สกาวเดือน
ตอนที่ 10
“มิคอยช่วยดูๆพี่วิหน่อยได้ไหม ไม่ใช่อะไร สงสารคุณปู่ อีกอย่าง...เดี๋ยวต่ายก็จะไปแล้ว อย่าไปยุ่งกับเขาเลย”
“ตัวใครตัวมันเหอะ มิจะไม่ยุ่งเรื่องของใครทั้งนั้น” พูดจบก็เดินออกไป อนิลถอนใจเฮือก นึกเห็นใจกระต่าย
ooooooo
คณะของเพ็ญลักษณ์มาถึงแล้ว ทุกคนกระวีกระวาดเข้าไปในสถานีโทรทัศน์ ยกเว้นทรงกลดที่ดูเนือยๆ จนอิสเรสต้องถอยกลับออกมาเร่ง
“อ้าว ไม่รีบเข้าไปล่ะครับ คุณแม่คุณรออยู่นะ ท่านคงดีใจที่ได้เห็นคุณกับคุณเล็กมาด้วยกัน”
“รู้ใจแม่ผมดีจังนะ”
“อย่าพูดเหมือนผมเป็นศัตรูกับคุณสิ”
“หรือว่าคุณไม่เห็นว่าผมเป็นคู่แข่งแล้ว”
“ใช่...คุณเล็กรักใคร ผมก็จะเป็นมิตรกับคนนั้นด้วย ถ้าคนคนนั้นจะรักคุณเล็กจริงๆ ไม่ใช่แค่ทำไปเพื่อ
รักษาน้ำใจ เพราะใจจริงแล้วคนคนนั้นรักคนอื่น”
ทรงกลดโดนจี้ใจดำจนอึ้งไปนิด “คนนั้นของคุณหมายถึงผม?”
“ใช่หรือเปล่าล่ะ”
“แล้วที่คุณบอกว่าผมรักคนอื่น คนอื่นของคุณหมายถึงใคร”
“คนที่คุณเป็นห่วงเป็นใยมากจนแทบเป็นบ้าที่เห็นเขากำลังเจ็บปวด ไม่ว่าจะเป็นตอนแข่งว่ายน้ำ หรือตอนที่ไฟไหม้”
ทรงกลดอึ้งอีกรอบแต่รีบกลบเกลื่อน “ต่าย
เป็นน้องสาวผม กรุณาอย่าเข้าใจผิด ที่คุณบอกว่าไม่ได้
เป็นศัตรูกับผม มันไม่ใช่แล้วล่ะ ความคิดและคำพูด
ของคุณกำลังทำให้ผมรู้สึกว่าคุณไม่เป็นมิตร...ขอตัว”
ทรงกลดรีบเดินเข้าสถานีทั้งที่เครียดไม่น้อยที่อิสเรสรู้ทัน
เวลานั้นทรงมณีกำลังให้สัมภาษณ์นักข่าว
เพริดพักตร์จ้องมองอย่างหมั่นไส้ เมื่อเห็นเพ็ญลักษณ์
ก็หงุดหงิดงุ่นง่านเดินฉับๆออกไปโทรศัพท์ต่อว่าศักรินทร์
“ทำงานประสาอะไร ทำไมไม่ให้มันไหม้ๆไปให้หมดทั้งโรงงานทั้งไร่ มันจะได้ไม่ต้องโผล่หัวมา”
“มันกลับมาทันเหรอ”
“ก็ใช่น่ะสิ ฉันคงไม่ต้องเป็นบ้าอยู่แบบนี้ถ้ามันมาไม่ทัน เอาเงินฉันคืนมาเลยนะ”
“ใจเย็นๆก่อนน่าคุณ...โอกาสไม่ได้มีแค่หนเดียวสักหน่อย”
“งั้นก็แก้ตัวซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเอาเงินคืน” เพริดพักตร์วางโทรศัพท์โครมจนศักรินทร์หูชา เขา
บ่นอุบว่าวันนี้มันวันซวยอะไร มีแต่คนโทร.มาด่า
ooooooo
เพริดพักตร์หงุดหงิดเต็มกำลัง แต่ยังคาดหวังต้องทำให้พวกทรงมณีขายหน้าคนทั้งประเทศ เพราะเธอเตรียมแผนร้ายเอาไว้แล้ว
หลวงราชไมตรีดีใจที่ลูกหลานกลับมาด้วยความปลอดภัย เรื่องไฟไหม้อะไรเสียหายก็สร้างใหม่ได้ แต่ลูกกับหลานของตนไม่มีอะไรมาทดแทนได้
ทุกคนได้ฟังคำพูดนั้นของท่านซาบซึ้งไปตามกัน ยกเว้นกัณหากับวิภาดาที่มองเพ็ญลักษณ์กับกระต่ายด้วยความอิจฉา
ทรงกลดต้องออกทีวีด้วยเหมือนกัน ทรงมณี
เร่งรัดให้เขาไปห้องแต่งตัวพร้อมกระต่ายที่ต้องแต่งหน้าทำผมเพื่อร้องเพลง
ทุกคนแยกย้ายกันทำหน้าที่ของตนตามที่ได้รับมอบหมาย กระต่ายเดินนำหน้าทรงกลดออกไป แต่พอพ้นสายตาทุกคนก็หยุดกึก ทรงกลดไม่ทันระวังแทบเบรกไม่อยู่
“เฮ้ย! หยุดทำไมไม่บอก”
สาวน้อยไม่ตอบแต่เดินต่อไป สักครู่ก็หยุดอีก คราวนี้ชายหนุ่มทนไม่ไหวโวยวายว่าจะแกล้งกันใช่ไหม งอนอะไรพูดมาเลย
“ทำไมทำแบบนั้นคะ”
“ทำอะไร”
“หนึ่ง...ทิ้งต่ายให้อยู่กับพี่สรา ก็รู้ทั้งรู้ว่าต่ายไม่ชอบ”
“พี่ก็บอกไปแล้วนี่ว่าจะออกไปรอคุณเล็ก”
“รอด้วยกันก็ได้”
