ริมฝั่งน้ำ

ที่ด้านนอกอุ้มที่มาได้ยินหมด วางแผนตอดสมบัติของแม่ทันที พอได้จังหวะก็เข้าไปไหว้อย่างสวยงามพร้อมบีบน้ำตาว่าตนคิดถึงแม่ แต่ลูกๆของแม่สั่งไม่ให้ตนมาเด็ดขาด นิ่มนวลบอกว่าอยากมาก็มาสิ

อุ้มบอกว่าคุณแม่อนุญาตแล้วนะ แล้วทำเป็นมือถือสั่นขอรับโทรศัพท์ก่อน พลางหยิบมือถือขึ้นมาคุยกับวีรกิจ ทำเป็นลดเสียงเหมือนไม่อยากให้นิ่มนวลได้ยินว่า

“อุ้มไม่มีเงินขนาดนั้นหรอกค่ะพี่กิจ เอาเดี๋ยวนี้แล้วอุ้มจะเอาที่ไหนโอนให้ ค่ะ...ค่ะ...อุ้มจะหาให้ได้ค่ะ”

อุ้มทำเป็นลำบากใจแล้ววางสาย นิ่มนวลถามว่ากิจมีอะไร อุ้มดราม่าทันทีว่านายของวีรกิจชวนเปิดร้านอาหาร ขัดมาหลายรอบแล้วแต่คราวนี้ไม่รู้จะอ้างอะไร ทำเป็นขอตัวไปกู้เงินก่อนร้อยละสี่สิบก็ต้องยอม

“เดี๋ยวก่อน นั่งลงก่อน อะไร ยังไง พูดไปซิ” นิ่มนวลเอ่ย อุ้มรีบนั่งลงทันที มองนิ่มนวลแววตาอ้อน กิ๊ฟท์เดินมาเห็นอุ้มคุยกับยายที่ศาลาท่าทางออดอ้อนก็สงสัยรีบไปบอกพาฝันผู้เป็นแม่ครู่เดียว อุ้มไหว้นิ่มนวลอ่อนน้อมพร้อมแบงก์พันปึกใหญ่ บอกว่าถ้าไม่ได้แม่ช่วยคราวนี้ตนกับพี่กิจคงแย่แน่ แล้วกราบลาเลย แต่พอหันออกมาก็ถูกพาฝันพุ่งเข้าตบฉาดใหญ่ถึงกับกระเด็นไปกระแทกเสาศาลา

พาฝันตะคอกให้เอาเงินแม่คืนมา อุ้มอ้างว่าแม่ให้ตนแล้ว นิ่มนวลบอกว่าแม่เต็มใจให้เงินเขาเอง พาฝันบอกว่าอุ้มโกหก เอาพี่กิจมาอ้าง

“แต่นี่มันสะใภ้แม่ จะให้มันบากหน้าไปเที่ยวยืมเงินคนอื่นให้อายมาถึงครอบครัวเราทำไม เงินแค่นี้แม่ถือว่าช่วยกิจ แกไม่ต้องห่วง เงินทองสำหรับแม่มันไม่มีค่ากว่าความสุขในครอบครัวลูก ต่อให้แม่ต้องหมดตัวเพื่อลูก แม่ก็ยอม”

นิ่มนวลหดหู่ใจเมื่อนึกถึงความบาดหมางของสะใภ้กับคนในครอบครัว

อุ้มไปพบไตรทศที่ร้านอาหาร ใบหน้ายังมีรอยตบแดงเป็นปื้น อุ้มบอกว่าตนเกลียดครอบครัวผัวตัวเอง ไม่อยากทนแล้ว ตนจะหย่า ไตรทศเตือนว่า

“ถ้าจะไป คุณอุ้มต้องมีอะไรป้องกันตัวนะครับ อะไรที่จะทำให้คุณอุ้มปลอดภัย ต่อรองกับสามีคุณอุ้มได้ ไม่ให้เขามารบกวนคุณอุ้มอีก” ไตรทศแสดงตัวเป็นมิตรเต็มที่ อุ้มมองเขาอย่างชั่งใจ

แล้วก็มีเหตุให้อุ้มตัดสินใจเด็ดขาด เมื่อนิ่มนวลหายไปจากบ้าน วีรกิจห่วงแม่ให้อุ้มช่วยตามหา อุ้มบอกว่าตนไม่อยากยุ่งเรื่องบ้านเขา แม่เขาก็ไม่ใจกว้างเหมือนแม่ตนพี่น้องก็คอยแต่จะเหยียบย่ำซ้ำเติมตนตลอด ถามว่า

“ทำไมอุ้มต้องเข้าไปทนมือทนไม้พวกมันด้วย ครอบครัวโรคจิต”

อุ้มด่ากราดทั้งบ้าน วีรกิจโมโหที่อุ้มด่าแม่ ตบอุ้มจนล้ม ชี้หน้าปรามแล้วหันหลังเดินเข้าบ้านไป