รอยอาฆาต

“รอแป๊บเดียวครับ” โก้ลงมือทันที

อัณศยากับอินทิราไปเยี่ยมน้านงที่บ้านพร้อมกับซื้อข้าวแช่เจ้าโปรดมาฝาก น้านงดีใจและขอบใจมากที่ยังคิดถึงกันอยู่และพีทก็คงดีใจที่อัณยังคิดถึงน้าอยู่

“พีทสนิทกับพวกเรามาตั้งแต่พีทย้ายไปเรียนที่เชียงใหม่ พีทเคยพูดถึงน้านงให้เราฟังบ่อยๆ เราถือว่าน้านงเป็นญาติของเราคนนึงเหมือนกันค่ะ”

“ขอบใจนะ ขอบใจจริงๆ”

อัณศยาขอตัวเข้าครัวไปจัดข้าวแช่ใน ระหว่างนั้นน้านงถามอินทิราเบาๆว่าได้เบาะแสหรือยังว่าคนที่ฆ่าพีทเป็นใคร อินทิราบอกว่ายัง

“อักษร ภ.ม.ที่ตาพีทเขียนบนพื้น ถ้าไม่ใช่นายภามแล้วมันจะเป็นใคร ภิมลภาหรือเปล่า”

“ก็เป็นไปได้ค่ะ เพราะคุณภิมลภากับนายพีทจงเกลียดจงชังกันมาตั้งแต่เด็กแล้ว”

“พีทไม่ควรมายุ่งกับเรื่องนี้เลย ถ้ายังอยู่ปาย พีทกับอัณก็คงมีลูกให้น้าเลี้ยงไปแล้ว” น้านงพูดแล้วน้ำตาคลอ อินทิราจับมือน้านงให้กำลังใจและผสมโรงว่า ตนก็ไม่อยากให้น้องมายุ่งกับเรื่องนี้เหมือนกัน

ooooooo

ฝ่ายตำรวจก็ทำงานกันอย่างเคร่งเครียด คมกริชกำลังดูภาพจากกล้องวงจรปิดก่อนที่เจ้าสัว-ไพศาลจะถูกฆ่าตาย นรีเดินเข้ามาถามว่าเจออะไร ไหม คมกริชบอกว่าไม่เจออะไร แม่บ้านเข็นรถเข้าไปทำความสะอาดห้องในช่วงที่ไม่มีใครอยู่บ้าน

นรีถามว่าแล้วมุมอื่นล่ะ คมกริชบอกว่าก็ไม่มีการเคลื่อนไหวอะไร มีแค่มุมที่แม่บ้านเข้ามาทำครัว นรีเอะใจว่าช่วงนั้นคนทำงานบ้านโดนไล่ออกไปหมดแล้วนี่ คมกริชว่าใช่ ทุกคนถูกไล่ออกหมดเหลือแต่ป้าจำเนียรกับนายเชื่อมเท่านั้น

“ป้าจำเนียรทำครัวด้วยแล้วก็ทำความสะอาดบ้านด้วยใช่ไหมคะ”

“ใช่...มีอะไรเหรอ”

นรีขยับมาเป็นคนเสิร์ชดูภาพที่หน้าห้องทำงานและภาพในครัว พบว่าที่หน้าห้องทำงานระบุเป็นเวลา 10.28 น. และเวลาที่ครัวเป็นเวลา 10.30 น.

นรีถามว่า เวลาที่บันทึกภาพมีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า ป้าจำเนียรเข้าห้องทำงานตอน 10.28 น. แต่ตอน 10.30 น. ป้าจำเนียรก็อยู่ในครัวเหมือนกัน

คมกริชจึงเอาภาพมาเปรียบเทียบกันดู แล้วเห็นชัดว่าคนที่เข้าห้องทำงานผอมกว่าป้าจำเนียรตัวจริงที่อยู่ในครัว

“มีคนปลอมเป็นป้าจำเนียร!!!” คมกริชโพล่ง แล้วเขาก็สะดุดตา รู้สึกคุ้นๆเหมือนคนที่ตนเคยรู้จัก

ฝ่ายโก้ได้รับข้อมูลที่เพื่อนส่งมาก็รีบบอกภามกับทนายวิวัฒน์ ภามบอกให้เปิดดูเลย พอโก้เปิดให้ดูทั้งทนายวิวัฒน์และโก้ถึงกับตะลึงตาค้าง

“นี่เรื่องจริงเหรอ” ภามพึมพำ

“เอาไงดีครับ” ทนายวิวัฒน์ถาม