รอยอาฆาต

“ขอโทษครับเจ้าสัว” เลิศพูดเลือดเย็น แต่ไม่ทันจะยิงก็ถูกเชื่อมเอาไม้ฟาดทำให้กระสุนพลาดเป้า เลิศกับเชื่อมต่อสู้กัน เลิศพลาดล้มลง เชื่อมพุ่งเข้าพาเจ้าสัวไปขึ้นรถหนีไปได้เฉียดฉิว

ooooooo

รุ่งขึ้นที่คฤหาสน์จิรการพาณิชย์...เจ้าสัวไพศาลใส่เฝือกอ่อนที่คอยืนอยู่กับภาม เจ้าสัวทั้งโกรธและสงสัยภามมาก ถามอย่างจับผิดว่าตอนถ่ายรูปตนบอกให้มายืนข้างๆทำไมจึงไม่มา?

ภามบอกว่าตนบอกเหตุผลไปแล้ว แต่เจ้าสัวยืนยันอยากฟังจากปากเขาอีกที

“งานพ่อดีเด่น ช่างภาพเขาอยากได้พ่อกับลูก แต่ผมเป็นแค่น้องชายคนละแม่ มันไม่เหมาะ”

เจ้าสัวดักคอว่าไม่เหมาะหรือรู้ก่อนว่าตนจะถูกยิง ภามสะอึกมองหน้าถาม

“เฮียกำลังสงสัยผม”

“ใช่ แกตอบฉันมาได้ไหมว่าไอ้เลิศบอดี้การ์ดที่ยิงฉันเมื่อคืนมันเคยเป็นลูกน้องเก่าของแกหรือเปล่า”

ภามรับว่าใช่ นายเลิศเคยเป็นคนขับรถในแผนกของตน แต่ตนไม่เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น เจ้าสัวซักว่าใครเป็นคนจ้างบอดี้การ์ดชุดนี้ ภามบอกว่าฝ่ายบุคคล

เจ้าสัวนิ่งไปอึดใจ ก่อนพูดเด็ดขาดอย่างตัดสินใจแล้วว่าตนจะพยายามเชื่อ แต่...

“จากนี้ไปแกต้องออกไปอยู่ที่อื่น บ้านหลังนี้จะเหลือไว้เฉพาะคนที่ฉันไว้ใจได้เท่านั้น”

ภามพยายามข่มความน้อยใจที่ถูกพี่ชายต่างแม่หวาดระแวงและขับไล่

เพียงกลางวันวันนี้ ภามก็เรียกบอดี้การ์ดทั้งหมดประมาณ 10 คน มาประชุมประกาศเลิกจ้างโดยมีลุงเชื่อมคนขับรถเก่าแก่ที่เจ้าสัวไว้ใจกับป้าจำเนียรแม่บ้านเก่าแก่ร่วมฟังด้วย

บรรดาคนที่ถูกเลิกจ้างกะทันหันต่างโวยวายว่าเลิกจ้างแบบนี้พวกตนตั้งตัวไม่ติด ทำแบบนี้เป็นการบีบให้พวกตนเป็นหมาจนตรอกชัดๆ

ทันใดนั้นเจ้าสัวออกมามีปืนเหน็บที่เอวถามห้าวว่า ใครมีปัญหาอะไร?! กำจรกับช้อยถามว่าจะเลิกจ้างทำไมไม่บอกล่วงหน้า พวกตนต้องได้รับเงินชดเชยอย่างน้อย 6 เดือน

เจ้าสัวดึงปืนที่เอวกระแทกปังบนโต๊ะประกาศ กร้าวว่าใครจะเอา 6 เดือนไปฟ้องเอาเอง ตนจะจ่ายเท่าที่พอใจเท่านั้น แล้วสั่งลุงเชื่อมให้โทร.เรียกผู้กำกับมาคุยกับพวกนั้นแทนตน

พอลุงเชื่อมรับคำเดินออกไปโทร. ป้าจำเนียรก็รีบเอาซองเงินออกมาแจกเพราะไม่อยากให้มีเรื่องกัน บอกทุกคนให้รีบรับไป ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย

ทุกคนมองอย่างไม่พอใจ ขณะเดียวกันภามแอบมองกำจรกับกลุ่มบอดี้การ์ดนิ่งเหมือนกำลังมีแผนอะไรบางอย่างในใจ

คนงานทยอยกันขนกระเป๋าเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวขึ้นรถอย่างหมดอาลัยตายอยากกับชะตากรรมที่ไม่คาดคิด บ้างร้องไห้ บ้างสีหน้าเคร่งเครียด