สกาวเดือน
ตอนที่ 5
ท่านชายไม่เข้าใจ แต่พอกระต่ายเฉลยว่าชายคนนั้นคือทรงกลดก็ชะงัก...หลังจากเจรจากับท่านแล้ว กระต่ายกลับไปสรุปแผนของตัวเองให้ทรงกลดฟัง เธอต้องการให้เขาสารภาพรักอาเล็กก่อนไปอเมริกา และสัญญาว่าจะกลับมา เพื่อที่อาเล็กจะยอมปักใจไม่หนีไปหาผู้ชายคนไหน
“มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก”
“ต่ายรู้ว่าอาเล็กคือรักแท้ของพี่กลด ถ้าไม่รัก พี่กลดจะมานั่งเครียดเรื่องอาเล็กอย่างนี้เหรอ สรุปนะ...ต่ายจะพาพี่กลดไปงานเลี้ยงด้วยกัน แล้วให้ไปสารภาพรักกับอาเล็กในงาน นี่เป็นโอกาสสุดท้ายแล้ว ถ้าพี่กลดไม่ทำตัวให้ชัดเจน ระหว่างที่พี่กลดกลับไป อาเล็กจะต้องหนีไปแต่งงานกับคนอื่นแน่”
ทรงกลดถอนใจเฮือกอย่างหนักใจ...กระต่ายรวบรัดคิดเองเออเอง ทั้งที่เขายังไม่แน่ใจตัวเองว่ารักเพ็ญลักษณ์จริงหรือเปล่า
ooooooo
รุ่งขึ้นท่านชายสดายุมาหาทรงกลดถึงกระท่อมท้ายไร่...ทรงกลดงงมาก ไม่เคยรู้มาก่อนว่าท่านรู้จักกระต่าย
“ไม่ใช่แค่รู้จัก ฉันเป็นพ่อทูนหัวให้ต่ายตั้งแต่เกิดด้วยซ้ำ”
“เป็นไปได้ยังไงกัน”
“ฉันกับวิสุทธิ์ พ่อของต่ายคุ้นเคยกัน เพราะเราใช้ชีวิตที่เมืองนอกด้วยกันมานาน ฉันเป็นผู้ปกครอง ช่วยเลี้ยงดูต่ายตลอดเวลาที่ต่ายอยู่ฝรั่งเศส เพราะฉะนั้นฉันถึงตกใจตอนที่รู้ว่าต่ายมาเจอแกที่นี่ ได้ยินว่าแกมาติดพันอาของเขาถึงขั้นว่ารักกันแล้ว...มันจะเป็นไปได้ยังไงที่มีผู้หญิงมาหยุดแกไว้ได้”
“ใครเขาจะกล้ามาฝากชีวิตไว้กับคนอย่างกระหม่อม”
“นั่นไง ฉันว่าแล้วว่าจะต้องมีเรื่องเข้าใจผิด ไม่มีวันที่คนอย่างนายทรงกลดจะรักใคร”
“กระหม่อมยอมรับว่าคุณเล็กเป็นผู้หญิงที่น่าสนใจ แต่กระหม่อมยังไม่พร้อมจะเริ่มต้นกับใคร”
“แล้วรู้รึเปล่าว่าต่ายคิดเป็นตุเป็นตะไปถึงไหน”
“ต่ายก็แค่เห่อกระหม่อมเหมือนได้พี่ชายคนใหม่”
“ฉันเข้าใจว่าเจ้าต่ายมันเหงา ชีวิตของต่ายไม่ค่อยมีใคร ใครมาดีด้วย ต่ายก็รักทั้งใจ จะเรียกว่าขาดความอบอุ่นอย่างนั้นก็ได้ ต่ายถึงได้หวังว่าแกจะมาเป็นครอบครัวใหม่ให้เขา อาจจะหวังถึงขั้นว่าแกจะพาเขากับอาไปตั้งต้นชีวิตใหม่ที่อเมริกาด้วยกัน ต่ายคงอึดอัดกับการต้องอยู่ในบ้านที่เข้มงวดกับเขามาก เขาถึงอยากให้ใครสักคนมาพาเขาออกไป”
“ต่ายคิดจะไปอเมริกากับกระหม่อม?”
“ในเมื่อพ่อเขาไม่อยู่ แกก็ไม่อยู่ มันก็ไม่มีอะไรจะรั้งเขาไว้ที่นี่ เขาไม่อยากถูกทิ้งเอาไว้คนเดียวทางนี้ เลยพยายามจะหาอะไรที่ผูกมัดใจแกไว้”
“แล้วกระหม่อมจะทำยังไงดี”
“มันอยู่ที่ว่าแกคิดกับอาของเขาถึงขั้นไหนถ้ายังไม่ได้รักในตอนนี้ แล้วยังอยากจะสานสัมพันธ์ในอนาคตไหม”
“ลำพังอนาคตตัวเอง กระหม่อมยังไม่แน่ใจ”
“เอาอย่างนี้ ที่แกจะกลับไปคราวนี้ คนทางนี้ที่แกห่วงที่สุดคือใคร”
ทรงกลดใช้ความคิด สายตามองไปที่กระดาษโจทย์เลขและกระดาษคัดลายมือของกระต่ายที่ติดไว้เต็มผนัง
“แค่รักมันยังไม่พอหรอกนะทรงกลด คนเรายังต้องการความใกล้ชิดและความผูกพัน ถ้าถูกใจแต่ไม่มีเยื่อใยต่อกัน มันจะเป็นแค่ความหลงเท่านั้น พอห่างกันมันก็จะจืดจางไปตามกาลเวลา เหมือนอย่างพ่อกับแม่ของต่ายยังไงล่ะ”
