รอยอาฆาต
ตอนที่ 11
“ถ้าไม่เห็นกับฉันก็ขอให้เห็นแก่เจ้าสัวระพิณกับคุณนายใหญ่เจ้านายของคุณ ท่านสองคนเสียใจมากแค่ไหนที่คุณพิธานกับพระพายต้องตาย...ฉันขอร้อง รับปากฉันสิว่าคุณจะจัดการเรื่องนี้...”
“ก็ได้ครับ...ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้อง ผมจะเอาคุณไพศาลเข้าคุกให้ได้”
สกุณายิ้มพอใจ ส่วนทนายมาโนชญ์รับปากแล้วก็เครียดว่าจะจัดการต่อไปยังไงดี...
ooooooo
เพราะความซนในวัยเด็ก แพรพิมพ์เข้าไปเล่นในห้องไพศาล หยิบซองมาเปิดดูเห็นรูปแบบแอบถ่ายพิรุณในวัยเด็กในที่ต่างๆ ภิมลภามาชะโงกดู
“รูปไอ้พีทนี่...ไอ้พีทมันหนีไปแล้ว...ทำไมยังมีรูปมันอีก”
“มีคนเอามาให้ป๊ะ”
ภิมลภาหยิบรูปมาฉีกอย่างเกลียดชัง ไพศาลมาเห็นพอดีตวาด “นังภีม!!!” แล้งพุ่งเข้าตบจนกลิ้ง แพรพิมพ์อ้อนวอนป๊ะอย่าทำ ไพศาลเลยหันมาตบแพรพิมพ์อีกฉาด ด่า
“เด็กเปรต...เกิดมาทำไม...เกิดมาทำไม!”
“หยุดนะ...” สกุณาที่กำลังป่วยเดินเข้ามาเห็นจะเข้าห้าม แต่ถูกไพศาลผลักเซล้มไปอีกคน ด่าซ้ำ...
“เธอก็เหมือนกัน เลี้ยงลูกยังไง แต่ละคนถึงได้มีนิสัยเลวได้ขนาดนี้”
ภิมลภาฟ้องหม่าม้าว่ามีคนเอารูปไอ้พีทมาให้ป๊ะเต็มไปหมด พลางยื่นให้ดู สกุณาดูแล้วยิ่งแค้น
“คงรักมันมากสินะ ถึงได้จ้างนักสืบไปแอบถ่ายรูปมันมาดู”
“ใช่...ฉันมีลูกแค่คนเดียวก็คือตาพีท...คนอื่นไม่ใช่”
“แต่ยัยภีม ยัยแพร ตาพัชร มันก็ลูกคุณเหมือนกัน ทำไมไม่รักมันบ้าง”
“เพราะฉันเกลียดเธอ ลูกเธอฉันก็เกลียดเหมือนกัน...เรื่องที่เกิดขึ้นฉันรู้หมดแล้ว เธอวางแผนเอาไอ้ชิดชัยเข้ามาในบ้านเพื่อให้เกิดเรื่องกับขวัญใจ เป็นเพราะเธอขวัญใจถึงได้ตาย เป็นเพราะเธอ พีทมันถึงต้องหนีออกจากบ้าน เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพราะเธอคนเดียว!!!”
“ปากชั่ว!!! อย่ามาโทษฉันคนเดียว...คุณนั่นแหละที่ทรมานตบตีสองแม่ลูกนั่น”
ไพศาลพรวดเข้าตบตีสกุณาทั้งที่ยังป่วยจนล้ม ภิมลภากับแพรพิมพ์ถลาเข้ากอดแม่อ้อนวอนป๊ะอย่าทำม้า...อย่าทำม้า...ไพศาลตะโกนใส่หน้าสกุณาอย่างเกลียดชังว่า
“จะบอกให้ก็ได้ว่าฉันไม่เคยรักเธอเลย แต่ที่ต้องแต่งงานก็เพราะฉันโดนคลุมถุงชน เธอมันน่าขยะแขยง จิตใจต่ำช้า เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น”
“ก็ได้...ถ้าคุณไม่รักพวกเรา ฉันก็จะเอาคืนคุณให้ถึงที่สุด อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับน้องชายแล้วก็น้องสาวคุณ!”
ไพศาลตกใจมาก ตะคอกถามว่าเธอรู้อะไร...
รู้อะไร! ลากสกุณาถูลู่ถูกังออกไป ท่ามกลางเสียงร้องให้ปล่อยของสกุณา พวกเด็กๆพากันวิ่งตามไปช่วยแม่
ไพศาลลากสกุณาผลักเข้าไปในห้องนอนแล้วเข้าไปล็อกประตูทันที เด็กๆวิ่งตามมาทุบประตูร้องไห้อ้อนวอนน่าเวทนา...
