ซีรีส์ลูกผู้ชาย เรื่อง "ภูผา"
ตอนที่ 4
“ไม่ต้องมาโยนให้พี่เหมือนกัน เฉิ่มก็เท่านั้น เชยก็เท่านั้น แล้วยิ่งท่าทางแหยๆเดินตามพี่ต้อยๆ พี่ไม่ชอบผู้ชายแบบนี้แล้วล่ะ”
ทอรุ้งถามว่ารู้ไหมว่าตอนนี้พี่เขาทั้งหล่อทั้งเท่ แถมยังเป็นนักศึกษาแพทย์ปี 3 ควงไปไหนก็มีแต่คนมอง บุคลิกเขาดีขึ้นเป็นกองเลย เดินผ่านสาวๆนี่เหลียวกันคอแทบเคล็ด ทอรักตัดบทว่าไม่ต้องมาโฆษณาเลยตนไม่เชื่อ ทอรุ้งย้ำว่า “นี่รุ้งพูดจริงๆนะ”
แต่เวหาในวันนี้เขาไม่ได้คิดถึงทอรักแล้ว หากแต่คิดถึงทอรุ้งจนเขียนชื่อ “ทอรุ้ง” ไว้ในสมุดเหมือนเมื่อครั้งที่หลงใหลทอรัก...
วันนี้ทอรุ้งไปเยี่ยมอาม่าเห็นอาม่าร่าเริงแจ่มใสมากถามว่าอาม่าถูกหวยหรือ อาม่าบอกว่าไม่เคยเล่นหวยแต่อาม่าดีใจที่ภูผาปลอดภัยและกลับมาแล้ว ทอรุ้งตื่นเต้นมากถามว่าแล้วเขาเป็นยังไงบ้าง
“อีมาเยี่ยมอาม่าเมื่อวาน ชวนอาม่าไปอยู่บ้านเก่า แต่อาม่ายังไม่อยากไป ถ้าหนูรุ้งอยากเจอ หนูก็ไปที่ร้านโชคดีนะ จำได้ไหม”
“จำได้ค่ะ” ทอรุ้งดีใจมาก
พอทอรุ้งไปที่ร้านโชคดี แต่ประตูปิดใส่กุญแจ ทอรุ้งผิดหวัง ถามป้าที่เดินผ่านมาว่าได้ข่าวภูผากลับมาแล้วป้ารู้ไหมว่าเขาไปไหน ป้ากลับถามว่ากลับมาแล้วเหรอ ป้าไม่รู้หรอก
ทอรุ้งกลับไปอย่างผิดหวังคลาดกับภูผาที่กำลังเดินกลับมาเส้นยาแดงเดียว
ขณะภูผากำลังไขกุญแจก็ถูกวัยรุ่นแกล้งมากระแทกแล้วล้วงกระเป๋าวิ่งหนีไป ภูผาไล่ตามไปทันที ตามไปจนถึงซอยหนึ่งนักล้วงหายไปแล้ว แต่มีเสียงคุ้นเคยทักว่า “ยังวิ่งเร็วเหมือนเดิมนะภูผา”
“พี่เชิด! ล่อผมมามีอะไร”
สมคิดที่อยู่กับเชิดก่อนแล้วบอกว่าพี่เขาชวนมาทำงาน เงินดีด้วย ภูผาปฏิเสธทันที แต่ถูกสันต์หว่านล้อมแกมขู่ว่างานนักเลงมันกระจอกสำหรับเอ็งไปแล้ว แต่มีงานอื่นให้ทำสนรึเปล่า ภูผาถามว่างานอะไร
“ถ้าสนใจพรุ่งนี้ตามมาฝึกงานพร้อมไอ้คิด เดี๋ยวก็ได้รู้เองว่างานอะไร” ภูผาบอกว่างานอะไรก็ไม่ทำ สันต์ถามว่าวงการนักเลงเข้ามาแล้วคิดว่าจะออกไปได้ง่ายๆหรือ เชิดพูดสบายๆว่า
“กูเสียลูกน้องมือดีไปหลายคน บ่อนก็โดนทางการปิด เจ๊จูก็หนีหายไปแล้ว พวกเราเลยต้องออกมาทำงานอื่น มาช่วยกันหน่อยไม่ได้รึไง” เชิดเสียงแข็งขึ้น พอภูผาถามว่าแล้วถ้าผมไม่...เชิดมองขวับทันที!
ooooooo
ต่อมา สมคิดบอกภูผาว่าตนรับปากที่จะทำงานกับเชิดแล้ว ภูผาด่าว่าบ้ารึเปล่ารับปากทำงานทั้งที่ไม่รู้ว่างานอะไร สมคิดอ้างว่าเราเคยเป็นนักเลงมาแล้ว ไม่มีอะไรเลวร้ายกว่านี้แล้ว
ภูผาติงว่าแต่เราตัดใจไม่เดินทางนี้แล้ว ตนจะเลิกเขาก็ควรเลิกด้วย สมคิดกล่อมว่างานสุดท้าย แค่ไปเป็นเพื่อนตนก็ได้ ถ้าไม่อยากทำก็ค่อยบอกพี่เขา ภูผาถามตรงๆว่า “นายไม่คิดจะเลิกใช่ไหม”
