รอยอาฆาต
ตอนที่ 1
“ต่อไปเป็นการประกาศรางวัลสำคัญของสมาคมคนไทยเชื้อสายจีน และในปีนี้รางวัลคุณพ่อดีเด่นได้แก่คุณไพศาล จิรการพาณิชย์ ขอเสียงปรบมือด้วยครับ”
สิ้นเสียงปรบมือกึกก้อง เจ้าสัวไพศาลขึ้นไปยืนข้างเจ้าสัวจิวประธานสมาคมที่เป็นผู้มอบรางวัล รับรางวัลกันแล้วพิธีกรขอให้เจ้าสัวไพศาลกล่าวอะไรเล็กน้อย เจ้าสัวเดินไปที่โพเดียม ขอบคุณทางสมาคมที่เห็นคุณค่าความเป็นพ่อของตน แล้วพูดกับลูกๆ
“ลูกๆทุกคนจงฟัง...เมื่อก่อนป๊ะเคยเป็นยังไง ต่อไปป๊ะก็จะยังเหมือนเดิม เพราะป๊ะก็คือป๊ะ...หวังว่าพวกแกคงเข้าใจ”
แขกในงานหัวเราะกันนึกว่าเจ้าสัวพูดเล่นกับลูกๆ แต่เจ้าสัวหน้านิ่ง
ภิมลภา แพรพิมพ์ ธีรสิทธิ์และภามที่ยืนฟังอยู่ ต่างมีสีหน้าต่างกันตามความรู้สึกของแต่ละคน
พิธีกรเชิญลูกๆและญาติๆของตระกูลจิรการ–พาณิชย์ทุกคนขึ้นเวทีเพื่อถ่ายรูปครอบครัวร่วมกัน ทุกคนเดินขึ้นเวทีไปยืนข้างเจ้าสัว ทันใดนั้นธีรสิทธิ์เดินแซงทุกคนเข้าไปแทรกยืนข้างเจ้าสัวแสดงความสนิทสนม ถูกเจ้าสัวเหล่ใส่อย่างหงุดหงิด ธีรสิทธิ์ยิ้มกว้างเอ่ย
“ยินดีด้วยนะครับป๊ะ”
“ไสหัวไป”
“อะไรนะครับ”
“ฉันบอกให้ไสหัวออกไป”
เจ้าสัวตวาดดังจนเสียงเข้าไมค์ แขกได้ยินต่างชะงักหันมองจนธีรสิทธิ์อายมาก แพรพิมพ์รีบเข้าไปดึงสามีออกให้ไปยืนอีกที่หนึ่ง และภิมลภาก็ประคองเหล่ากงไปยืนข้างเจ้าสัวแทน
เจ้าสัวให้ความเคารพและดูแลเหล่ากงอย่างดี เรียกภามให้มายืนข้างตน ภามตอบอย่างนอบน้อมเจียมตนว่า
“ไม่เป็นไรครับ พ่อควรยืนใกล้ลูก น่าจะเหมาะสมกว่า”
ภามเลี่ยงไปยืนห่างเจ้าสัว เพื่อให้ภิมลภา แพรพิมพ์และพัชระยืนใกล้พ่อ ส่วนธีรสิทธิ์ถูกแพรพิมพ์ลากไปยืนอยู่ปลายแถว
ขจรผละออกจากกล้องติดปืน มองไปที่เวทียิ้มมุมปากพึมพำ “ได้เวลาซะที” พลางแนบตาที่กล้อง เล็งไปที่เจ้าสัวไพศาลเขม็ง
“ปัง!”
เสียงปืนคำรามขึ้นหนึ่งนัด แต่กระสุนเฉียดหัวไหล่เจ้าสัวไปเส้นยาแดงเดียว ทะลุผนังเวทีจนป้ายงานหลุดลุ่ย เสียงแขกหวีดร้องแตกตื่นวิ่งพล่านเอาตัวรอดกันชุลมุน
บอดี้การ์ดของเจ้าสัวทั้ง 4 คนคือพงศ์ เลิศ นนท์ และกรรีบพาเจ้าสัวไปขึ้นรถ แต่พอไปถึงปรากฏว่าเชื่อมคนขับรถไม่อยู่ พงศ์กับนนท์จึงไปตาม แต่พอทั้งสองเดินออกไปและเจ้าสัวกำลังยืนเผลอ เลิศก็หยิบไม้ที่ซ่อนไว้แถวนั้นฟาดหัวกรจนสลบ
เจ้าสัวหันมาเห็น เลิศควักปืนจะยิงแต่ถูกเจ้าสัวปัดปืนกระเด็น ทั้งสองพุ่งเข้าตะลุมบอนกัน เจ้าสัวถูกเลิศทำร้ายที่คอจนล้ม เลิศหยิบปืนจะยิงเจ้าสัว
“อย่านะ อย่ายิง” เจ้าสัวตะโกน
