สกาวเดือน
ตอนที่ 5
ทรงกลดเอาแต่มองไปที่ผนังนั้น ไม่รู้ตัวว่าเยื่อใยอย่างเดียวที่เหลืออยู่ในใจตอนนี้คือกระต่ายเท่านั้น
“ถ้าเป็นคนที่แกรัก แกจะไม่อยากจากหรือทิ้งเขาไว้ ห่างกันแค่แป๊บเดียว มันก็ทำให้แกแทบขาดใจ แกรู้สึกกับอาของต่ายเขาถึงขั้นนี้ไหม”
ชายหนุ่มส่ายหน้าหลังจากที่ชั่งใจแล้ว...
“ต้องโทษเสน่ห์ของแกที่มันก็ดึงดูดให้ผู้หญิงสับสนเวลาที่อยู่ใกล้ ตอนที่หญิงเนตรเจอแกที่ฮาวาย ก็กลับมาเพ้อถึงแกแทบตาย เพราะโปสต์การ์ดที่แกติดต่อกัน เขาถึงได้กลับมาหาแกที่เมืองไทย”
“ถ้าอย่างนั้นงานเลี้ยงที่ต่ายบอก...”
“ใช่ งานเลี้ยงต้อนรับหญิงเนตร...เขากลับมาหาแกตามที่สัญญาไว้ ไม่รู้ว่างานนี้จะต้องมีคนอกหักเพราะแกกี่คน”
ทรงกลดอึดอัดใจมากเมื่อรู้ว่าจะมีอะไรรออยู่ที่งานเลี้ยงนั้นบ้าง
ooooooo
กระต่ายพยายามจับคู่เพ็ญลักษณ์กับทรงกลดโดยไม่รู้ว่าตัวเองสร้างความลำบากใจให้ฝ่ายชายมากแค่ไหน ขณะเดียวกันก็ทำให้ฝ่ายหญิงลังเลและสับสน แต่ที่สำคัญเธอไม่ต้องการเห็นหลานสาวผิดหวัง
นอกจากจะเป็นแม่สื่อแล้ว กระต่ายยังเจ้ากี้เจ้าการขอร้องสินีตัดชุดสวยๆให้เพ็ญลักษณ์ใส่ไปงานเลี้ยงที่วังของท่านชายสดายุ โดยบอกสินีกับปัทมาว่าวันนั้นทรงกลดมีเรื่องสำคัญจะบอกอาเล็กด้วย เพ็ญลักษณ์บังเอิญได้ยินคำพูดของกระต่าย อดสงสัยไม่ได้ว่าทรงกลดจะบอกอะไรตน
เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการไปงานเลี้ยงที่จะมีขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เพ็ญลักษณ์พากระต่ายมาบ้านพ่อที่กรุงเทพฯ ขณะเดียวกันทรงกลดก็เก็บข้าวของกลับมาบ้านแม่ที่อยู่รั้วติดกับบ้านราชไมตรี กัณหาเห็นกระต่ายก็จ้องหาเรื่องอีกตามเคย ไม่ว่าหลานคนนี้จะทำอะไรก็ขวางหูขวางตาไปหมด ดุด่าได้ทุกเรื่อง ไม่เว้นแม้แต่กระต่ายชวนบ่าวในบ้านเก็บมะม่วงบนต้นกิน
กัณหาจงเกลียดจงชังกระต่ายเพราะหวงสมบัติ เห็นหลวงราชไมตรีเอ็นดูกระต่ายก็ยิ่งไม่ชอบใจ พยายามหาทางกลั่นแกล้งทุกทีที่มีโอกาส
ฝ่ายทรงกลดนั้นเมื่อกลับมาบ้านแม่ก็มีเรื่องให้ปวดหัว เพราะต้องรับมือกับแม่ที่ชอบบงการชีวิตโดยเฉพาะเรื่องแต่งงาน ซึ่งแม่ต้องการให้ลงเอยกับเพริดพักตร์
แม้เขาจะบอกว่าไม่ได้รักเธอ แม่ก็ไม่สนใจ ยืนกรานว่า ลูกสะใภ้ของตนต้องเป็นคนนี้เท่านั้น ทำให้เพริดพักตร์ได้ใจมาป้วนเปี้ยนที่บ้านแทบทุกวัน
วันนี้กระต่ายอยากไปหาท่านชายสดายุที่วังมยุราจึงขอให้เทิดขับรถพาไป แต่กัณหาไม่ยินยอม อ้างว่าตน ต้องใช้รถไปรับยาให้พ่อ เทิดเห็นว่าเป็นทางผ่านจึงขอแวะส่งกระต่ายก่อนแล้วค่อยเลยไปรับยาให้
“ฉันต้องไปเอง กะโหลกกะลาอย่างแกไปรับจะไปรู้เรื่องอะไร”
กัณหาแว้ดใส่เสียจนเทิดซีดจ๋อย กระต่ายขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืด บอกเทิดว่าตนไปเองได้ แต่เทิดยังห่วงเพราะกระต่ายไม่เคยไปไหนมาไหนคนเดียวในกรุงเทพฯ เลยโดนกัณหาดุไปอีกชุด ก่อนย้ำว่าให้รอตนและอย่าให้รู้ว่าแอบเอารถไปส่งกระต่าย ถ้าตนออกมาไม่เจอ แกโดนไล่ออกแน่
เทิดรู้ทันทีว่ากัณหาแกล้งกระต่าย เขาบ่นกับป้าเงินแม่บ้านเก่าแก่ ทรงกลดเข้ามาได้ยินโดยบังเอิญ สงสารกระต่ายจนอดตำหนิกัณหาไม่ได้ว่าใจคอคับแคบกับเด็ก กัณหาโกรธมาก คาดคั้นบ่าวสองคนของตนว่าทรงกลดรู้เรื่องกระต่ายได้ยังไง เทิดบอกว่าเขามาได้ยินเอง ตนไม่ได้นินทาเธอให้เขาฟัง
กัณหาไม่ไว้ใจ กำชับสองบ่าวว่าอย่าสาระแนเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อตนอย่างเด็ดขาด ใครถามก็ห้ามพูด ถ้าไม่เชื่อจะไล่ออกทั้งคู่
