รอยอาฆาต
ตอนที่ 11
“อาหารวันนี้ เสธ.ท่านสั่งมาจากร้านครัวเทวาปลาเสวยครับ...ร้านนี้อาหารอร่อยทุกอย่าง จองคิวยาวมาก” ชิดชัยอวดเอาหน้านาย
“มากินบ้านผมไม่ต้องรอคิว กินเยอะๆนะ นานๆเจอกันที”
“เอ้า...น้องๆเสิร์ฟได้เลย” ชิดชัยสั่งบริกร โก้และพนักงานจึงเริ่มเสิร์ฟอาหาร ที่กระดุมเสื้อของโก้ติดกล้องแอบถ่ายเอาไว้ด้วย
ที่นอกรั้วบ้านเสธ.เป้า รถของภามกับทนายวิวัฒน์จอดอยู่ ทั้งสองนั่งมองแท็บเล็ตที่รับภาพจากกระดุมเสื้อของโก้ที่เริ่มทำงานแล้ว ทำให้เห็นเพื่อนๆ ของเสธ.เป้าและบรรยากาศการจัดเลี้ยงในงานตามที่โก้เดินและยืนขณะไปเสิร์ฟอาหารตามโต๊ะต่างๆ
ภามสังเกตเห็นที่ตู้ด้านหลังเสธ.มีรูปวางอยู่ บอกทนายวิวัฒน์ว่า
“คุณวิวัฒน์ลองสังเกตบนตู้ด้านหลังเสธ.เป้าสิครับ มีรูปวางอยู่บนนั้น”
ทนายวิวัฒน์หยิบไมโครโฟนสั่ง “โก้...แกส่องกล้องไปที่รูปบนหลังตู้หน่อย”
โก้ขยับต่างหูที่มีไมค์ซ่อนอยู่แล้วเดินไปที่ตู้หลังเสธ.เป้า มองไปที่รูปบนหลังตู้ หนึ่งในรูปที่ตั้งโชว์ เป็นรูปทนายมาโนชญ์กับเสธ.เป้าถ่ายร่วมกัน
รูปถูกส่งไปให้สารวัตรคมกริชที่สำนักงานตำรวจ คมกริชเปิดแฟ้มเอกสารเช็ก เจอภาพที่ทนายมาโนชญ์ถ่ายคู่กับเสธ.เป้า บอกนรีที่ดูภาพด้วยกันว่า
“เสธ.เป้าเคยเป็นเพื่อนนักเรียนโรงเรียนเดียวกับทนายมาโนชญ์”
“ทนายมาโนชญ์คือทนายความของเจ้าสัวระพิณ จิรการพาณิชย์ ใช่ไหมคะ”
“ใช่”
ฝ่ายภามกับทนายวิวัฒน์นั่งคุยกันในรถว่า สองคนนี้เป็นเพื่อนกันและท่าทางจะเป็นเพื่อนรักกันด้วย ทนายวิวัฒน์หยิบไมค์ขึ้นสั่งโก้ว่า
“โก้...คราวนี้แกลองหาโอกาสไปเดินดูห้องอื่นหน่อย เผื่อจะเจอข้อมูลอะไรน่าสนใจ”
โก้จึงหาทางเลี่ยงไปที่มุมต่างๆ ส่ายกล้องเก็บข้อมูล ครู่หนึ่งภามสังเกตเห็นรูปหนึ่งที่ฝาผนัง บอกทนายวิวัฒน์ให้บอกโก้ดูภาพที่ผนังหน่อย
โก้เดินไปที่รูปนั้น...เห็นแว้บๆว่าเป็นรูปเด็กหญิง พอโก้จะเข้าใกล้ให้เห็นชัดยิ่งขึ้น ก็ถูกชิดชัยกับเบิร์ดคนขับรถเดินเข้ามา ชิดชัยถามเสียงเข้มว่า
“เข้ามาที่นี่ทำไม!” โก้ตกใจหน้าซีดบอกว่าตนหลง “จะเข้ามาขโมยของใช่ไหม”
โก้บอกว่าตนหลงเข้ามาจริงๆ ชิดชัยสั่งให้เบิร์ดค้น เบิร์ดค้นแล้วไม่เจออะไร ชิดชัยจึงไล่โก้ออกไปแต่ก็ยังมองตามอย่างไม่วางใจ
ooooooo
ได้รูปเด็กที่ภามรู้สึกคลับคล้ายคลับคลากับใครบางคนแต่นึกไม่ออก ทนายวิวัฒน์คาดว่าคงเป็นลูกหลานของเสธ.เป้ากระมัง
วันต่อมา เมื่อภามนั่งทานอาหารกับอัณศยาที่ร้าน เธอเล่าชีวิตในวัยเยาว์ของตัวเองให้ฟังว่า
“ชีวิตในวัยเด็กของฉันไม่สดใสเหมือนเด็กคนอื่นหรอกค่ะ ที่บ้านเรายากจน ต้องหาเลี้ยงตัวเองตั้งแต่อยู่ชั้นประถม”
