สกาวเดือน
ตอนที่ 10
ปัทมายิ้มให้หลานอย่างเมตตา เมื่อมิรันตีเข้าไปข้างในเห็นสราวุธหัวเราะกับอนิล เธอเก็บคำพูดของปัทมามาไตร่ตรอง ที่สุดก็ยิ้มตาม รู้สึกมีความสุขที่ได้เห็นรอยยิ้มของสราวุธ
ooooooo
กระต่ายและทรงกลดแต่งหน้าทำผมสวยหล่อเรียบร้อยแล้ว สินีเข้ามาเห็นชื่นชมหลานสาว ไม่ขาดปาก เชื่อว่างานนี้ต้องมีคนบริจาคเงินแบบถล่มทลายแน่เพราะหลานตนทั้งสวยและร้องเพลงไพเราะ
เพ็ญลักษณ์ในชุดพิธีกรสวยมากเช่นกัน เข้าคู่กับเจษฎาได้อย่างลงตัว หลวงราชไมตรียังไม่เห็นกระต่าย ถามสินีที่เพิ่งไปเจอกันมา
“เจ้าต่ายเป็นไงบ้าง”
“ต่ายกำลังทำสมาธิเตรียมตัวโชว์อยู่ในสวนค่ะ ถึงเวลาแล้วทีมงานจะไปตามค่ะ”
กัณหากับวิภาดาได้ยินชัดเจน สบตาส่งสัญญาณบางอย่างให้กัน แล้ววิภาดาก็รีบเดินออกไปจากตรงนั้นโดยไม่รู้ว่ามิรันตีจับตาดูอยู่ตลอด เดินตามไปเงียบๆ
แต่ไม่นานวิภาดารู้ตัว หันขวับกลับมาเผชิญหน้า
จนมิรันตีสะดุ้งตกใจ
“ตามฉันมาเหรอ”
“เปล่า...มิจะไปห้องน้ำ แล้วพี่วิล่ะ ออกมาทำอะไร”
“ฉันมาเดินเล่น ข้างในอึดอัด รำคาญ จะไปห้องน้ำก็ไปสิ”
มิรันตีรีบเดินผ่านวิภาดาออกไปโดยดีเพราะกลัวถูกจับพิรุธได้ วิภาดาไม่ติดใจสงสัยเดินแยกไปอีกทาง พอมิรันตีเดินย้อนกลับมามองหาก็ไม่เห็นวิภาดาเสียแล้ว
“มีพิรุธ...จะทำอะไรของเขานะ”
ooooooo
ในห้องส่งของสถานีโทรทัศน์ เพ็ญลักษณ์กับเจษฎาทำหน้าที่พิธีกรบนเวทีแจ้งคิวรายการต่างๆ ปัทมาซึ่งแอบชอบเจษฎาจับตามองเขาอย่างทำใจยอมรับ เขาไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตา...
งานการกุศลดำเนินไปอย่างราบรื่น ผู้มีจิตศรัทธาโทร.เข้ามาบริจาคเงินไม่ขาดสาย หลายรายมามอบให้ในรายการซึ่งถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์ ภายใน
ห้องส่งมีความบันเทิงต่างๆสลับสับเปลี่ยนให้ความเพลิดเพลิน...
ใกล้ถึงคิวของกระต่ายร้องเพลงบนเวที วิภาดามีแผนร้ายต้องการขังกระต่ายในห้องเก็บของที่มาดูลาดเลาไว้แล้วก่อนหน้านี้
ในที่สุดกระต่ายหลงกลโดนขังจนได้ เธอพยายามขอร้องแต่ไม่เป็นผล เพราะวิภาดาตั้งใจให้กระต่ายอยู่ในห้องนี้ไปก่อนจนกว่ารายการจะจบ
“อย่าทำอย่างนี้นะพี่วิ”
“แกจะทำไมฉัน จะต่อย ตบ หรือจะไปฟ้องคุณปู่ เอาเลย...จะได้รู้ ไอ้ที่พูดๆว่าไม่อยากทำให้คุณปู่ ไม่สบายใจน่ะ โกหก ดีแต่พูดให้ตัวเองดูดี แต่ถึงแกจะฟ้องว่าฉันแกล้งแก ฉันก็ไม่สน ฉันยอมถูกลงโทษ ขอแค่ไม่ต้องเห็นแกเสนอหน้าออกทีวี”
วิภาดายิ้มสะใจเดินออกไป ทิ้งให้กระต่ายทุบประตูปึงปังแต่ไม่มีใครได้ยิน
ในห้องส่งกำลังวุ่นวายเพราะยังไม่เห็นกระต่ายมาเตรียมพร้อมขึ้นเวทีทั้งที่ใกล้เวลาเต็มที วิภาดากลับเข้ามากระซิบบอกกัณหาว่าสำเร็จ ไม่มีใครเห็นกระต่ายแน่
“แล้วมีใครเห็นแกลงมือหรือเปล่า”
“วิแน่ใจว่าไม่มี งานนี้ถ้ายัยต่ายมันฟ้องคุณปู่ แล้ววิถูกลงโทษ อากัณช่วยวิด้วยก็แล้วกัน”
“ฉันจะเป็นพยานให้เองว่าแกอยู่กับฉันตลอดเวลา นังต่ายมันใส่ร้ายแก”
สองอาหลานยิ้มให้กันอย่างสมใจ แต่ไม่ทันไรดวงตาแทบถลน จ้องมองกระต่ายที่เดินเข้ามาด้วยความประหลาดใจ...มิรันตีช่วยกระต่ายออกมาได้หลังจากวิภาดาจากไปครู่เดียว และจะฟ้องปู่ให้เล่นงานวิภาดาแต่กระต่ายขอร้องให้เงียบไว้ เพราะยิ่งฟ้องยิ่งเป็นเรื่อง ที่สำคัญปู่จะไม่สบายใจ
