เรือมนุษย์

ค่ำนั้นมธุรสนึกถึงคำพูดของนิธิมาที่ว่าถ้าไม่ประคองจิตใจไว้ ทำอะไรรุนแรงลงไป ผลเสียจะเกิดกับลูกทั้งสองที่กำลังอยู่ในวัยหัวเลี้ยวหัวต่อ...จึงลุกขึ้นมาแต่งหน้าแต่งตัวลงไปกินข้าว พจนา มาลาทิพย์เห็นแม่กลับมาสวยเหมือนเดิมก็ดีใจวิ่งเข้าไปกอด

ดัมพ์ซึ่งนั่งรอทานข้าวพลอยยินดีไปด้วย มธุรสเห็นว่านิธิมายังทำกับข้าวอยู่ในครัว จึงขอคุยกับดัมพ์เป็นการส่วนตัว พจนากับมาลาทิพย์หวั่นใจว่าแม่จะเล่นงานดัมพ์

มธุรสเปิดฉากถามดัมพ์ว่าคบนิธิมาในฐานะอะไร เขาตอบอย่างจริงใจว่าเขารักเธอและก็มั่นใจว่าเธอก็คิดไม่ต่างจากเขา มธุรสไม่อยากเชื่อเพราะเพิ่งรู้จักกันไม่กี่เดือน

“ชีวิตคนเราไม่มีอะไรแน่นอน ผมเคยผิดหวังในความรักมาก่อน คิดว่าชาตินี้คงรักใครไม่ได้อีกแล้ว แต่พอได้เห็นคุณนิ ความคิดผมก็เปลี่ยนไป”

“งั้นคุณดัมพ์ก็ช่วยจัดการเรื่องพี่ชายคุณด้วย แหวนเขายังอยู่ที่นิ้วยัยนิ...อ้อ เรื่องฟ้าทองน้องสาวคุณเฟื่อง เขาคงเข้าทางพี่ชายคุณ คุณจะกล้าปฏิเสธพี่ชายคุณหรือเปล่า”

“เรื่องความรักบังคับกันไม่ได้หรอกครับ ผมมั่นใจแล้วผมก็จะหาทางออกที่ดีที่สุด เว้นแต่ว่า...” ดัมพ์มองไปทางครัว “คุณนิจะเลือกพี่เดช”

มธุรสยิ้มมุมปากพูดอย่างมั่นใจ “ยัยนิฉลาดพอ ฉันเชื่อยังงั้น”

ดัมพ์หน้าเจื่อนว่ามธุรสคิดว่านิธิมาจะเลือกใคร ...ระหว่างที่ดัมพ์อยู่บ้านมธุรส เดชนั่งกินข้าวที่บ้านอย่างโดดเดี่ยว ถวิลรายงานว่าชัยพรอยู่บนห้อง ตนยกสำรับไปให้แล้ว เดชถอนใจที่ลูกทำตัวเป็นเทวดา ถวิลรายงานต่อว่าชุดาออกไปตั้งแต่เย็นยังไม่กลับ ส่วนดัมพ์โทร.มาบอกว่าไม่กลับมาทานข้าว เดชหวั่นใจทันที พอดีชัยพรแต่งตัวจะออกข้างนอกลงบันไดมา

สองพ่อลูกประสานสายตากัน เดชติงว่าออกไปกินเหล้าเข้าผับไร้สาระ น่าจะทำตัวให้มีประโยชน์บ้าง ชัยพรตอกกลับว่าจะไปฉลองที่เพื่อนออกจากคุก ตนไม่ได้อกหักต้องกินเหล้าย้อมใจอย่างพ่อ เดชโมโหกำแก้วเหล้าสะกดอารมณ์ไว้ก่อนจะเดินออกไป เปรื่องรีบตามไปแต่เขาขับรถพรวดออกจากบ้านไป ส่วนถวิลถอนใจตักเตือนชัยพร อย่ายั่วโมโหคุณพ่ออีก

“ผมไม่ใช่ลูกเขาเหรอป้า เขาถึงเกลียดผม”

“โถ...คุณชัย ไม่มีพ่อคนไหนที่ไม่รักลูกหรอกค่ะ”

“ผมพูดไม่ผิดหรอกป้า” ชัยพรหน้าเศร้าเดินออกไป ถวิลมองตามอย่างสงสาร...

หลังทานอาหารเสร็จ มธุรสเรียกนิธิมาไปคุยบนห้อง ดัมพ์จึงนั่งรออยู่ข้างล่าง พจนากับมาลาทิพย์เปรยว่า

แม่คงเทศน์อาอีกนาน ดัมพ์ยิ้มเจื่อนๆมองขึ้นไปข้างบนอย่างห่วงๆ