สกาวเดือน
ตอนที่ 5
เย็นวันถัดมาซึ่งหลวงราชไมตรีและลูกหลานต้องเตรียมตัวไปงานเลี้ยงที่วังมยุรา แต่ปัทมาแกล้งป่วยหน้าตาเฉยเพราะไม่อยากไป ขณะที่กัณหาตั้งใจแต่แรกว่าไม่ไปเพราะขี้เกียจปั้นหน้านับญาติกับท่านชายสดายุ
เพ็ญลักษณ์อยู่ในชุดสวยหวานโดดเด่นจนทุกคนตะลึง กระต่ายยิ้มถูกใจมากเพราะเชื่อว่าวันนี้อาเล็กของตนต้องเป็นนางเอกของงาน ส่วนสินีอยู่ในชุดสวยเก๋ ขณะที่หลวงราชไมตรีภูมิฐานในชุดสากล
มิรันตีแต่งตัวสวยพร้อมไปงาน หลวงราชไมตรีเพิ่งรู้แต่ไม่ขัดข้อง ทั้งหมดออกเดินทางไปวังมยุรากันอย่างชื่นมื่น เมื่อไปถึงทักทายทำความเคารพเจ้าของงานแล้ว ต่างแยกย้ายตามอัธยาศัย
ทรงกลดมาคนเดียว เจอท่านหญิงนัยเนตรซึ่งสนิทสนมกันดีเลยคุยกันถูกคอ แต่กระต่ายไม่เคยรู้มาก่อนว่าสองคนรู้จักกัน และเริ่มไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ จึงหาทางกำชับทรงกลดเรื่องทำเซอร์ไพรส์กับอาเล็กของตน ส่วนเพ็ญลักษณ์ก็เพิ่งรู้จากอิสเรสที่มางานนี้ด้วยเหมือนกันว่า ท่านหญิงนัยเนตรสนิทกับทรงกลด สองคนติดต่อกันทางจดหมายตลอดเวลา มีส่งโปสต์การ์ดให้กันด้วย
เพ็ญลักษณ์อึ้ง เพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าท่านหญิงนัยเนตรคือเจ้าของโปสต์การ์ดที่เคยเห็นอยู่กับทรงกลด
ooooooo
เจษฎาผิดหวังเพราะตั้งใจมาหาเพ็ญลักษณ์ที่บ้านราชไมตรี จึงบอกลาปัทมาที่ใจดีมาต้อนรับทั้งที่เธอกำลังจะกินข้าวเย็น
“ผมกะจะมาเซอร์ไพรส์เลยไม่ได้นัดล่วงหน้า คุณเล็กไม่อยู่ไร่หลายวันคิดถึงครับ...งั้นผมลากลับดีกว่า”
“ค่ะ โชคดีค่ะ”
“แต่ว่า...กลับไปก็เหงา ไม่มีอะไรทำ คุณปัทกำลังจะรับประทานข้าวเหรอครับ”
“ค่ะ รับประทานด้วยกันไหมคะ ตอนแรกว่าจะชวนเหมือนกัน แต่คุณขอตัวกลับซะก่อน”
“กำลังหิวเลยครับ งั้นไม่เกรงใจนะ...นี่ขนาดกินคนเดียวนะครับ มีแต่กับข้าวน่ากินทั้งนั้นเลย”
ปัทมาตักอาหารใส่จานให้เจษฎาที่นั่งยิ้มหน้าบาน ระหว่างนี้กัณหาเดินผ่านมาเห็นจึงหยุดยืนมอง
“เป็นบุญของผมที่คุณปัทไม่ไปงาน ผมเลยได้กินของอร่อยๆ”
“ปัทชอบอยู่ก้นครัวค่ะ ไม่ถนัดไปออกงาน ไม่ค่อยชอบคุยกับคนแปลกหน้า นี่ก็แกล้งบอกว่าไม่สบาย เลยได้อยู่บ้าน อย่าเอ็ดไปนะคะ”
“ครับ ผมจะเหยียบไว้เลย”
“คงไม่ทันแล้วล่ะมั้ง”
เสียงนั้นทำให้สองหนุ่มสาวสะดุ้ง กัณหาเดินเข้ามาตั้งใจหักหน้าปัทมาต่อหน้าชายหนุ่ม
“แต่ก็ดีนะ อยู่แต่ในก้นครัวน่ะดีแล้ว เข้าสังคมไม่เป็นแบบเธอทะเล่อทะล่าไป เดี๋ยวได้ทำอะไรขายหน้ากลางงานพอดี”
ปัทมาคาดไม่ถึง เจษฎาเห็นเธอหน้าเสียก็พยายามกู้สถานการณ์กลับมาด้วยการตักกับข้าวมาชิม พูดกับปัทมาเหมือนกัณหาไม่มีตัวตน
“เป็นผม ผมก็ไม่ไปครับ เพราะในงานไม่มีของอร่อยอย่างนี้ อาหารตาไปหาที่งานไหนๆก็มี แต่อาหารดีๆมีคุณปัทคนเดียวครับที่ทำได้ ผมติดใจตั้งแต่ที่ทะเลแล้ว”
ปัทมายิ้มอย่างซึ้งใจที่อย่างน้อยก็มีใครสักคนเห็นข้อดีของตน
ooooooo
ภายในงานเลี้ยง มิรันตีพยายามตามติดสราวุธจนเขากระดิกตัวไปไหนไม่ได้ ทั้งที่เขาอยากจะไปเดินตามหากระต่ายแทบแย่
