สกาวเดือน
ตอนที่ 5
กัณหาไม่บอกเหตุผลแท้จริงที่อิจฉาและกลัวกระต่ายมาแย่งสมบัติ “หนูไม่ชอบเด็กแข็งกระด้าง ไม่ถูกชะตา หนูพยายามจะสอน แต่มันไม่เคยฟัง ใครไม่เกลียดก็บ้าล่ะ”
“แน่ใจรึว่าเป็นเพราะแค่ไม่ชอบ ไม่ได้เพราะอย่างอื่น แกถึงไม่คิดจะเมตตามัน”
“นี่คุณพ่อไม่คิดจะเชื่ออะไรกัณสักอย่างเลยใช่ไหม เดี๋ยวนี้คำพูดของกัณมันไม่มีความหมายเลยใช่ไหมคะ ตั้งแต่มีนังเด็กนั่น กัณกลายเป็นคนใจร้ายใจดำในสายตาคุณพ่อไปแล้วใช่ไหมคะ”
“อย่าดูถูกพ่อ...และจงฟัง ถ้าไม่ชอบ ไม่เมตตาเจ้าต่าย พ่อขอร้อง...ปล่อยมันไปเถอะ อย่าไปยุ่ง ที่ผ่านมา มันก็เสียใจมากพอแล้ว อย่าซ้ำเติมหลานเลย”
กัณหาบีบน้ำตาเดินออกจากห้องไปด้วยความรู้สึกเจ็บใจและเสียหน้า บอกตัวเองว่าไม่มีทางปล่อยให้กระต่ายเสวยสุขอยู่ที่นี่แน่
ooooooo
กระต่ายน้อยใจและเจ็บใจไม่แพ้กัณหา เธอแอบไปร้องไห้คนเดียว ครั้นเห็นเพ็ญลักษณ์เดินเข้ามา ก็ระบายความอัดอั้นว่าไม่เข้าใจทำไมอากัณหาเกลียดตนนัก เกลียดแล้วมายุ่งกับตนทำไม
“ก็ไม่ต้องไปเข้าใจ แต่ขอให้ทำใจ อากัณก็เป็นคนแบบนี้”
“ต่ายทำไม่ได้ ความคิดแต่ละอย่าง คำพูดแต่ละคำของเขามันน่าเกลียด”
“อากัณจะเหนื่อยไปเองถ้าทำอะไรต่ายไม่ได้ อาอยากจะให้ต่ายอดทน”
“ทำไมต่ายต้องเป็นฝ่ายอดทน ทั้งๆที่ต่ายไม่ได้ทำอะไรผิดเลย บ้านนี้เป็นอะไรไปกันหมดแล้ว ทำไมต้องเงียบให้กับความไม่ถูกต้อง” พูดจบกระต่ายวิ่งหนีไป เพ็ญลักษณ์หนักใจ พูดกับตัวเองว่าหลานต้องอดทนเพราะมันคือครอบครัว
หลังจากนั้นเพ็ญลักษณ์เข้าไปคุยกับพ่อในห้องทำงาน “ต่ายไม่ใช่เด็กหัวอ่อน จะให้แกทำใจยอมรับเรื่องพี่กัณคงคุยยากล่ะค่ะคุณพ่อ นับวันพี่กัณยิ่งแรงกับต่ายมากขึ้น ครั้นเล็กจะไม่พามาที่นี่เลยก็ไม่ได้ ไม่อยากทิ้งไว้ที่ไร่คนเดียว แต่มาแล้วก็ต้องเจอ”
หลวงราชไมตรีหนักใจเช่นกัน หาทางออกที่ดีที่สุดด้วยการให้เพ็ญลักษณ์รีบส่งกระต่ายเข้าโรงเรียนประจำ...
เพ็ญลักษณ์ดำเนินการในวันถัดมาด้วยการชวนทรงกลดไปโรงเรียนประจำที่จะให้กระต่ายเรียน เพราะเห็นว่าเขาสนิทสนมกับหลานของตนคงช่วยดูได้ว่ากระต่ายจะถูกใจที่นี่หรือไม่
แค่คำว่า “โรงเรียนประจำ” ก็ทำให้ทรงกลดรู้สึกว่าไม่เหมาะกับกระต่ายอย่างยิ่ง กลัวว่าเด็กซนๆอย่างกระต่ายถูกปิดกั้นอิสรภาพแล้วจะทนไม่ได้ จึงพยายามทักท้วงค่อนไปทางคัดค้านจนมาเซอร์ในชุดนักบวชสีขาวไม่ค่อยชอบใจนัก
เพ็ญลักษณ์เองก็รู้สึกได้ว่าทรงกลดไม่อยากให้กระต่ายอยู่ที่นี่ เมื่อเธอพูดออกไปตรงๆ ชายหนุ่มยอมรับ บอกว่าที่นี่เข้มงวดเกินไป กระต่ายไม่ชอบให้ใครมาบังคับ
“คุณพ่อเห็นว่าต่ายโตขึ้นมากแล้ว น่าจะได้เวลาเข้าโรงเรียนสักที หมดเวลาเที่ยวเล่นตามไร่ตามทุ่งแล้ว ที่เลือกที่นี่เพราะมั่นใจได้ว่าต่ายจะถูกขัดเกลาเรื่องความเป็นกุลสตรีได้ดี”
“ทำไมต้องเป็นกุลสตรีด้วยล่ะครับ แบบที่ต่ายเป็นอยู่ก็ดีนะ แข็งแกร่งสู้คน”
“เล็กไม่เถียงค่ะ ว่าที่ต่ายเป็นอยู่ก็ดี...แต่ก็มี
บางอย่างที่ขาดๆเกินๆ เล็กต้องทำงานด้วย อาจจะมีเวลาขัดเกลาต่ายไม่เต็มที่ ตอนนี้เล็กยอมรับว่าเล็กต้องการผู้ช่วยจริงๆ คุณกลดไม่เห็นด้วยเหรอคะ”
“ส่วนตัวผมคิดว่าเด็กได้อยู่กับครอบครัวดีกว่าอยู่กับคนอื่น แต่ผมก็แค่คนนอก เรื่องนี้ก็ต้องแล้วแต่ครอบครัวคุณเล็กตัดสินใจ”
