รอยอาฆาต
ตอนที่ 1
พีทรู้ตัวว่าพูดผิดรีบคุกเข่าตรงหน้าอัณศยา บอกว่าเธอไม่ใช่ผลพลอยได้ ตนพูดผิดขอถอนคำพูดและพูดใหม่ว่า
“อัณเป็นคนที่พี่รักสุดรองจากแม่ มันอาจจะดูเห็นแก่ตัวที่พี่หมั้นกับอัณด้วยการขอจดทะเบียนสมรส เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้น อัณเป็นผู้หญิงย่อมเป็นฝ่ายเสียหาย แต่ที่พี่ทำก็เพราะพี่รักอัณจริงๆ พี่สัญญาว่าจะไม่ทำให้อัณผิดหวังเป็นอันขาด”
อัณศยาขอบคุณพีทที่รักและปกป้องตนด้วยวิธีนี้ แต่หลังจากนี้เขาต้องระวังตัวให้มาก ตนไม่รู้ว่าพ่อเลี้ยงจะทำอะไรไม่ดีหรือเปล่า อินทิราเห็นด้วย แต่พีทว่าคงไม่มีอะไร เชื่อว่าพ่อเลี้ยงน่าจะเป็นลูกผู้ชายพอ ไม่น่าจะทำอะไรผิดกฎหมาย
ooooooo
แต่พอพีทขับรถพาอัณศยาออกจากรีสอร์ตไปอำเภอเพื่อจดทะเบียนสมรสก็ถูกรถติดฟิล์มดำมืดคันหนึ่งที่จอดซุ่มอยู่ตามไป
เมื่อถึงที่ว่าการอำเภอ พีทกับอัณศยาลงจากรถเดินเข้าไปก็ถูกคนที่นั่งในรถกดชัตเตอร์รัวในทุกอิริยาบถ จนเมื่อจดทะเบียนสมรสเสร็จ ใบทะเบียนสมรสก็ยังถูกถ่ายไว้อย่างชัดเจน
ออกจากที่ว่าการอำเภอแล้ว ทั้งพีทและอัณศยาต่างให้สัญญากันว่าจะตั้งใจเก็บเงินเพื่อแต่งงานและสร้างครอบครัว ระหว่างนั้นเองพีทเร่งอัณศยาให้รีบไปขึ้นรถดีกว่าเพราะรู้สึกว่าจะมีคนสะกดรอยตามเรา พีทบอกว่าตนเห็นตั้งแต่ขามาแล้ว แต่คิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญจนเมื่อเห็นเขาถ่ายรูปจึงแน่ใจ
อัณศยาระแวงว่าจะเป็นคนของพ่อเลี้ยงไจยยา
พีทวางแผนอะไรบางอย่างในใจ พอขับรถมาถึงทางเปลี่ยวเขาก็เหยียบเบรกกะทันหันแล้วจอดรถขวางถนนไว้ทำให้รถติดฟิล์มดำต้องจอดห่างออกไป
พีทลงจากรถบอกอัณศยาว่าเดี๋ยวมา แล้วเดินตรงไปที่รถคันนั้น แต่รถคันนั้นถอยหลังกลับรถและขับหนีไปอย่างเร็ว อัณศยาที่วิ่งตามพีทมาด้วยความเป็นห่วงบ่นเขาว่าทำบ้าๆแบบนี้ทำไม ถ้าพวกนั้นเป็นมือปืนเขาก็ถูกยิงตายไปแล้วรู้ไหม พีทบอกว่าตนแค่อยากรู้ว่ามันเป็นใคร และขอโทษที่ทำให้เธอเป็นห่วง
“ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกเป็นอันขาด”
“จริงสิ พี่ลืมไป ตอนนี้พี่ไม่ใช่ตัวคนเดียวอีกต่อไปแล้ว ขอโทษนะ”
อัณศยาเร่งให้รีบกลับ ทั้งสองกลับไปด้วยปริศนาที่ยังคาใจว่า...ใครอยู่ในรถคันนั้น?
ooooooo
หลังจากภามถูกเจ้าสัวไล่ออกจากคฤหาสน์จิรการพาณิชย์แล้ว คืนต่อมาเขาขับรถมารับกำจรคนงานที่ถูกเจ้าสัวไล่ออกที่ถนนสายหนึ่งแล้วไปด้วยกัน
เจ้าสัวไพศาล...นั่งอยู่ในห้องทำงานในคฤหาสน์ที่บัดนี้เงียบเหงาวังเวง ลึกลับน่ากลัวเพียงลำพัง...
ที่ลานจอดรถ ภามขับรถมาจอดและเดินไปกับป้าจำเนียรที่มารอรับ เดินผ่านห้องโถงอย่างระแวดระวัง ลุงเชื่อมโผล่มาจากมุมหนึ่งมองทั้งสองอย่างสงสัย
