เรือมนุษย์

เกียวยืนมองรูปร่างตัวเองในกระจก เอามือจับท้องสีหน้ากังวล ไสเห็นถามอย่างสงสัย เธอปัดไม่มีอะไร ผู้เป็นแม่จึงบอกให้แต่งตัว เดี๋ยวผ่องจะพาไปทำธุระ เกียวแปลกใจจะไปไหน

“หาหมอเสน่ห์ เห็นว่าเก่งมาก อีเมี้ยนปากซอยน่ะแก่จะเข้าโลงแล้วยังได้ผัวเด็กอายุต่างกันตั้ง 30 ปี คิดดูหมอเก่งแค่ไหน นี่ถ้าให้เขาเจิมหน้าเจิมตาเอ็งซะหน่อย เอาน้ำมันพรายแต้มตรงโน้นตรงนี้ แม่ว่าไอ้แก่เพลาคงมากอดแข้งกอดขาเอ็งทันที”

“หมอเสน่ห์บ้าบออะไรกัน หนูไม่ไป...”

“อ้าวอีเกียว มาขึ้นเสียงกับแม่ เอ็งคิดว่าเอ็งนางฟ้านางสวรรค์รึไง ถึงได้เล่นตัวรอคอยให้ไอ้เพลามันเอาเงินมากองให้ตรงหน้า ถุย...คิดซะใหม่นะนังเกียว เคยได้ยินไหม ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล ไม่ได้ด้วยมนตร์ก็ต้องเอาด้วยคาถา”

เกียวไม่ยอมไปและเตือนแม่ว่าระวังจะเสียเงิน เสียตัวฟรีๆ ถ้าหมอเก่งจริงผ่องคงไม่ขึ้นคาน แล้วโบ้ยให้แม่ไปทำเองเผื่อจะได้ผัวดีๆ ไสโกรธที่ลูกย้อนสั่งเสียงเฉียบว่าต้องไป เกียวหงุดหงิดเห็นอะไรขวางหูขวางตาไปหมด พอเห็นโทรศัพท์ก็กดหาเพลา

ระหว่างนั้นเพลาพักกลางวันนั่งกินข้าวแกงร้านข้างกระทรวง ภายในร้านมีข้าราชการหญิงสองคนนั่งกันอยู่อีกโต๊ะ เกียวโทร.เข้ามา เพลาดีใจคิดว่าเธอจะกลับบ้านเย็นนี้จะได้ไปรับ เกียวกลับสวนเสียงแข็งว่า

“ดี ถ้ามาก็เอาเงินมาให้แม่ด้วย ถ้าเงินถึงมือแม่แล้วแม่ก็จะยอมทุกอย่าง คุณก็เห็นฤทธิ์แม่เกียวแล้วนี่ ถ้าไม่กลัวเมียคุณช็อกแบบวันนั้นอีกก็ลองดู คราวนี้แม่คงเอาถึงตายแน่”

“ใจเย็นๆสิ เราค่อยๆพูดกันได้...วันนี้ฉันจะไปกู้สหกรณ์ แต่ไม่รู้ว่ามธุรสจะยอมเซ็นไหม ตามกฎหมายคู่สมรสต้องยินยอมด้วย เกียวคงรู้นะ”

“ชีวิตคุณขึ้นอยู่กับเมียคุณทุกเรื่องเลยเหรอ คุณเป็นผู้ชายนะ ทำไมคุณถึงไม่มีศักดิ์ศรีเลย เกียวผิดหวังคุณจริงๆ” เกียวตัดสายทิ้ง เพลาเหมือนคนหมดแรง รวบช้อนยกแก้วน้ำดื่ม

ข้าราชการหญิงที่อยู่ในร้านมองหน้ากันอย่างสนใจสิ่งที่เพลาคุย แล้วซุบซิบ...ด้านเกียวเดินหน้าบึ้งออกจากห้อง เจอแม่กับผ่องแต่งตัวยืนรอ เธอบอกแม่ว่าไม่ไป แล้วพลั้งปาก

“ตะกี้โทร.ไปหาคุณเพลามาแล้ว เขาไม่ได้ยินดียินร้ายอะไรกับหนูซะหน่อย หนูว่าหนูจะเลิก เลี้ยงลูกคนเดียวก็ได้...” เกียวนึกได้รีบเอามือปิดปาก

ไสกับผ่องได้ยินเต็มสองหูตกใจ ไสถามย้ำว่าเกียวท้องใช่ไหม  แล้วก่อนหน้านี้ทำไมบอกว่าไม่ได้ท้อง เกียวอ้างว่าไม่แน่ใจ ไสหัวเราะชอบใจ ผู้เป็นลูกแปลกใจ

“ดีใจเหรอที่รู้ว่าหนูท้อง หึ ลูกในท้องจะหาพ่อได้หรือเปล่าก็ยังไม่รู้ หนูไม่แน่ใจหรอกว่าไอ้แก่มันจะยอมรับรึเปล่า”

“ไม่ยอมรับได้ไงวะ ลูกเอ็งนี่แหละจะมัดไอ้เพลาได้แล้วก็ทำให้อีคุณนายมันยอม เชื่อแม่”