เรือมนุษย์

ผ่องเห็นด้วยเพราะถ้าไม่ยอมรับก็ใจหมาเต็มที เกียวขอให้เป็นอย่างนั้นจริงๆ ไสให้เกียวโทร.บอกเพลา นัดออกมาเจอข้างนอกค่อยบอก ถ้าเขาไม่ยอมรับตนจะประจาน ผ่องเห็นด้วยยุให้เกียวโทร. แต่หญิงสาวลังเลจำใจเอาโทรศัพท์ออกมากดโดยมีไสบอกบทอยู่ข้างๆ

“คุณเหรอ เกียวเองนะ...”

“มีอะไรเหรอเกียว” เพลากำลังเดินกลับกระทรวง

“เกียวขอโทษที่ว่าคุณตะกี้นี้” ไสพยักพเยิดทำนองพูดได้ดี

เพลาไม่ถือสา เกียวนัดให้เขาออกมาเจอกันมีเรื่องสำคัญจะบอก แต่เขามีประชุมบ่าย เกียวขอร้องขอแค่ชั่วโมงเดียวและขู่จะฆ่าตัวตายถ้าเขาไม่มา เพลาตกใจว่าเรื่องอะไรสำคัญขนาดนั้น เธอรับว่าสำคัญมากและอยากบอกเขาคนเดียว

ไสและผ่องเดินมาส่งเกียวปากซอย ไก๋เดินสวนแปลกใจลูกเมียจะไปไหนสีหน้าเบิกบาน ผ่องหัวเราะร่า ชาวบ้านหันมามองกันใหญ่ เกียวไม่ชอบใจ ไสชี้หน้าชาวบ้านพูดอย่างย่ามใจ

“อีพวกที่ชอบนินทาว่าลูกข้าจะเสียตัวฟรีน่ะรู้ไว้ด้วยโว้ยว่าอีเกียวท้อง ท้องกับเศรษฐี มันกำลังจะเป็นเมียเศรษฐี ลูกในท้องมันก็เป็นลูกเศรษฐี รู้เรื่องดีๆแบบนี้แล้วบอกต่อด้วย”

เกียวปรามแม่ด้วยความอายแต่ไสกลับเห็นว่า เมื่อใดที่ได้เงินกองโตจากเพลาจะเช็กบิลรายตัว เกียวทนอายไม่ไหวรีบโบกแท็กซี่นั่งไป ผ่องชวนไสกับไก๋ฉลองวาสนาของเกียว

ooooooo

นิธิมานั่งอ่านหนังสือรอมธุรสให้ช่างเซตผม ภายในร้านมีสาวแต่งตัววับแวมสองสามคนนั่งเซตผมอยู่ ช่างชวนมธุรสคุยที่หายไปนานไม่มาทำผมเลย เธออ้างว่างานยุ่ง ช่างทัก

 “แหม...ไม่ได้นะคุณ ยังไงก็ต้องสละเวลาดูแลตัวเอง ผู้หญิงเราปล่อยตัวแล้วไม่ดีค่ะ แหมพูดแล้วขอเม้าท์หน่อยเถอะ...ที่อพาร์ตเมนต์ใกล้ร้านดิฉันเนี่ย มีแต่พวกสาวๆที่ชอบจับผู้ชายรวยๆเยอะค่ะ วันๆไม่ทำอะไรเอาแต่เสริมสวยล่อผัวชาวบ้าน ขืนเราปล่อยตัวโทรมอีพวกนี้มันงาบไปหมด ไม่ได้งาบแต่ผัวนะคะ เงินของเรามันก็งาบไปด้วย”

มธุรสกำมือแน่นสีหน้าเครียด “ฮึ ต่อให้ดูแลตัวเองแค่ไหน ถ้าสันดานผู้ชายไม่เคยเปลี่ยน มันก็รั้งผัวไว้ ไม่ได้หรอก ยิ่งสมัยนี้เมียน้อยมืออาชีพเต็มเมือง สังคมมันทุเรศขึ้นทุกวัน”

ลูกค้าสาวในร้านเบะปาก นิธิมาปราดเข้ามายืนข้างมธุรส เร่งช่างให้รีบทำ สาวคนหนึ่งแกล้งโทรศัพท์หาเสี่ย อ้อนอย่าลืมขโมยแหวนเพชรเมียมาให้แล้วหัวเราะใส่จริต อีกคนโทร.หาท่านแล้วคุยโอ่ว่า โปรแกรมทัวร์ยุโรปสิบวัน ตนจัดการจองเรียบร้อยแล้ว เตือนท่านอย่าเผลอพูดให้อีแร้งทึ้งที่บ้านได้ยิน...มธุรสทนไม่ไหวบอกช่างให้พอแค่นี้แล้วลุกพรวดจ่ายเงินรีบออกไป สองสาวหัวเราะชอบใจ

ดัมพ์ส่งพิมพ์รสที่หน้าบ้าน เธอฝากให้บอกนิธิมาดูแลแม่ไปไม่ต้องห่วงตน ดัมพ์รับคำ พอจะเดินไป พิมพ์รสหันกลับมาพูดขึ้นว่า