ริมฝั่งน้ำ
ตอนที่ 13
วีนัสน้ำตาคลอเดินหนีไปทางศาลาท่าน้ำ พฤกษ์ตามไปรั้งแขนไว้ถาม
“คุณห่วงผม...คุณรักผม”
วีนัสบอกว่าถ้าเขาไม่สบายบอกหนึ่งธิดาเธอต้องดูแลเขาให้ดี ต้องมีชีวิตเพื่อความสุขเพื่อครอบครัวของเขาสองคน พฤกษ์สะดุดหูคำว่า “ครอบครัว” ยืนยันว่าตนมีผู้หญิงคนเดียวคือเธอ วีนัสบอกว่าหนึ่งธิดาบอกว่าท้องกับเขา
ความลับจึงเปิดเผยว่าเนมปั้นเรื่องโกหก พฤกษ์ยืนยันว่าตนไม่มีอะไรกับเนม ตนกำลังป่วยมันไม่มีทางหาย ตนอาจจะตายได้ทุกเมื่อ ยอมรับว่า
“ผมไม่กล้าบอกคุณ ไม่อยากรั้งคุณไว้อยู่กับคนป่วย”
วีนัสน้ำตาซึม จูบพฤกษ์กระซิบ “ฉันจะดูแลอาจารย์เอง ผู้หญิงของอาจารย์ต้องเป็นฉันคนเดียว”
ในที่สุด...รักก็เข้าใจในรัก อุปสรรคใดก็ไม่อาจขวางกั้นรักแท้ได้...
ooooooo
ในขณะที่พฤกษ์กับวีนัสเข้าใจและหยอกล้อกันอย่างมีความสุขอยู่ในบ้านนั้น อานัสก็ประคองช่อดอกไม้สวยจะมาให้วีนัสแต่ถูกพอเพียงออกมากันท่าจนไม่กล้าเข้าไป
พอดีคณิตาออกมา อานัสบอกว่าตนติดต่อวีนัสไม่ได้ คณิตาได้ทียั่วอานัสว่าวีนัสไม่อยากติดต่อใคร
เอาดอกไม้กลับไปเสีย เพราะวีนัสมีพฤกษ์อยู่ด้วยแล้วไม่อยากให้คนนอกไปรบกวน
อานัสตรงไปที่มหาวิทยาลัยตวาดใส่หน้าเนมว่าไหนว่าวีนัสกับพฤกษ์ต้องเกลียดกันด้วยแผนหลอกว่าท้อง ไล่ให้เนมไปแยกวีนัสออกจากพฤกษ์ให้ได้ เนมแหวคืนว่าคิดเองบ้างอย่ามาใช้ตนคนเดียว
“ตอนนี้ฉันคิดออกอย่างเดียว ถ้าไอ้พฤกษ์มันตาย วีนัสจะยังรักมันได้ยังไง”
เมื่อวีนัสกับพฤกษ์เข้าใจกันแล้ว วีนัสดูแลพฤกษ์อย่างใกล้ชิด จนพฤกษ์ถามว่าเธอจะทนอยู่กับคนที่ไร้ความสามารถอย่างตนได้อีกกี่วัน วีนัสตอบอย่างหนักแน่นว่าตนไม่ท้ออาจารย์ก็ต้องไม่ท้อ อาจารย์ต้องสู้
พฤกษ์บอกว่าถ้าเธอจะไปตนก็เข้าใจเหตุผล ไม่โกรธ เธอยังมีทางเลือกอย่ามาเสียเวลากับตนเลย วีนัสจับมือพฤกษ์แน่นบอกว่าตนจะจับเขาไว้อย่างนี้ไม่ปล่อย ชีวิตจะเหนื่อยอีกแค่ไหน เรายังมีค่าต่อกันและกัน วีนัสยิ้มให้โอบเอวพฤกษ์ไว้ พฤกษ์มองด้วยความตื้นตันใจ
ทันใดนั้นอานัสกับเนมก้าวเข้ามา อานัสชักปืนออกมาจะยิงพฤกษ์ เนมตกใจรีบดึงและลากอานัสออกไป ตวาดว่าไม่เคยเห็นใครสิ้นคิดอย่างเขาเลย กระสุนนัดเดียว เขาจะกลายเป็นฆาตกร ถูกจับ ติดคุก!!
พอได้ยินคำว่าติดคุก อานัสก็ได้สติรีบเก็บปืนเดินหัวเสียออกไป เนมเดินตามไปอย่างหงุดหงิดมาก
ooooooo
วันนี้นิ่มนวลเอาสร้อยทองเส้นน่ารักให้กิ๊ฟท์เป็นรางวัลที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ พาฝันอวยลูกว่ากิ๊ฟท์กะจะไปเรียนต่อเมืองนอกเลย นิ่มนวลบอกว่ายายจะส่งเอง
พาฝันทำเป็นนึกได้ว่าแม่เคยบอกว่ามีทองแท่งเก็บไว้ให้ลูกทุกคน นิ่มนวลจำไม่ได้ พาฝันปะเหลาะว่าแม่นึกดีๆเก็บไว้ที่ไหน จะได้เอาออกมาตนจะช่วยหาที่เก็บใหม่ให้ เดี๋ยวแม่ลืมแล้วจะหากันไม่เจอ
