ริมฝั่งน้ำ

เมื่อรู้ว่าพฤกษ์ป่วยจริงๆ ทั้งสองก็เอาใจใส่ดูแลให้เขาพักผ่อนบ้าง ส่วนไอลดาก็จะไปคุยกับหมอที่รักษาพฤกษ์ แล้วบอกไตรทศว่า

“ต่อไปนี้เราต้องผลัดกันมาอยู่เป็นเพื่อนพฤกษ์ ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม อย่าปล่อยให้มันอยู่คนเดียว”

“ได้ ไม่มีปัญหา แกรีบไปคุยให้รู้เรื่อง แล้วโทร.มาเล่ารายละเอียดให้ฉันฟังด้วย...” แต่พอไอลดาเดินออกไป มือถือของไตรทศก็ดังขึ้น เขารีบรับสาย “ครับๆ นาย...ว่างครับ ไปตอนนี้ได้เลยครับนาย”

แล้วไตรทศก็รีบไปอีกคน เป็นโอกาสให้เนมแทรกเข้ามาหาพฤกษ์อย่างมีแผนทันที

เนมเอาสตรอว์เบอร์รีน่ากินมาฝาก รบเร้าให้ พฤกษ์กินจะได้รู้ว่าหวานจริงๆ พอพฤกษ์หยิบกินก็เอานมอัลมอนด์ให้ดื่มบอกว่าดีกับสุขภาพ อ้อนให้ดื่มสักนิดตนจะได้ดีใจ

ฝ่ายอานัสก็ไปที่บ้านวีนัส ออดอ้อนว่าเกลียดตนจนไม่มองหน้าเพราะตนทำร้ายพฤกษ์ตัดพ้อว่าพฤกษ์น่าอิจฉาจริงๆ ทำเลวแค่ไหนเธอก็ยังหลงมัน วีนัสบอกว่าถ้าเขาเลิกใส่ร้ายคนอื่นก็คงจะพอมีความดีติดตัวบ้าง

“ผมยอมถูกด่า ที่มาเตือนเพราะอยากให้คุณตาสว่าง พฤกษ์มันไม่ได้วิเศษอย่างที่คุณเห็น”

วีนัสบอกว่าไม่จำเป็นที่ตนต้องเชื่อเขา อานัส ถามว่าแล้วเธอจะเชื่อใคร เชื่อพฤกษ์ที่ดีแต่เปลือก หลอกเธอซ้ำแล้วซ้ำอีกหรือ แล้วปั้นน้ำเป็นตัวใส่ร้ายพฤกษ์ว่า

“ถ้าพฤกษ์มีเธอคนเดียว เนมคงไม่ต้องปรึกษาเพื่อนเรื่องทำแท้ง!”

วีนัสฟังแล้วชาไปหมดทั้งตัว

เวลาเดียวกันเนมก็วางยาพฤกษ์ เอายานอนหลับใส่ในนมอัลมอนด์ให้พฤกษ์ดื่ม ครู่เดียวก็มึนหัวง่วงนอนบอกให้เนมกลับไปก่อน เนมรับปากทำท่าจะลุก พฤกษ์ก็ง่วงจนหลับผล็อยไปแล้ว เนมก็จัดฉากทันที

เนมถ่ายรูปให้เห็นว่านอนเปลือยไหล่แนบกับพฤกษ์ ถ่ายรูปจนสมใจแล้ว เนมออกไปที่ระเบียงติดกระดุมเสื้อให้เข้าที่ก็พอดีวีนัสวิ่งเข้ามา เนมทำเป็นตกใจบอกว่าไม่รู้ว่าเธอจะมา อาจารย์เพลียมากเพิ่งหลับไป

วีนัสหันหลังกลับทันที เนมตามไปอธิบายว่า ตนเคยบอกอาจารย์พฤกษ์ให้เลือกแต่อาจารย์เลือกไม่ได้เพราะกลัวเธอเสียใจ เห็นวีนัสอึ้งก็กระหน่ำซ้ำว่า

“อาจารย์เขาเห็นเธอไม่มีใคร บ้านร่มไม้ฯก็ต้องปิด จริงๆอาจารย์เขาไม่ลืมหรอกนะว่าใครทำให้แม่อาจารย์ตาย”

“พอแล้วหนึ่งธิดา ฉันจะถามเธอแค่คำเดียว...เธอกับอาจารย์พฤกษ์...” วีนัสจุกที่คอพูดไม่ออก

เนมทำหน้าตกใจถามวีนัสว่ารู้อะไรมา หรือว่าเธอรู้เรื่อง...พูดแล้วแกล้งเอามือแตะท้องตัวเอง ขอร้อง

“อย่าบอกใครนะ เธอก็รู้ ถ้าอาจารย์พฤกษ์ไม่ยอมรับเป็นพ่อของเด็ก ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ฉันหมดอนาคต พ่อแม่ฉันต้องอายคนอื่น” วีนัสถามว่าทำไมไม่คิดก่อนทำ ทำไมไม่รักตัวเอง “เพราะฉันรักอาจารย์พฤกษ์ รักมาก อาจารย์ก็บอกว่า...รักฉัน”