เรือมนุษย์
ตอนที่ 8
“คนเราเห็นใจกันก็เวลามีความทุกข์นะครับพี่เดช”
เดชแดกดันถ้าธุรกิจตนเจ๊งจะเห็นใจตนไหม ดัมพ์ย้อนว่าตนมีความรับผิดชอบพอและมีเลขาคอยรายงานตลอด เดชไม่พอใจตวาดเสียงกร้าว
“มึงไม่ต้องเถียง จำไว้อย่างเดียว อะไรที่กูไม่ชอบอย่าทำ!”
“หมดธุระสำคัญของพี่เดชหรือยัง ผมจะไปทำงานต่อ กลัวทำบริษัทของพี่เจ๊ง” ดัมพ์หันหลังกลับ เดชเข่นเขี้ยวว่าเขาเห็นผู้หญิงสำคัญกว่าตน
ooooooo
เย็นวันนั้นเฟื่องทองพาฟ้าทองมากินข้าวเย็นบ้านเดช ชุดาจัดอาหารเต็มโต๊ะแล้วไล่ถวิลกับน้อยให้ออกไปจากตรงนั้น เพราะกลัวเอาเรื่องที่จะคุยกันไปรายงานเดช ชุดาขอคำปรึกษาจากเฟื่องทองว่าควรทำอย่างไรให้ชีวิตตนดีขึ้น ผู้เป็นน้ากลับบอกว่า
“ถ้าวาสนาหล่อนตกต่ำลงถึงกับต้องมาอยู่ห้องคนใช้แล้วล่ะก็ เตรียมตัวเตรียมใจเถอะ”
“เตรียมใจ อะไร ยังไง”
“เขาคงเฉดหัวหล่อนในเร็ววันนี้ไง”
ฟ้าทองยิ้มมุมปาก ชุดาปรายตามองก่อนจะประชดว่าน้าคงไม่เอาใครใส่พานให้เดชแทนตน ฟ้าทองไม่พอใจสวนว่าอย่าเอาตนไปเปรียบเพราะเราต่างกัน ชุดาหัวเราะหยัน
“ที่มาน่ะต่างแน่ แต่ปลายทางมันเหมือนกันเด๊ะ แล้วมันต่างกันตรงไหน มันก็เมียเก็บเหมือนกัน”
“นังชุ! เก็บปากเก็บคำไว้ ทำตัวดีๆ ยังมีเสี่ยหน้าโง่อีกหลายคนที่อยากได้ผู้หญิงอย่างหล่อนไปเป็นนางบำเรอ” เฟื่องทองเอ็ด ชุดาไม่พอใจลุกขึ้นโต้
“ชุไม่ต้องการเป็นวัวเป็นควายในคอกของน้าเฟื่องอีกแล้ว ชีวิตชุขอให้ชุเลือกเอง น้าเฟื่องอย่าบังคับชุอีกเลย”
“แล้วแกจะรู้ว่าคำว่าอดตายน่ะมันทรมานแค่ไหน”
“ใครกันแน่ที่อดตาย มองตัวเองมั่งสิน้าเฟื่องทุกวันนี้น้าก็ไม่ต่างจากแม่เล้าชั้นสูงหรอก”
เฟื่องทองโกรธตบหน้าชุดาฉาดใหญ่ ชี้หน้าถ้ายังนับถือกันก็อย่าพูดก้าวร้าว ชุดาสะบัดหน้าเดินน้ำตาร่วงผ่านถวิล น้อยและเปรื่องที่ยืนหลบอยู่...ฟ้าทองชวนกลับแต่เฟื่องทองเห็นว่าในบ้านไม่มีใครอยู่ อยากให้น้องสาวเดินสำรวจความโอ่อ่า จะได้รู้ว่าเดชมีสมบัติพัสถาน แค่ไหน
“เพื่ออะไร...”
“ก็เอาไว้เป็นแรงบันดาลใจสิ แรงบันดาลใจให้เราได้มาใช้ชีวิตในคฤหาสน์หลังนี้”
“ฟ้าไม่แน่ใจหรอกว่าจะทำสำเร็จ...”
“มั่นใจในตัวเองหน่อยสิ จำใส่หัวไว้ คุณเดชน่ะต้องมีผู้หญิงข้างกายตลอดเวลา ทิ้งรายเก่าก็ต้องหารายใหม่มาทดแทน ถ้าไม่เสียบเข้ามาตอนนี้ จะรอให้นังนิธิมาเสียบแทนหรือไง ไปเร็ว พี่รู้จักบ้านนี้ทุกซอกทุกมุม” เฟื่องทองเดินนำฟ้าทองขึ้นบันได
น้อยสะกิดถวิลให้ไปขวางแต่ถวิลรู้ดีว่าไม่มีผล ควรเจียมตัวไม่ให้โดนด่าจะดีกว่า
ooooooo
