เล็บครุฑ

สิงห์อยากรู้ว่าจะเอาตัวดารณีไปที่ไหน นิทัศน์ให้ไปถามปกรณ์เองและตนก็ไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน นิทัศน์ดันดารณีขึ้นไปนั่งติดกับกินรี ท่าทางกินรีรำคาญเบือนหน้าหนี นิทัศน์ขึ้นนั่งประกบอีกข้าง...สิงห์หันไปสั่งทวยกับพักตร์จะไปไหนก็ไปไม่ต้องยุ่งเรื่องที่บาร์ ส่วนตัวเขาเดินกลับเข้าไปในบาร์ ชีพโผล่ออกมามองว่าจะตามรถนิทัศน์ไปได้อย่างไร

รถมรกตเข้ามาจอดเรียกให้ชีพขึ้นรถ เขาอุทาน “เฮ้ย! นี่มันอะไรกัน มาได้จังหวะทุกที”

“อย่าพูดมาก ขึ้นมาเร็วๆ” ชีพรีบขึ้นรถ มรกตขับออกไป

ที่มุมหนึ่งของถนน รถตู้ของอเล็กซ์จอดดูเหตุการณ์อยู่แล้วสั่งพยูขับตามรถชีพไป

ooooooo

กริช อุกฤษณ์ อดิศักดิ์ แคท และกำพลเดินมาที่หน้าบาร์สุขสันต์ ยศหลบอยู่มุมหนึ่งบุ้ยใบ้ให้เข้าไป กริชบอกทุกคนว่าสายรายงานว่าชีพมาที่นี่ด้วย ต้องการให้จับเป็น อุกฤษณ์โทรศัพท์ติดต่อตำรวจท้องที่มาสมทบ กริชให้พวกตำรวจปิดล้อมรอบนอกไว้ รอคำสั่งค่อยบุก

จากนั้นกริชกับพวกพากันเข้าไปข้างใน เห็นแขกที่นั่งในร้านท่าทางเหมือนนักเลงมากกว่าเป็นนักเที่ยว ดาวพนักงานสาวเข้ามาต้อนรับ พาไปนั่งในมุมอับ ท่าทางเธอดูหลุกหลิกหวาดกลัว อุกฤษณ์กับอดิศักดิ์ทำทีถามหาห้องน้ำ ดาวชี้ไปที่ด้านหลัง วางเมนูให้แล้วรีบเดินออกไปด้วยอาการพิรุธ ระแวงอะไรบางอย่าง

กริชหยิบเมนูมาบังหน้าแล้วมองสำรวจไปรอบร้าน ...อุกฤษณ์กับอดิศักดิ์เดินสำรวจหาห้องที่ขังดารณี แต่พบห้องว่างเปล่า พอกลับออกมาก็เจอลูกน้องกิมสองคนถือปืนรออยู่

ดาวกลับมาด้วยท่าทีระแวงไม่เลิก สายตาคอยมองเหลียวหลังตลอดเวลา แคทเอะใจมองตาม เห็นแสงเลเซอร์แดงๆเคลื่อนมาตรงอกของกริช ก็รีบร้องบอกให้ระวัง แล้วล้มโต๊ะลงเป็นเกราะกำบัง กระสุนพุ่งทะลุโต๊ะ ดาวกับสาวบาร์ทั้งหลายพากันวิ่งหนีออกจากร้านแต่ก็โดนตำรวจท้องที่ปิดล้อมไม่ให้หนี เหล่านักเที่ยวกลายเป็นคนร้ายยิงใส่พวกกริช กริชรู้ว่าเสียเปรียบจึงยิงหลอดไฟทุกดวงให้ดับลงแล้วหาที่หลบ

อุกฤษณ์กับอดิศักดิ์ฉวยโอกาสนี้จัดการลูกน้องกิม แล้วกลับเข้ามาข้างใน เห็นกิมกับวองกำลังสาดกระสุนใส่กลุ่มกริชจึงหาวิธีช่วย...พวกลูกน้องกิมช่วยกันส่องไฟจากโทรศัพท์ แต่ก็ไม่เห็นพวกกริช ทำให้วองเริ่มวิตก ไม่ทันไรกริชกับพวกเอาปืนจ่อวองกับกิม รวมถึงลูกน้องทั้งหมดก็โดนรวบตัวไว้เรียบร้อย

ด้านนอก สิงห์ยืนมองสังเกตการณ์อยู่มุมหนึ่งห่างจากร้านพอควร ปกรณ์กับปิงส่งเข้ามาด้านหลังพร้อมปืนยาวกระบอกหนึ่ง สิงห์หันไปจะยิงพอเห็นว่าเป็นพวกเดียวกันก็ชะงัก

“ตำรวจล้อมขนาดนี้ ไอ้วองมันไม่น่ารอด แต่ถ้ามันรอดก็เป็นหน้าที่ของแก รับไปสิ” ปกรณ์โยนปืนให้สิงห์ “หวังว่าแกยังคงจำได้นะว่านายท่านสั่งให้แกทำอะไร”