เรือมนุษย์

ดัมพ์ผลักชุดาอย่างแรงแล้วโผนขึ้นจากสระ พยายามอธิบายว่าไม่ได้เป็นอย่างที่คิด แต่เดชไม่ฟัง ฉวยโอกาสไล่เขาออกจากบ้านด่าว่าเขาสาดเสียเทเสีย ถวิลกับเปรื่องจะเป็นพยานแต่เดชไม่ฟังประกาศกร้าว

“มึงไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ออกไปจากบ้านกูเดี๋ยวนี้ รถของมึงมึงเอาไป นอกนั้นอย่าได้เอาอะไรที่เป็นของกูออกไปจากบ้านนี้แม้แต่ชิ้นเดียว” ชุดาหัวเราะร่าขึ้น “เป็นบ้าอะไรนังแพศยา ไสหัวออกไปด้วย บ้านนี้จะได้ไม่มีคนต่ำๆอย่างเธอ”

“แต่คุณก็เคยหาความสุขจากเรือนร่างของคนต่ำๆอย่างชุ โธ่เอ๊ย...เวลาหน้ามืดขึ้นมาสูงหรือต่ำมันก็เสมอกันหมดแหละ คุณอย่าอยู่ให้เขาโขกสับอยู่เลยคุณดัมพ์ ชุไม่อยู่แล้ว”

“ดี ไปกันให้หมด...ไป ไสหัวไป ยืนเซ่ออยู่ทำไมล่ะไอ้ดัมพ์ไอ้คนเนรคุณ ไอ้หน้าตัวเมีย” เดชมองกราดไปทางพวกถวิล “ใครที่ไม่เชื่อฟังกูก็ไม่ต้องอยู่บ้านนี้ ไปเลย...วิเศษกันนัก เก่งกันเหลือเกินนี่ ไปให้พ้นหน้ากู กูไม่อยากเห็นหน้าไอ้อีที่สารเลวทุกตัว”

ดัมพ์ยืนกำมือแน่นระงับอารมณ์ไม่ตอบโต้ พวกถวิลก้มหน้าตัวสั่นกันเป็นแถว...ชุดาหอบกระเป๋าใบโตขับรถมาบ้านเฟื่องทอง บีบแตรดังลั่น คนในบ้าน ตกใจ ฟ้าทองเดาว่าเป็นชุดา แล้วก็ไม่ผิดปากว่า พอเข้าบ้านมาได้ก็ทำท่าจะร้องกรี๊ด เฟื่องทองรีบปิดปากได้ทัน

“นังชุ อย่านะ แกจะทำให้ชาวบ้านชาวช่องตื่นขึ้นมาฟังแกสาธยายเรื่องบัดซบของแกหรือไง...เป็นไงล่ะ

เมื่อเย็นยังพูดจากร้าวร้าวใส่ฉัน อวดดีนักก็เอาตัวให้รอดสิ”

วีระถามว่าเกิดอะไรขึ้น ชุดาสะบัดเสียงเล่าว่าโดนเดชไล่ออกจากบ้าน เฟื่องทองยิ้มเยาะ

“คนอย่างฉันปากพระร่วงอยู่แล้ว พูดคำไหนเป็นคำนั้น”

ชุดาน้อยใจที่โดนทับถมจึงขอนอนแค่คืนเดียวพรุ่งนี้จะขยับขยาย เฟื่องทองหมั่นไส้แต่ก็อดถามไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“เขาคิดว่าชุมีอะไรกับคุณดัมพ์ ก็เลยหาเหตุไล่ชุกับคุณดัมพ์ออกจากบ้าน แต่ที่แท้น่ะเขาต้องการไล่ชุออก จะได้รับนังนิธิมาเข้ามาอยู่อย่างไม่มีชุคอยขวางหูขวางตา แล้วที่ไล่คุณดัมพ์ออกก็เพราะหึงหวง ฮึ...ชุรู้ทันเขาทุกอย่าง”

เฟื่องทองเข่นเขี้ยวอย่าหวังเอาน้องผัวใส่พานประเคนเดชสำเร็จ ชุดาปรายตามองฟ้าทองแล้วเหน็บ เชื่องๆแบบนี้ไม่มีวันเอาชนะนิธิมาได้ ฟ้าทองไม่พอใจ เฟื่องทองส่ายหน้าระอาใจ

ส่วนดัมพ์ลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่มาที่คอนโดฯขนาดย่อม พึมพำกับตัวเองว่า โชคดีที่แอบซื้อห้องนี้ไว้ อย่างน้อยก็มีที่ซุกหัวนอน

 ด้านเดชนั่งดื่มเหล้าสีหน้าเครียด ถวิลยืนลับๆล่อๆ ด้วยความเป็นห่วง เขาหันมาเห็นถาม