สกาวเดือน
ตอนที่ 5
ทรงกลดเป็นห่วงกระต่ายมาก รีบไปที่วังมยุราและพบแต่ท่านชายสดายุก็ยิ่งร้อนใจจนอยากจะไปแจ้งความ แต่ไม่ทันออกไป กระต่ายโผล่มาพร้อมถุงขนมจีน ตั้งใจซื้อมาฝากท่านชายหลังจากตัวเองกินแล้วอร่อยดี
กระต่ายเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าทรงกลดกับท่านชายรู้จักกัน สาวน้อยดีใจพูดเป็นต่อยหอยเรื่องทรงกลดกับเพ็ญลักษณ์ เพ้อฝันว่าสองคนต้องลงเอยกัน และหวังว่าทรงกลดจะสารภาพรักอาเล็กของตนในงานเลี้ยง
ทรงกลดน้ำท่วมปาก กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเพราะกลัวกระต่ายผิดหวัง แต่มาบ่นลับหลังกับท่านชาย
สดายุว่าถ้าปฏิเสธออกไปจะกลายเป็นซ้ำเติมเรื่องที่กระต่ายถูกพ่อทิ้ง ท่านชายจับความรู้สึกบางอย่างของทรงกลดที่มีต่อกระต่ายได้จึงเตือนให้สำรวจใจตัวเองดีๆ
ขากลับทรงกลดอาสามาส่งกระต่าย ระหว่างทางสองคนคุยกันถูกคอมาก ความใกล้ชิดทำให้ชายหนุ่มมีอาการเขินอาย ขณะที่สาวน้อยกลับไม่ได้รู้สึกอะไร นอกจากรักและเคารพเขาอย่างพี่ชาย
ooooooo
ทุกคนที่บ้านราชไมตรีกำลังเป็นห่วงกระต่าย ยกเว้นกัณหาคนเดียวที่สมน้ำหน้า อยากให้กระต่ายหลงจนหายสาบสูญไปเลยด้วยซ้ำ
ทรงกลดมาส่งกระต่ายถึงบ้าน เพ็ญลักษณ์ขอบคุณเขาและตอบตกลงเมื่อเขาขอพบเธออีกครั้งก่อนกลับอเมริกา แต่เวลานี้เธอต้องพากระต่ายไปพบพ่อก่อน
เมื่อเผชิญหน้ากันภายในห้องอาหาร หลวงราชไมตรีไล่เรียงเหตุการณ์หลังจากฟังกัณหาบอกว่ากระต่ายใจร้อนไม่อยากรอรถที่บ้านจึงออกไปเอง กระต่ายไม่พอใจที่กัณหาโกหกและขอให้ปู่ถามเทิด แต่กัณหาชิงพูดเสียเองว่าเทิดบอกแล้ว บอกเหมือนที่ตนพูดเมื่อสักครู่
กระต่ายมองเทิดอย่างผิดหวังก่อนต่อว่ากัณหาทำแบบนี้ทำไม ไม่อยากให้ตนใช้รถตนก็ไม่ใช้แล้ว ทำไมต้องมาใส่ร้ายกันอีก
“อย่ามากล่าวหาฉันนะนังเด็กเหลือขอ เถียงอยู่ได้ฉอดๆ ไม่เกรงใจคุณพ่อบ้างเลย”
หลวงราชไมตรีไม่เชื่อกัณหาแต่ไม่อยากมีเรื่อง ตัดบทว่าพอแค่นี้ แต่กัณหายังไม่หยุด
“คุณพ่อคะ เด็กคนนี้มันเอาแต่ใจใหญ่แล้วนะคะ คิดว่าคุณพ่อกับยัยเล็กเอ็นดูแล้วมาขี่คอกัณ ไม่ให้ความเคารพแบบนี้ไม่ได้นะคะ มันน่ะเลี้ยงไม่เชื่อง คุณพ่อต้องจัดการนะคะ”
“แล้วฉันจะจัดการเอง”
ทุกคนเงียบกริบ กระต่ายน้อยใจเดินเลี่ยงไป
ส่วนกัณหาตามพ่อมาที่ห้องทำงาน อยากรู้เหลือเกินว่าพ่อจะจัดการกับกระต่ายยังไง ถ้าคิดไม่ออกตนจะลงโทษให้เอง
“คนที่พ่อจะจัดการไม่ใช่เจ้าต่าย แต่เป็นแก”
คำพูดของพ่อเล่นเอาลูกสาวคนโตชะงักหน้าเจื่อน
“คิดว่าฉันเชื่อในสิ่งที่แกพูดเหรอยัยกัณ”
“แปลว่าคุณพ่อเชื่อนังเด็กเหลือขอ แต่ไม่เชื่อหนูงั้นเหรอคะ”
“อย่ามาเสียงดังกลบเกลื่อนความผิด”
“หนูไม่ได้ทำผิด มันต่างหากที่ผิด”
“ต่ายทำผิดอะไร แกถึงได้ตั้งหน้าตั้งตาหาเรื่องเด็กมัน อย่าคิดว่าเรื่องที่แกเอาแต่ด่าเจ้าต่ายทุกครั้งที่เจอหน้า คอยแต่จะตอกย้ำปมในใจของมันจะไม่เข้าหูพ่อ รวมถึงเรื่องวันนี้...แกตั้งใจแกล้งเจ้าต่าย พ่ออยากรู้ว่าแกเกลียดอะไรเจ้าต่ายนัก”
