สายโลหิต

รุ่งเช้าขุนไกรมาที่เรือนย่านิ่มเพื่อขออนุญาตพาดาวเรืองออกไปเที่ยว แต่ดาวเรืองหลงคิดว่าเขาจะมาฟ้องคุณย่าเรื่องรับเพลงยาวจากหมื่นทิพเทศาก็เลยหลบๆเลี่ยงๆอยู่พักหนึ่ง

เมื่อรู้ว่าจะได้ไปเที่ยว สีหน้าท่าทีดาวเรืองเปลี่ยนกะทันหัน ดีใจเหลือหลาย บอกขุนไกรว่าอยากดูให้ทั่วพระนคร ขุนไกรพาไปที่สะพานชีกุน ไม่คิดว่าจะเจอคนที่เหม็นขี้หน้าอย่างหมื่นทิพเทศา

“ฤกษ์งามยามดีอะไรล่ะเพื่อนถึงออกมาชมตลาดริมกำแพงกรุงอย่างนี้ แถมยังยกพยุหะบ่าวสาวๆหน้าแฉล้มมาอีกตั้งโขยง นี่ขุนไกรเตรียมการจะตีท้ายครัวบ้านพระสุวรรณราชางั้นรึ จึงกวาดตั้งแต่บ่าวขึ้นมา เสียดายว่านายสาวๆไม่มี เหลือแต่เด็กตัวเท่าหัวแม่มือ หรือเพื่อนจะเลี้ยงต้อย”

หมื่นทิพเทศาไม่พูดเปล่า เอื้อมมือเชยคางดาวเรือง แต่เด็กหญิงสะบัดหน้าหนี มองหน้านัยน์ตาเข้มเม้มปากแน่น

“ว่าไงดาวเรือง หาคนพาเที่ยวแทนยายชดได้แล้วรึ คุณย่าไม่ว่าหรือไง ออกมาเที่ยวกับผู้ชาย”

“หมื่นทิพ เจ้าใฝ่ต่ำ คิดชั่วน่าละอายยิ่งนัก เห็นหรือไม่ว่านี่คือเด็กที่สะอาดบริสุทธิ์ พูดจาหยาบกระด้างไม่เลือกหน้าอินทร์หน้าพรหม ไปเถอะดาวเรือง แม้แค่ฟังคำก็เสียดายเวลา”

“เดี๋ยวซี้...ยังพูดกันไม่จบเลย ดาวเรือง...”

“ไม่มีอะไรจะพูดด้วย” ดาวเรืองเดินหลีกไป หมื่นทิพเทศาจะตามแต่โดนขุนไกรขวางทันที จ้องด้วยนัยน์ตาแข็งกร้าว นังเยื้อนพี่เลี้ยงของดาวเรืองหวาดกลัวมาก ฉุดมือดาวเรืองตลอดเวลาจนโดนเอ็ดว่าจะกลัวอะไรนักหนา

ขุนไกรไม่อยากมีเรื่องกลางตลาด พาดาวเรืองเดินจากมา แต่หมื่นทิพเทศายังระรานไม่เลิก

“อ้าว จะไปแล้วรึ”

“คนพาลสันดานหยาบข้าไม่ต่อคำด้วย”

ทั้งหมดพากันเดินไป ผู้คนที่เข้ามามุงตั้งแต่แรกก็แตกกระจาย หลายคนบ่นเสียดาย นึกว่าจะประลองฝีมือกันให้ดูเล่น แต่อีกคนพูดโพล่งว่าหมื่นทิพไม่กล้า

ห่างไกลจากกลุ่มขุนไกรมาแล้ว มิ่งกับมาถามนายของตนว่าเมื่อครู่เฉยทำไม มันน่าเอาอะไรยัดปากขุนไกรนัก หมื่นทิพเทศาเกรี้ยวกราดตวาดใส่บ่าว

“หุบปาก! มึงหุบปากทั้งสองคน”

“แต่ที่ขุนไกรสาดใส่ท่านน่ะไม่น้อยนะ ท่านไม่น่าปล่อย”

หมื่นทิพเทศาตวัดมือกระแทกหน้ามิ่งกับมาเซถลาแล้วเดินพรวดพราดกลับเรือน ร้องเรียกหาแม่ลั่นไปหมด

“แม่กูอยู่ไหนวะ” ผลักบ่าวชายที่หาบน้ำจะขึ้นไปบนชานเรือนกระเด็นแล้วด่าซ้ำ “เฮ้ย เอ็งมาขวางทางทำไมวะ” บ่าวโดนผลักซ้ำกระเด็นลงบันไดปะทะกับมิ่งและมาที่เดินตามขึ้นมาจนล้มระเนระนาด