รอยอาฆาต
ตอนที่ 1
ภามตอกหน้าแล้วเดินไปเลย ภิมลภาโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงที่เสียเชิงภาม ขว้างปาข้าวของใกล้มือจนเสือต้องเข้ามาขอว่าอย่าทำแบบนี้ นักข่าวของนิตยสาร TYCOON ใกล้ถึงแล้ว ย้ำเตือนว่า “พี่ต้องรักษาภาพพจน์เอาไว้บ้างนะครับ” ภิมลภาร้องไห้อย่างอัดอั้นกอดเสือไว้อย่างต้องการที่พึ่ง
เสือปลอบโยนจนเธอผ่อนคลาย รวบรวมสติ เชิดหน้าเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งขึ้นมา
ooooooo
พิรุณหรือพีท พาอัณศยาเข้ามาในงานท่ามกลางความตื่นตะลึงของทุกคน เขาแนะนำอัณศยาแก่เหล่ากงและภามว่าเป็นภรรยา
คนที่เฝ้ามองเหตุการณ์อย่างสาแก่ใจอยู่คือธีรสิทธิ์ เขาไปบอกภิมลภาว่างานนี้มีแขกไม่ได้รับเชิญมาด้วย แต่ไม่บอกว่าเป็นใคร ภิมลภาคาดคั้นถามแพรพิมพ์ว่าเป็นใคร แพรพิมพ์ตกใจตอบไม่ถูก ธีรสิทธิ์ยิ้มร้าย...รอดูเสือกัดกัน
เหล่ากงจำพีทได้ บอกพีทว่าดีแล้วที่กลับมา จัดให้พีทเป็นคนเอาอุปกรณ์ล้างหน้าแปรงฟันของคนตายไปวางหน้าโลงตามประเพณีจีน พีทเจียมตัวเพราะตนไม่ใช่ลูกเมียใหญ่ ภามบอกว่ามันเป็นหน้าที่ของลูกชายคนโต
“แกไม่มีสิทธิ์” เสียงตวาดแว้ดของภิมลภาทำให้ทุกคนชะงักหันมอง เธอตะคอกถามพีทว่า
“มาทำไม ใครใช้ให้แกมา” ภามบอกว่าตนเป็นคนโทร.เรียกให้มาเอง “แส่...มันไม่ใช่กงการอะไรของคุณ”
“อาภีม!!!” เหล่ากงเรียกปราม
“เหล่ากงคะ ไอ้นี่มันไม่ใช่ลูกเมียใหญ่ แม่มันเป็นแค่นางบำเรอ แม่มันเป็นคนชั่ว สารเลว”
“หยุดนะ!!! ถ้ายังพูดพล่อยๆอีกคำ ผมชกคุณแน่”
“เอาสิ มา อย่าคิดว่าฉันจะกลัวแกนะไอ้ไพร่”
พีทกำหมัดพุ่งเข้าหาภิมลภา แต่อัณศยารั้งไว้ ภิมลภาจ้องอัณศยาถามว่าเธอเป็นใคร อัณศยาไหว้บอกว่าตนเป็นภรรยาของพีท
“เสนอหน้ามาเชียวนะ มากันทั้งผัวทั้งเมียคิดว่าจะมาเอาสมบัติกันใช่ไหม พวกผีเปรต!!”
ภามบอกพัชระให้เอาตัวพี่สาวเขาออกไปถูกภิมลภาหันขวับถามว่าเขามีสิทธิ์อะไรมาไล่ตน
“แขกกำลังทยอยมากันแล้ว ถ้าเธอไม่หยุดก่อเรื่อง ฉันก็จำเป็นต้องลากตัวเธอออกจากงาน” ภามเด็ดขาด เหล่ากงแทรกขึ้นว่า
“อาภีม ลื้อหยุดได้แล้ว อาพีทเป็นลูกชายคนโต ไม่ว่าจะเกิดจากเมียไหนมันก็มีสายเลือดเจ้าสัว ตอนนี้อาพีทคือคนสำคัญที่สุดของตระกูล” ภิมลภาน้อยใจถามว่าแล้วตนล่ะ ตนเป็นลูกคนแรกทำไมไม่ให้ความสำคัญตนบ้าง “ทำไมพูดไม่รู้เรื่อง อั๊วบอกกี่ครั้งแล้ว
ว่าลื้อเป็นผู้หญิง จะไปสำคัญกว่าลูกชายได้ยังไง”
พูดแล้วเหล่ากงบอกพีทกับอัณศยาที่เหล่ากงเรียกว่าอาซ้อให้ตามตนไป ทิ้งให้ภิมลภาฮึดฮัด ยืนมองอย่างน้อยใจ ธีรสิทธิ์ที่จับตาดู “เสือกัดกัน” อยู่อย่างสะใจ เดินเข้าหาภิมลภา แต่ยุแหย่เยาะเย้ยพัชระว่า
