สกาวเดือน
ตอนที่ 10
สราวุธที่เพิ่งเข้ามาพร้อมเจษฎาและอิสเรส รีบพูดเพื่อปกป้องกระต่ายแต่โยนความผิดให้ทรงกลด
“พี่กลดเป็นคนที่ต่ายไว้ใจ ต่ายเลยไม่คิดจะระวังตัว พี่กลดต่างหากที่คิดอะไรกับต่ายอยู่หรือเปล่า ผมสังเกตเห็นมาตั้งนานแล้ว ผู้ชายด้วยกันดูออก”
เจษฎาทนไม่ได้ต่อว่าทรงกลดเสียงดัง “คุณเป็นคนแบบนี้เองเหรอคุณทรงกลด ต่ายเนี่ยเพิ่งจะจบมัธยม เห็นกันมาตั้งแต่เด็กๆ ทำไมจิตใจคุณมันอกุศลแบบนี้”
“ตากลด...เงียบอยู่ทำไม พูดอะไรออกมาบ้างสิ อย่าทำให้แม่อับอายขายขี้หน้า มันยังไง”
“ทุกคนกำลังเข้าใจผิด”
“จับได้คาหนังคาเขาแบบนี้ยังจะกล้าปฏิเสธอีกเหรอคุณทรงกลด คุณนี่มันใช้ไม่ได้ มิน่า...ทำไมถึงยังทำตัวไม่ชัดเจนกับน้องสาวฉัน เพราะมัวแต่รักอาเสียดายหลานอยู่นี่เอง” กัณหาใส่ฉอดๆ ทรงมณีทนไม่ได้ สั่งให้หยุดพูดจาน่าเกลียด แต่กัณหาไม่ฟัง ยังลอยหน้าลอยตาพูดจนหลวงราชไมตรีต้องออกโรงเอง
“พอได้แล้วยัยกัณ...คุณทรงกลด ผมอยากฟังคำอธิบาย”
“พ่อปู่ขา...ต่ายอธิบายได้”
“ปู่ต้องการคำอธิบายจากคุณทรงกลด ที่ปู่เห็นว่าเป็นผู้ใหญ่ มีเหตุผล มีวิจารณญาณและสามัญสำนึก หวังว่าคุณจะมีคำอธิบายที่ดี”
ทรงกลดสงสารกระต่าย บวกกับเห็นสายตาของทุกคนที่รอฟังคำอธิบายจึงตัดสินใจพูดออกไปทั้งที่ฝืนความรู้สึกตัวเอง
“ต่ายเสียใจที่มีคนมาทำร้ายอาเล็กที่เขารักผมกำลังปลอบต่ายและอธิบายให้เข้าใจถึงเหตุผลที่ไม่ควรตอบโต้ด้วยกำลัง ความรู้สึกที่ผมแสดงออกกับต่ายคือความรู้สึกของพี่ชายที่ปรารถนาดีต่อน้องสาวเท่านั้น ผมไม่เคยคิดอะไรเกินเลยกับต่าย ไม่ว่าตอนนี้หรือตอนไหน เพราะผมมีคนที่ผมรักอยู่แล้ว เพื่อไม่ให้ทุกคนเข้าใจผิดอีกต่อไป ผมขอประกาศไว้ตรงนี้เลยว่า...ผมรักคุณเล็กครับ นี่คือคำยืนยันของผมครับ”
ทุกคนเงียบกันไปหมด หลวงราชไมตรีชั่งใจครู่หนึ่งก่อนเอ่ย “ผมเชื่อคุณ”
ทรงกลดแอบโล่งอก กระต่ายสวมกอดเพ็ญลักษณ์ สินีกับปัทมาแสดงความยินดี เช่นเดียวกับทรงมณีที่ยิ้มหน้าบานสมใจปรารถนา...อิสเรสผิดหวัง เจษฎายังตกใจไม่หาย ขณะที่สราวุธโล่งอกแต่ยังไม่เชื่อทรงกลดนัก
ooooooo
เจษฎาอกหักอย่างแรง บอกตัวเองขณะเดินออกมาจากในบ้านว่าต่อไปนี้ตนจะไม่มาเหยียบที่นี่อีก
เพ็ญลักษณ์ออกมาส่งอิสเรส ชายหนุ่มผิดหวังแต่ไม่แสดงออก
“ขอแสดงความยินดีล่วงหน้าด้วยนะครับ”
“เล็กยังไม่ได้ตัดสินใจเลยนะคะ”
“คุณเล็กไม่ต้องพูดผมก็รู้...และคิดว่านายเจษฎาเองก็รู้อยู่แก่ใจดีว่าคุณเล็กคิดยังไงกับคุณทรงกลด ถึงได้โกรธออกไปแบบนั้น”
“เล็กขอโทษด้วยจริงๆนะคะ”
“มาขอโทษผมทำไม คุณเล็กไม่ได้รักผม ไม่ได้แปลว่าคุณเล็กทำผิดต่อผม ผมได้สิ่งที่มีค่ามากกว่านั้นจากคุณเล็กแล้ว ผมไม่เสียใจเลย”
“อะไรนะคะ”
“มิตรภาพของความเป็นเพื่อนกันไงครับ”
“ขอบคุณคุณจริงๆ ขอบคุณที่เป็นเพื่อนเล็ก และอยู่เคียงข้างเล็กเสมอ ไม่ว่าจะเป็นช่วงเวลาไหนของชีวิต ทั้งทุกข์และสุข”
“คุณเล็กพูดซะจนผมตัวลอยแล้ว กลับเข้าบ้านไปก่อนเถอะครับ คุณพ่อคุณกับคุณแม่คุณทรงกลดคงยังมีเรื่องคุยกับคุณเล็ก ไม่ต้องส่งผม ผมกลับออกไปเอง”
