สกาวเดือน

มิรันตีคือคนที่สะดุ้งสุดแรงกว่าใคร ไม่กล้าบอกว่าตัวเองก็มีส่วน

“รักษาลูกชายคุณให้ปลอดภัยก่อน ที่เหลือผมจะรับผิดชอบแทนหลานสาวผมเอง”

“แน่นอน!! คุณต้องได้ชดใช้แน่” สันต์จ้องหน้าหลวงราชไมตรีครู่หนึ่งก่อนจะตามพยาบาลออกไป

ขณะจับกลุ่มรอฟังผลการรักษาของกระต่ายและสราวุธ หลวงราชไมตรีถามทรงกลดว่าทำไมกระต่ายถึงหุนหันออกไปแบบนั้น

“ต่ายโกรธผมครับ เลยขับรถหนีออกไป”

“ทำไมถึงทำอะไรขาดสติได้ขนาดนี้ ขับรถก็ไม่คล่อง”

“พรุ่งนี้ตำรวจจะตรวจสอบที่เกิดเหตุอีกทีว่าสภาพรถมีปัญหาด้วยรึเปล่า อาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เกิดอุบัติเหตุครับ”

มิรันตีตกใจมากกลัวว่าตัวเองจะมีความผิดที่ไปปล่อยลมยางรถ ค่อยๆเดินออกจากกลุ่มมาโดยไม่มีใครสังเกต

ดึกแล้วที่โรงพยาบาลเหลือแต่เพ็ญลักษณ์กับทรงกลดที่ยังรอเยี่ยมกระต่าย หมอให้กระต่ายย้ายไปห้องพักฟื้นแต่เธอยังไม่ได้สติ มีแผลที่หน้าผากและฟกช้ำตามร่างกายเล็กน้อย เพ็ญลักษณ์เห็นสภาพหลานแล้วสงสาร พอกลับออกมาเจอทรงกลดตรงหน้าห้อง สีหน้าท่าทางเขาเศร้าหมองมาก

“ต่ายโกรธที่ผมไปบอกคุณพ่อคุณเรื่องโรงเรียน ผมเป็นต้นเหตุของความวุ่นวายทั้งหมดในคืนนี้”

“ที่น่าเห็นใจกว่าคือคุณพ่อ ต่ายอาจจะพาล

มองว่าคุณพ่อใจร้ายที่ส่งต่ายไปโรงเรียนประจำ คุณซื้อใจต่ายด้วยการทำให้เขามีอคติกับเรา”

“ผมผิดเองครับ ผมไม่นึกว่ามันจะสร้างปัญหาขนาดนี้”

“รู้ตัวไหมคะ คุณเก่งเรื่องให้ความหวังพอๆกับที่ทำให้คนผิดหวัง คุณพยายามให้กำลังใจต่ายแล้วก็ทำร้ายเขาไปพร้อมๆกัน” เพ็ญลักษณ์พูดจบก็เดินจากไป ทิ้งให้ทรงกลดยืนอึ้งอย่างรู้สึกผิดอยู่ตรงนั้น

ooooooo