฉันกินอะไรก็ได้”

“คุณมีน้ำใจให้คนอื่นเสมอ งั้นผมตอบแทนความมีน้ำใจของคุณ” อาตม์คีบไก่ในกล่องข้าวตัวเองจะป้อน สองกลับยื่นกล่องบะหมี่ในมือไปรับชิ้นไก่มากัดกินเองชมว่าของเขาอร่อยเช่นกัน เขาเสนอจะแลกข้าวกล่องของเขากับบะหมี่ของเธอ สองส่ายหัว

“ฉันชอบบะหมี่มากกว่า ฉันไม่ยอมแลก

ของอร่อยให้ใครเด็ดขาด” สองยิ้มให้อาตม์แล้วกินบะหมี่ต่อ เขายิ้มมีความสุขที่รู้ว่าเธอเข้มแข็งขึ้น สองเงยหน้าขึ้นมาเห็นเขาจ้องอยู่แอบเขิน รีบคีบบะหมี่กินกลบเกลื่อน

ooooooo

ในเวลาไล่เลี่ยกัน ปรียากำลังนั่งหน้าเครียดคิดถึงเรื่องของหนึ่งกับสอง ตอนที่เด็กรับใช้เข้ามาแจ้งว่ามีแขกมาหาบอกว่าเป็นลูกสาว เธอตื่นเต้นดีใจคิดว่าเป็นสอง แต่ต้องดีใจเก้อเมื่อเด็กรับใช้แจ้งว่าแขกคนนี้ชื่อหนึ่ง เธอชะเง้อมองไปหน้าบ้านเห็นหนึ่งกำลังเดินตรงมายังตัวบ้าน

“ดิฉันพาเข้ามาที่ห้องรับแขกนะคะ”

“ไม่ต้อง” ปรียาพูดจบรีบออกไปกันท่า เด็กรับใช้มองตามงงๆว่าเกิดอะไรขึ้น...

หนึ่งถือถุงใส่อาหารเดินอย่างอารมณ์ดีตรงไปยังตัวบ้านเห็นแม่เดินออกมาก็ยิ้มทักทายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น บอกว่าแวะซื้ออาหารกับขนมเจ้าโปรดมาฝากท่านกำลังร้อนๆเลย แล้วยื่นถุงให้ ปรียารับมาโยนทิ้ง ไม่ต้องการกินของของหนึ่ง เธอเดินไปเก็บถุงขึ้นมา

“แม่เข้าวัยทองแล้วต้องหายากินบ้างนะ ไม่งั้นอารมณ์แปรปรวนเหวี่ยงขึ้นเหวี่ยงลง หรือว่าแม่ยังโกรธหนึ่งเรื่องงานหมั้น แม่จะโกรธข้ามวันข้ามคืนไม่ได้นะ เรื่องมันก็แล้วไปแล้ว วันหน้าหนึ่งจะพาศานต์มากราบแม่ เขาวางแผนจะพาหนึ่งไปฮันนีมูน แม่อยากไปเที่ยวไหน บอกหนึ่งสิ หนึ่งจะอ้อนศานต์ให้พาแม่ไปด้วย ศานต์เขารักหนึ่งมากนะแม่ ตามใจหนึ่งทุกอย่างเลย” หนึ่งพูดไม่ทันขาดคำปรียาตบเปรี้ยงหน้าคะมำ ถุงในมือร่วงพื้น

“แกแย่งแฟนน้องแล้วยังทำเป็นทองไม่รู้ร้อน นังหนึ่ง ใจคอแกทำด้วยอะไร”

“แม่จะโกรธหนึ่งก็ไม่ถูกนะ ก็คุณศานต์เขารักหนึ่ง เขาเป็นคนสวมแหวนให้หนึ่งทั้งที่รู้ว่าหนึ่งไม่ใช่สอง”

“เพราะแกไปยั่วไปให้ท่าไปนอนกับเขาน่ะสิ เขาถึงหลงแก”

“แล้วจะให้หนึ่งทำไงก็เขาติดใจหนึ่งแล้วนี่ ยัยสองก็เฉื่อยไม่มีรสชาติ แต่งงานไปก็เอาคุณศานต์ไม่อยู่”

ปรียาตำหนิหนึ่งที่ไม่รู้จักกระดากปากบ้างเลย แล้วมาที่นี่ต้องการอะไร เธออยากให้แม่กลับมาอยู่กับเธอ หากท่านยอมทำตามเธอจะไม่ยุ่งกับสองอีก ปรียายืนกรานไม่มีวันกลับไปอยู่ชายคาเดียวกับผู้หญิงที่เป็นชู้กับผัวตัวเอง เพราะตนไม่ได้บ้าเหมือนเธอ หนึ่งเริ่มไม่พอใจสวนทันทีว่าเธอไม่ได้บ้า

“คนดีๆเขาไม่ทำอย่างที่แกทำ แกมันเสียสติประสาท แกจำไว้นะถ้าแกคิดจะทำร้ายน้องอีก ฉันนี่แหละจะเอาเลือดหัวแกออก ไป...แกออกไปได้แล้ว” ไล่เสร็จปรียาจะกลับเข้าบ้าน หนึ่งคว้าตัวไว้ จะเอาแม่กลับไปอยู่ด้วยให้ได้ ปรียาปัดมือเธอออก สั่งห้ามเอามือสกปรกมาแตะต้องตนอีก ตนไม่อยากเห็นหน้าเธอ รู้สึกขยะแขยง ผลักเธอพ้นทางแล้วเดินเข้าตัวตึก หนึ่งตะโกนไล่หลังว่าแม่หนีเธอไม่พ้นแน่นอน