ซีรีส์ลูกผู้ชาย เรื่อง "ภูผา"

สมคิดทบทวนว่า...5 ปีที่ใต้ เราส่งเงินมาให้ที่บ้านตลอด หวังว่ากลับมาเราจะหมดหนี้ แต่เปล่าเลย ปัญหาที่บ้านมีตลอดแล้วเราจะเลิกได้ยังไง “เอางี้...นายไปเป็นเพื่อนเรา งานนี้งานสุดท้าย” ภูผานิ่ง สมคิดหักคอว่า “ไม่เป็นไร แต่เรารู้ว่าคนอย่างนาย ยังไงก็ไม่มีวันทิ้งเพื่อน”

เช้าวันต่อมาเชิดก็พาลูกน้องรวมทั้งสมคิดและภูผาไปทำงานทันที ทั้งสองถูกวางตัวให้ดูต้นทาง ถ้าเห็นอะไรไม่ชอบมาพากลหรือเห็นพ่อมึงมาก็ให้รีบส่งสัญญาณหลอกล่อมันไปทางอื่น

ภูผาบ่นว่าอย่าบอกนะว่าจะปล้น สมคิดบอกว่ารอดูไปก่อน ภูผาเฝ้าดูจึงเห็นว่าเชิดกับสันต์งัดรถ!

ขณะนั้นเองภูผาเห็นเวหาแต่งตัวเนี้ยบขับรถมาจอดแล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูรถอีกฝั่งจึงเห็นทอรุ้งลงมาจากรถ ภูผาทะลึ่งพรวดขึ้นทันทีจนสมคิดต้องดึงไว้ ภูผาบอกสมคิดให้เฝ้าไว้ก่อนเดี๋ยวมา

พอเข้านั่งในร้านอาหาร ทอรุ้งมองหน้าเวหาทักว่าเห็นแล้วคิดถึงเพื่อนคนนึงเพราะหน้าคล้ายกันมาก

“พี่บอกรุ้งมาตลอดว่าพี่เป็นลูกคนเดียว การเป็นลูกคนเดียวนี่เหงาไหมคะ พี่ไม่อยากมีน้องชายกับเขาบ้างหรือ” เวหาบอกว่าเป็นลูกคนเดียวก็ดี ตนไม่เห็นอยากมีพี่น้องเลย “แล้วพี่เวหามีลูกพี่ลูกน้องบ้างไหม เล่าให้รุ้งฟังบ้างสิว่าเขามีชีวิตเป็นยังไง”

เวหาปากหวานว่ามีก็แต่น้องสาวคนนี้แหละ และพี่ก็มีอะไรอยากจะบอก ทอรุ้งแกล้งดักคอว่า จะบอกว่าวันนี้ไม่ว่างติวให้รุ้งแน่ๆเลย ถูกทอรุ้งดักคอ เวหาเลยพูดไม่ออก หัวเราะแก้เก้อกลบเกลื่อน

ทอรุ้งหันไปสบตาภูผาอย่างจังโดยไม่ตั้งใจ เธอลุกขึ้นบอกเวหาว่าเดี๋ยวมา ภูผารีบหลบไป แต่ทอรุ้งตามไปจนทัน ร้องเรียกแล้วเดินไปดักหน้าถาม “ภูผาใช่ไหม”

ภูผาพยายามหลบบอกว่า “ไม่ใช่ คุณจำผิดคนแล้ว” ทอรุ้งจ้องหน้าจนภูผาต้องยอมรับ เธอตัดพ้ออย่างน้อยใจว่า “ภูผารู้ไหม ตลอดเวลาที่ภูผาหายไปโดยที่รุ้งไม่รู้ว่าภูผาอยู่ที่ไหน...ไปทำอะไร...ภูผารู้ไหมว่ารุ้งรู้สึกยังไง” ภูผายังหลบหน้าหลบตา ทอรุ้งขอร้อง “หันมาคุยกับรุ้งหน่อยได้ไหม”

ภูผาจึงหันมามองหน้ากันเต็มตา เขาจับแขนทอรุ้งและทอรุ้งก็มองหน้าเขานิ่ง...นาน...

“รุ้ง!!” เสียงเวหาตามมาเรียกอยู่ไกลๆ

ภูผารีบหลบไป เวหาถามทอรุ้งว่าใคร พอทอรุ้งบอกว่าภูผา เวหาตกใจและไม่พอใจมาก

ภูผากลับไปถูกสันต์ตะคอกถามว่าทำไมไม่ดูต้นทาง ภูผากระแทกเสียงว่าก็บอกแล้วไงว่าไม่อยากทำ สันต์ง้างหมัดจะชก เชิดห้ามไว้ บอกภูผาว่า

“ภูผา...มึงลองกลับไปคิดดู ชีวิตมึงมาทางนี้แล้วก็ต้องอยู่บนทางเส้นนี้ตลอดไป ถ้ามึงไม่ทำแล้วมึงจะไปทำอะไรกิน” ภูผาบอกว่าผมมีทางของผม “ภูผา มึงเป็นลูกน้องกูแล้ว กูคงไม่ยอมให้มึงเลิกง่ายๆหรอก”