สกาวเดือน

เป็นอันว่าเรื่องการเรียนของกระต่ายต้องให้คนในครอบครัวตัดสินใจ แต่เรื่องหัวใจของเพ็ญลักษณ์ที่เอนเอียงให้ทรงกลดมากกว่าหนุ่มใด แล้วกระต่ายยังมาให้ความหวังเอาไว้ ล่าสุดทรงกลดเองที่มาขอคุยกับเธออีกครั้งก่อนกลับไปอเมริกา วันนี้ถือเป็นโอกาสเหมาะที่อยู่กันตามลำพัง เพ็ญลักษณ์จึงถามเขาตรงๆว่ามีอะไรจะคุยกับตน

ทรงกลดอ้ำอึ้ง...แล้วยิ้มกลบเกลื่อนเมื่อเธอจ้องมองไม่วางตา “คุณเล็กมองผมแบบนี้...ทำไมครับ”

“ถ้าไม่มี เล็กมีค่ะ เล็กยังโกรธอยู่นะคะเรื่องวันนั้น”

“แย่จัง...ลืมซะสนิทเลย ผมควรต้องขอโทษคุณเล็ก ผมต้องขอโทษด้วยจริงๆที่เพริดพักตร์ทำกิริยาที่ไม่สุภาพกับคุณเล็ก”

“ค่ะ เล็กรับคำขอโทษ แล้วเล็กควรจะคิดยังไงระหว่างคุณกับคุณเพริดพักตร์คะ บอกมาเถอะค่ะ เล็กจะได้ทำตัวถูก ไม่ให้คุณเพริดพักตร์มาว่าอะไรเล็กได้อีก”

“ระหว่างผมกับเพริดพักตร์ไม่ได้เป็นอย่างที่เขาพูดเลย...ผมห้ามไม่ให้เพริดพักตร์คิดหรือทำอะไรไม่ได้ แต่ผมยังยืนยันว่าผมไม่ได้คิดอะไรกับเพริดพักตร์ทั้งนั้น”

“เป็นอันว่าเล็กรับทราบนะคะ”

“ขอบคุณมากครับ รู้สึกดีจังที่คุณเล็กเชื่อผม”

“รีบกลับเถอะค่ะ จะได้ไปคุยกับคุณพ่อเรื่องโรงเรียนของต่าย” เพ็ญลักษณ์เดินออกไป หัวใจมีความหวังขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง แต่ทรงกลดกลับรู้สึกสับสน...เธอแสนดี

แต่เขาไม่ได้หวั่นไหว ไม่มีอาการอะไรเลย

ooooooo

กระต่ายเคลียร์กับเทิดเรื่องวันก่อนที่เขาต้องเชื่อฟังกัณหาเพราะกลัวโดนไล่ออก กระต่ายไม่ติดใจ บอกตอนนั้นโกรธแต่ตอนนี้เข้าใจแล้ว

เมื่อเห็นทรงกลดขับรถมาส่งเพ็ญลักษณ์ กระต่ายถลาไปหยอกล้อว่าสงสัยแอบไปจู๋จี๋ สาวน้อยคิดเองเออเองอย่างมีความสุขที่เห็นสองคนมีความคืบหน้า

ตกเย็นสราวุธมาที่บ้านราชไมตรี พอรู้ว่ากระต่ายจะไปงานเลี้ยงที่วังมยุราเขาอยากไปด้วย ทั้งที่ตอนแรกทางบ้านได้บัตรเชิญ แต่เขาไม่คิดจะไปเพราะกลัวไม่มีคนรู้จักแล้วทำตัวไม่ถูก

 กระต่ายไม่ขัดข้องเพราะอยากให้ไปกันเยอะๆ เพื่อเป็นกำลังใจให้ทรงกลดที่จะทำเซอร์ไพรส์ในงาน ส่วนมิรันตีพอได้ยินว่าสราวุธไปงานนี้ด้วยก็กระตือรือร้นทันที ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้สนใจสักนิด

มิรันตีชอบสราวุธมาก อยากควงเขาเข้างานจึงกระวีกระวาดหาชุดสวยไว้ใส่ แต่สราวุธอึดอัดใจ แอบบ่นกับอนิลว่าตอนนี้มิรันตีคิดเลยเถิดไปไหนต่อไหน

จะบอกให้เธอรู้ตัวได้ยังไง อนิลแน่ใจว่าถ้าเพื่อนรักบอกไป ไม่ใช่แค่เธอจะเสียใจ แต่เสียหน้าด้วย และถ้าเขาหักอกเธอ เธอไม่มีวันยอมปล่อยให้เขาไปเป็นของใครโดยเฉพาะกระต่าย 

“แล้วมิรันตีก็จะจ้องเล่นงานต่าย ถ้าจะสลัดยายมิรันตี แกต้องเตรียมรับมือไว้”

“ไม่รู้ล่ะ ยังไงพรุ่งนี้ฉันจะต้องจบเรื่องบ้าๆนี่ให้ได้ ฉันจะบอกมิรันตีไปเลยว่าฉันไม่ได้คิดอะไร ถ้ายังไม่เข้าใจ ฉันจะไม่เกรงใจอีกแล้ว”

“อย่าดีแต่พูดแล้วกัน” อนิลทิ้งท้ายเพราะรู้ว่าสราวุธดีแต่ปาก ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะมีปัญญาจัดการอะไรเด็ดขาดได้...