สายโลหิต
ตอนที่ 1
คุณหญิงปริกออกมาจากหลังเรือนรวดเร็วด้วยความตกใจ “พ่อด้วง โกรธใครมาหรือลูก เสียงเกรี้ยวกราดแม่ตกอกตกใจหมด”
หมื่นทิพเทศากระแทกตัวลงนั่งหน้าตูมตึง มารดารู้ทันทีว่าอารมณ์เสียกลับมา
“เฮ้ย นังพวกข้างในเอาน้ำเอาท่ามาให้ลูกกูสิวะ เมี่ยงลาวข้าวตังกูห่อไว้แล้วเอาออกมาด้วย พ่อด้วงหิวมั้ยลูก โมโหใครมาหรือลูก ใครทำให้เจ็บใจ”
“ไอ้ขุนไกร...มันหยามลูกนัก มันถือว่าบรรดาศักดิ์สูงกว่าลูก...ยังเป็นข้าขุนหลวงหาวัดอีกด้วย”
“ขุนหลวงหาวัดอะไรล่ะลูก ท่านก็เป็นพระอยู่วัดประดู่โน่น ไม่เกี่ยวกับการบ้านงานเมืองแล้วตอนนี้ก็ต้องถือว่าเป็นข้าของขุนหลวงเอกทัศน์เจ้านายองค์เดียวกันนะลูก กับขุนไกรน่ะ คิดแยกก๊กแยกเหล่ามันไม่ดีนะลูก”
“แม่ไม่รู้อะไรอย่าพูดดีกว่า”
“แม่แค่จะบอกว่า...”
“บอกว่าอย่าพูดไงแม่ จะบอกให้ขุนหลวงหาวัดน่ะท่านไม่ใช่แค่พระ ท่านเคยเป็นพระเจ้าอยู่หัว ลืมไปแล้วรึแม่”
“พ่อด้วงจะหมายถึงสิ่งใดรึ ขุนหลวงหาวัดท่านรบเก่ง แม่ไม่เคยได้ยินว่าท่านใฝ่ทางธรรม”
“แม่พูดเป็นนกแก้วนกขุนทองเรื่อยเจื้อยไปได้”
“พ่อด้วง...ไยว่าแม่กระนั้นเล่า”
“แม่ไม่รู้จริงๆหรือว่าทำไมขุนหลวงอุทุมพรจึงต้องเสียบัลลังก์แล้วไปบวชหาวัดจนกลายเป็นชื่อไปฉะนี้”
คุณหญิงปริกถอนใจเฮือกใหญ่ สีหน้าหมองลง “ทำไมแม่จะไม่รู้พ่อด้วงเอ๋ย ถึงแม้แม่จะอยู่แต่ในเรือน แต่แม่ก็มีหูมีตาเหมือนกัน แต่แม่เห็นว่าพ่อด้วงลูกแม่เป็นข้าของขุนหลวงเอกทัศน์ แม่ก็ไม่อยากพูดอะไรให้เจ้าระคางหมางใจ ขุนหลวงสององค์พี่น้องในขุนหลวงบรมโกศเหมือนกัน แต่ไฉนเป็นศัตรูกันถึงเพียงนี้”
หมื่นทิพเทศาฟังแล้วนิ่งอึ้งไป
“เออ...พ่อด้วงไม่เห็นลูกซักซ้อมดาบมาตั้งนาน ไอ้พวกบ่าวมันบ่นคันไม้คันมือ...”
มารดาพูดยังไม่ทันขาดคำ หมื่นทิพเทศาตบพื้นกระดานเปรี้ยง คุณหญิงปริกสะดุ้งถ้วยชาในมือกระเด็น
“ศึกเสือเหนือใต้ไม่เคยมีเป็นร้อยๆปี แม่จะให้ซักซ้อมอะไรกันนักหนา”
“แม่แค่ถาม...ทำไม ถามไม่ได้หรือ”
“ไม่ได้...อย่าถามโง่ๆอีกนะแม่” ว่าแล้วลุกพรวดเข้าห้องตะโกนเรียกอียงลั่นเรือน
อีกไม่กี่อึดใจคุณหญิงปริกก็เรียกอียงมาสนองตัณหาราคะลูกชายสุดรัก
“บ้านเมืองสงบราบคาบจะให้ลูกซ้อมดาบไปทำไมรึแม่ เหนื่อยเปล่า เหนื่อยอย่างนี้ดีกว่าจริงมั้ยแม่”
อียงถูกหมื่นทิพเทศากระชากเข้าห้องปิดประตูดังปัง
ooooooo
