ร้อยป่า

เธอใจร้อนเป็นไฟอยากรู้ให้กระจ่างจึงเข้ามาในส่วนออฟฟิศถามหาเอกสารสวนป่าจนรู้ว่าอยู่ในห้องทำงานของพ่อ แต่ก็เกิดปัญหาเปิดลิ้นชักตู้ไม่ได้ต้องสั่งพนักงานเอาไขควงมางัด ถ้าพ่อตนเอาเรื่องตนจะเคลียร์เอง

ในที่สุดแป๋วก็ได้เอกสารสวนป่าปึกใหญ่

เอากลับมาที่บ้าน ซึ่งขณะนั้นพ่อแม่และพี่ชายกำลังกินข้าวกันอยู่

“ไปไหนมาลูก แล้วนั่นหอบอะไรมา”

“เอกสารสวนป่าค่ะ แป๋วเช็กข้อมูลย้อนหลังปี 59 สวนป่าคุณพ่อมียอดตัดไม้ 200 ต้น ยอดตัวเลขรับไม้เข้าโรงงานคือ 300 ต้น อีก 100 ต้น มาจากไหนคะ”

โดนลูกสาวค้นเจอความจริง ทรงธรรมละอายต่อลูกจนไม่กล้าสบตา

“ปี 60 โรงงานคุณพ่อขายไม้ให้โรงงานอื่น 500 ต้น แต่ยอดตัดไม้ที่สวนป่ามีแค่ 200 ต้น เพิ่มมาอีกเป็นร้อยๆต้น...คุณพ่อตัดมาจากในป่า”

“แป๋ว ทำธุรกิจมันก็ต้องมีสีเทาบ้าง จะเอาแต่สีขาวก็ไปขายเครื่องสังฆภัณฑ์โน่น”

“นี่พี่ยศรู้...คุณแม่ก็รู้ ทำไมไม่มีใครบอกแป๋วคะ”

พ่อแม่นิ่งเงียบพูดไม่ออก ทรงยศเลยตอบเอง “แป๋วน่ะเห็นคุณพ่อเป็นฮีโร่ คุณพ่อเก่งที่สุด ดีที่สุด ซื่อสัตย์ที่สุด...คุณพ่อเลยห่วงความรู้สึกแป๋วมากที่สุดไง”

“ตอนนี้แป๋วก็รู้สึกค่ะ รู้สึกเสียใจมาก”

แป๋วร้องไห้เดินหนีขึ้นห้องไป ทรงธรรมก้มหน้าสะเทือนใจ หญิงรีบตามไปปลอบลูกสาวด้วยความเป็นห่วง

“แป๋วเข้าใจคุณพ่อเขานะลูก เขาปิดแป๋วเพราะเขารักแป๋วมาก”

“คุณแม่ทนได้ยังไงคะ เห็นคุณพ่อค้าไม้เถื่อน ไม่รู้สึกว่ามันผิดเหรอคะ”

“แม่ถึงได้ชอบเข้าวัดทำบุญไง อย่างน้อยก็ใจสบาย”

“แต่แป๋วไม่สบายใจ”

“แป๋วฟังแม่นะ”

“แป๋วอยากอยู่คนเดียวค่ะ” พูดจบรีบปิดประตูล็อกห้องแล้วทรุดนั่งร้องไห้อย่างทำใจไม่ได้ ผ่านไปสักพักแป๋วโทร.หาเสือ พูดกับเขาเสียงสั่นเครือว่า

ความจริงมันโหดร้ายเหลือเกิน

“เข้มแข็งนะแป๋ว”

“แป๋วเข้มแข็งไม่ไหว หัวใจมันสลายแล้ว”

“เวลาช่วยได้นะแป๋ว”