ริมฝั่งน้ำ

ส่วนที่บ้านนิ่มนวล วีรกิจขายทองแล้วบินไปนอกเลย อุ้มแค้นประกาศว่าจะหาผัวใหม่ให้หล่อและรวยกว่าวีรกิจด้วย ประกาศจะไม่มาเหยียบที่นี่อีกเลย

ในที่สุดที่บ้านก็เหลือแต่พาฝันกับนิ่มนวล นิ่มนวลเรียกพาฝันมาถักเปียให้ ระลึกความหลังว่าพาฝันเป็นลูกที่ดีที่สุดของแม่ ยอมเสียสละออกจากโรงเรียนมาช่วยแม่ขายขนมเพื่อให้พี่กับน้องได้เรียนสูงๆ พาฝันกอดแม่ไว้ด้วยความรัก นิ่มนวลก็กอดพาฝันไว้เหมือนสมัยเด็กที่อยู่ในอ้อมกอดแม่

หนึ่งธิดาหรือเนมขอเดินไปตามความทะเยอ–ทะยานของตน อวยพรให้อาจารย์พฤกษ์โชคดี

ส่วนพฤกษ์ก็เสนอให้วีนัสเปิดบ้านร่มไม้ฯ เราสองแรงแข็งขันจะช่วยกันทำให้บ้านร่มไม้ฯกลับมาให้คุณตาคุณยายได้มีความสุขกันอีกครั้ง

เย็นนี้...ที่ศาลาสุขใจบางปู บรรดาผู้เกี่ยวข้องกับบ้านร่มไม้ชายคาจัดกินข้าวสังสรรค์ มีการจับคู่เต้นรำกัน

คณิตาเต้นกับไตรทศ ไอลดาเต้นกับธนพัตเป็นเสมือนการเปิดตัวกับทุกคน

วีนัสเต้นรำกับพฤกษ์เป็นคู่เด่นอยู่กลางฟลอร์ มองกันด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ชาญชัยเอ่ยอย่างมีความสุขว่า

“ชีวิตคนถ้ามีใครสักคนจับมือเราไว้ ไม่ว่าจะยากลำบาก ต้องข้ามน้ำข้ามทะเล ข้ามเขา เราก็พร้อมจะข้ามไปให้ถึงความฝันทั้งนั้นแหละครับ”

ooooooo

–อวสาน–