รอยอาฆาต

ธีรสิทธิ์เดินตามไพศาลไปที่สระว่ายน้ำ ไพศาลหยุดหันด่า

“ไอ้ธีรสิทธิ์...ไอ้สารเลว...หมดเวลาของแกแล้ว... ออกไปจากชีวิตลูกฉันได้แล้ว...ฉันจะฆ่าแก!!!”

ไพศาลตรงเข้าจะบีบคอ ธีรสิทธิ์ร้องห้ามอย่าป๊ะ...อย่า...พลางถอยหนีลนลานจนตกสระน้ำ ธีรสิทธิ์ว่ายน้ำไม่เป็น ดิ้นรนตะเกียกตะกายร้องขอความช่วยเหลืออยู่ในสระ

แพรพิมพ์อินกับหนังฆาตกรรมคมจมน้ำมาก ครู่หนึ่งออกมาตามธีรสิทธิ์ให้ไปดูด้วยกัน มาถึงริมสระน้ำ เห็นคนทะลึ่งพรวดขึ้นจากน้ำแล้วจมลงไปอีก เธอเดินไปมองที่กลางสระ เห็นคนกำลังจมน้ำ

ทีแรกเธอก็ตกใจ แล้วค่อยๆเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นเพราะเป็นเรื่องที่เธอชอบดูเป็นชีวิตจิตใจ

“คนจมน้ำจริงๆด้วย...ใช่...คนจมน้ำจริงๆ”

“ช่วยด้วย...ช่วย...ด้วย...” ธีรสิทธิ์ตะเกียกตะกาย ร้องขอความช่วยเหลือ

แพรพิมพ์เห็นเป็นพีทที่กำลังจมน้ำ ร้องออกมาอย่างตื่นเต้นภูมิใจ

“หม่าม้า...แพรเป็นคนผลักไอ้พีทจมน้ำ แพรเป็นคนผลักเอง...นั่นไง...มันกำลังจมลงไปแล้ว...”

ธีรสิทธิ์ดิ้นรนจนหมดแรง ค่อยๆจมลง...จมลง...แพรพิมพ์ยืนมองหัวเราะชอบใจ

ภิมลภาเดินมาเห็นแพรพิมพ์ท่าทางแปลกๆ เดินเข้าไปถามว่าทำอะไร

“ไอ้พีท...ไอ้พีทจมน้ำค่ะพี่ภีม...ไอ้พีทจมน้ำ...”

“ว้าย...คนจมน้ำ...ช่วยด้วย...ช่วยด้วย...”

เสียงตะโกนของภิมลภาดังไปถึงลานจอดรถที่ภาม อัณศยากับพัชระกลับมาถึงพอดีและป้าจำเนียรกำลังไปรับ ทุกคนได้ยินเสียงร้องว่าคนจมน้ำ...

คนจมน้ำ จึงวิ่งไปสระว่ายน้ำทันที

ที่สระว่ายน้ำ ลุงเชื่อม พลอยกับนกที่ได้ยินเสียงภิมลภาวิ่งมาถึงก่อนแล้ว ลุงเชื่อมโดดลงสระไปลากธีรสิทธิ์มาที่ริมสระ พอดีพวกภามมาถึงจึงช่วยกันดึงขึ้นมาที่ขอบสระ ลุงเชื่อมช่วยปั๊มหัวใจ ภามสั่งให้เรียกรถพยาบาล แล้วทั้งภามและอัณศยาก็เข้าไปช่วยบีบนวดมือเท้าธีรสิทธิ์

แพรพิมพ์เพิ่งได้สติหลุดจากหนังฆาตกรรม มองเลิ่กลั่กถามว่า “นี่เกิดอะไรขึ้นคะ”

“แกเป็นอะไรยัยแพร ไม่เห็นรึไงว่าผัวแกจมน้ำ”

พอภิมลภาบอก แพรพิมพ์ก็ตีโพยตีพายว่า ไม่จริ๊ง...ไม่จริง จนอัณศยาต้องปลอบให้ใจเย็นๆ

ลุงเชื่อมพยายามปั๊มหัวใจอยู่นาน สุดท้ายบอกทุกคนว่าไม่หายใจแล้ว แพรพิมพ์พุ่งเข้าไปกอดขาธีรสิทธิ์ร้องเหมือนสติแตก

“ไม่จริง...ธีต้องไม่ตาย...ต้องไม่ตาย”

“มา ผมปั๊มหัวใจเอง” ภามเข้าแทนที่ลุงเชื่อม สลับกันปั๊มหัวใจ ในขณะที่แพรพิมพ์ก็เอาแต่ตีโพย ตีพาย

“ธี...อย่าทิ้งแพรนะ...แพรไม่มีใคร ไม่เหลือใครแล้ว บ้านนี้ไม่มีใครรักแพร...ฮือๆๆ”

พัชระยืนอยู่วงนอก มองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างสลดใจ...

ooooooo