เรือมนุษย์
ตอนที่ 8
มธุรสตั้งใจเตือนนิธิมา “คุณดัมพ์น่ะเขาเป็นแค่ลูกเมียเก็บ คุณเดชเลี้ยงไว้เอาบุญ อย่าหวังว่าเขาจะมีส่วนในกองมรดก ถ้าคิดจะคบนายดัมพ์ก็คิดดูให้ดี”
“งั้นนิเปลี่ยนเป้าไปจับคุณเดชดีกว่า” นิธิมาแกล้งกวน
“ไม่ต้องมายั่วฉัน ฉันพูดเพราะหวังดี แหวนที่นิ้วหล่อนน่ะมันชัดเจนอยู่แล้ว น้ำขึ้นให้รีบตักก่อนจะอดตายซะก่อน”
“แต่นิไม่ได้รักเขา”
“ฉันล่ะทุเรศอีพวกบูชาความรักเหนือสิ่งอื่นใดน่ะ ดูฉันเป็นตัวอย่างนี่ คุณพ่อให้แต่งกับลูกเศรษฐี ฉันกลับเลือกลูกชาวนาจนๆอย่างพี่แก เชื่อว่ารักกันก็พอ ที่ไหนได้... มันทรยศฉันจนได้ สันดานผู้ชายเลี้ยงยังไงก็ไม่เชื่อง ฉันไม่อยากให้หล่อนน้ำตาเช็ดหัวเข่าเหมือนฉัน”
“ถ้านิไม่รัก ต่อให้เอาเงินมากองท่วมหัวนิก็ไม่เลือก แล้วถ้าผิดหวังขึ้นมาวันหลัง นิก็จะยอมรับการเลือกที่ผิดพลาดของนิเอง”
“อูย แม่คุณ อย่าทำอวดเก่งไปนักเลย ความทุกข์มันไม่เข้าใครออกใคร” มธุรสหมั่นไส้
นิธิมาพูดยิ้มๆดูเหมือนพี่จะปลงได้ มธุรสสะอึกที่โดนย้อนเหน็บกลับว่า สวมแหวนผู้ชายคนหนึ่งแต่กลับควงผู้ชายอีกคน ระวังจะโดนประณามเป็นผู้หญิงหลายใจ นิธิมายิ้มรับ
ooooooo
ดัมพ์ขับรถมาส่งนิธิมาที่บ้านพิมพ์รส เธอคุยกับเขาว่าเธอต้องทำให้มธุรสเข้มแข็ง เพราะศึกใหญ่คือเรื่องเกียวท้อง คงเรียกร้องอะไรอีกสารพัด ตนรู้ใจพี่ชายว่าจะต้องรับผิดชอบ
“ผมก็ภาวนาให้คุณมธุรสเข้มแข็งเหมือนเดิมให้ได้ แต่...ตอนนี้เรากำลังจะรับศึกหนัก” ดัมพ์เห็นเดชยืนกอดอกพิงรถอยู่หน้าบ้าน นิธิมาไม่หวั่นบอกเขาว่า
“มันเป็นสิทธิ์ของเรา นิไม่กลัวหรอก” พูดจบก็ลงจากรถไปเผชิญหน้าเดช
“ดีใจที่ยังเห็นแหวนติดที่นิ้วนางข้างซ้ายของคุณ” เดชยิ้มเหยียดรับไหว้นิธิมา
“ปกตินิก็ใส่แหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายอยู่แล้ว ไม่ว่าวงไหนใครให้ก็ใส่นิ้วนี้ตลอด”
“แต่ก็คงไม่ใช่แหวนเพชรราคาแพงแบบนี้”
เดชมองผ่านไปยังดัมพ์ตั้งใจข่ม “แล้วก็คงไม่มีใครใจดีซื้อให้ใส่แบบนี้ด้วย”
“พี่เดชอย่าพูดจาดูถูกคุณนิ ผมขอร้อง”
“มันจริงหรือเปล่าล่ะวะ ปัญญาจะเลี้ยงตัวเองยังไม่มี แกกล้าปฏิเสธไหมไอ้ดัมพ์...”
“ไม่ใช่ผมไม่มีปัญญา แต่คำว่าบุญคุณมันกดหัวผมไว้ต่างหาก” ดัมพ์สวนอย่างเหลืออด เดชโกรธปราดเข้าประชิด เขาไม่หลบ “พี่เดชก็ลำเลิกบุญคุณผมอยู่บ่อยๆไม่ใช่เหรอครับ”
เดชโกรธจนตัวสั่นจะเล่นงานดัมพ์ นิธิมาเข้าขวาง “อย่าทำให้นิรังเกียจคุณเดชมากไปกว่านี้เลยค่ะ ถ้าแหวนวงนี้ทำให้ศักดิ์ศรีความเป็นคนของนิต่ำลง นิขอคืนให้ค่ะ”
