ริมฝั่งน้ำ

คืนนี้...อานัสแค้น ถือไม้บุกเข้าไปในเรือนกล้วยไม้บ้านร่มไม้ชายคา ฟาดกระถางแตกกระจายเหมือนคนคลั่ง โตมรแอบดูเห็นอารมณ์คลั่งของอานัสก็หลบไปเงียบๆ กลัวอานัสเห็นแล้วจะมาทำร้ายเอา

รุ่งเช้าวีนัสมาดูเรือนกล้วยไม้เก็บดอกกล้วยไม้ขึ้นมาถาม

“ใคร...ใครมันทำขนาดนี้”

“หมาอันธพาลนอกรั้ว มันคงลอบเข้ามา”

โตมรบอก เห็นวีนัสมองกล้วยไม้อย่างเสียดาย ถามว่า “หนูวีนัสพอจะไปหากล้วยไม้สวยๆมาใหม่ได้ไหม”

วีนัสมองดอกกล้วยไม้ในมือนิ่ง...

อานัสไม่เพียงอาละวาดที่บ้านร่มไม้ฯ หากยัง

ไปที่สวนกล้วยไม้ของพฤกษ์ พุ่งเข้าชกพฤกษ์ที่กำลังดูการมัดกล้วยไม้ไม่ทันรู้ตัวจนกระเด็น ลุงเพชรร้องบอกให้คนงานช่วยพฤกษ์ก็ถูกอานัสเหวี่ยงใส่จนแตกฮือ แล้วพุ่งไปบีบคอพฤกษ์ ชกซ้ำจนพฤกษ์ลุกไม่ไหว ตะโกนคลั่ง

“มึง...มึงยุ่งกับวีนัสของกู”

อานัสจับหัวพฤกษ์โขกพื้นอย่างแรงแล้วเตะซ้ำ พลันก็ถูกกระชากออกมา อานัสหันขวับเงื้อหมัดจะชกแต่แล้วก็ชะงักค้างเมื่อเห็นเป็นวีนัส วีนัสตบอย่างแรง

ด่าทันที

“ฉันนึกว่ามิตรภาพจะเปลี่ยนคุณได้ แต่สุดท้ายคุณมันก็เลวยิ่งกว่าเดิม” อานัสโทษว่าเพราะพฤกษ์ “ไม่ใช่อาจารย์ เพราะตัวคุณ คุณไม่เคยยับยั้งชั่งใจ ไม่เคยเห็นแก่คนอื่น คุณทำลายทุกอย่างเพราะเห็นแก่ตัว”

วีนัสคว้าไม้ที่พื้นฟาดอานัสอย่างแรง พฤกษ์ตกใจดึงไม้จากวีนัสแล้วไล่อานัสอย่างดุดัน

“ออกไป ถ้าแกแตะวีนัสอีก ฉันจะฆ่าแก”

อานัสเห็นคนงานที่ล้อมเข้ามาก็ถอย วีนัสช่วยปัดดินที่เลอะหน้าพฤกษ์ เขามองเธอด้วยความรักยิ่งขึ้น

อานัสกลับบ้านเจออินทิราถามเย้ยว่าไปฟัดกับหมาที่ไหนมาอีก ถูกอานัสด่าก็เย้ยว่าน้ำหน้าอย่างนี้ ผู้หญิงฉลาดๆมีแต่จะสูบเงินแล้วเหยียบหัวเป็นบันไดก้าวขึ้นที่สูงเท่านั้น

อานัสเลือดขึ้นหน้าพุ่งเข้าตบอินทิราจนหน้าหงาย ชาญชัยเข้ามาพอดีเอาไม้เท้าขวางก่อนที่อานัสจะพุ่งเข้าไปซ้ำ อานัสคำรามคลั่ง

“ผมจะฆ่ามัน!”

“ไอ้สารเลว เลือดชั่วๆของแกมันมาจากไหน ถึงคิดจะฆ่าญาติพี่น้องได้”

“หุบปากได้แล้วอินทิรา” ชาญชัยตวาด อินทิราถามว่าคุณพ่อยังจะเข้าข้างหลานชั่วหรือ “ฉันสั่งให้แกหุบปาก ถ้าแกไม่อยากโดนไอ้เอิร์ธมันฆ่า ไปซะไปให้พ้นจากตรงนี้ก่อน ไป๊!”

อินทิราเห็นอานัสคลั่งก็รีบวิ่งออกไป อานัสหันระเบิดอารมณ์กับชาญชัยว่าวีนัสไม่ได้รักตนเลย 

เธอกลับไปหาพฤกษ์ ทรุดสะอื้นถามว่า คนอย่างตนมันเลวจนไม่ควรได้รับความรักจากใครเลยหรือ