ตอนที่ 4
โกหกคำโตขโมยความดีเป็นของตนเรื่องค่ารักษาอาม่าแล้ว รุ่งขึ้นเวหาเดินหมากต่อถามเส็งก่อนไปเรียนว่า ไหนๆป๊าก็ไม่ต้องจ่ายค่าโรงพยาบาลให้อาม่าแล้ว ป๊าออกมอเตอร์ไซค์ให้อั๊วสักคันนะ
เห็นป๊าอึ้งก็อ้อนหว่านล้อมว่า ตนต้องติวหนังสือให้เพื่อนบ่อยๆ รอรถเมล์นาน ไปถึงก็หมดแรงติว เส็งจึงให้เงินที่ภูผาฝากมาวันก่อนและเวหาโกหกป๊าว่าเป็นของตนไปซื้อมอเตอร์ไซค์ เวหาทำหน้าผิดหวังบอกว่าเงินแค่นี้แค่ล้อกับยางก็หมดแล้ว
เส็งให้ซื้อรถมือสองไปใช้ก่อน เวหาอ้างว่าสังคมตนมีแต่คนรวยๆ ให้ขับรถเก่าๆอายเขาตาย
“นะป๊านะ แล้วอั๊วสัญญาว่าอั๊วจะสอบเข้าหมอให้ได้ นะป๊า...อั๊วจะได้มีกำลังใจ ป๊าไม่อยากเห็นอั๊วเป็นหมอเหรอ”
เส็งมองหน้าเวหาคิดหนัก ในที่สุดตัดสินใจไปกู้เงินจากเจ๊จูที่บ่อน เจ๊จูจัดการเสร็จแล้วให้คนไปตามภูผากับสมคิดมา ภูผามาเจอเส็งออกจากห้องเจ๊จูพอดี ต่างมองกันตะลึง ภูผาถาม
“ป๊ามาทำอะไรที่นี่”
“เรื่องของกู แล้วไม่ต้องมาเรียกกูว่าป๊า กูไม่ใช่พ่อมึง” เส็งพูดใส่หน้าแล้วเดินออกไปทันที
ภูผาเห็นความเกรี้ยวกราดของป๊าก็มองตามไปอย่างสงสัย
ooooooo
เมื่อภูผากับสมคิดเข้าไปหาเจ๊ เจ๊บอกว่าสองคนไปให้บรรดาลูกหนี้รู้จักหน้าค่าตาแล้ว วันนี้จะให้ไปเก็บดอกกันเอง สมคิดกระตือรือร้นบอกว่าจะเก็บมาให้ครบทุกบาททุกสตางค์ไม่ให้ตกหล่นเลย
ภูผาถามเจ๊ว่าผู้ชายที่เพิ่งกลับไปเขามาทำไมหรือ เจ๊บอกว่าลูกหนี้รายใหม่ชื่ออยู่ในสมุดแล้ว อาทิตย์หน้าก็ตามเก็บดอกได้เลย สมคิดเปิดสมุดดูเห็นชื่อ “เส็ง ร้านโชคดี” สมคิดมองหน้าภูผาทันที
ภูผาถามเจ๊ว่ารู้ไหมว่าเขาจะเอาเงินไปทำอะไร
“เห็นบอกว่าลูกชายอยากได้มอเตอร์ไซค์ก็เลยจะซื้อให้คันนึง เอาอย่างแพงซะด้วย...ยังเสียวๆอยู่เลยว่าจะได้ต้นคืนไหม ถ้าไม่ได้ก็ต้องขู่จนกว่าจะได้”
ภูผาเครียดทันที เมื่อออกมาก็บ่นว่ากู้เยอะขนาดนั้นจะเอาที่ไหนมาใช้ สมคิดบอกว่าจริง กู้แล้วต้องจ่ายและเราก็ต้องทำตามหน้าที่ ภูผานึกถึงเวหาแล้วแยกออกไปทันที ที่มุมหนึ่งสันต์ที่รู้เรื่องทั้งหมดโผล่มายิ้มสะใจ
ภูผาไปดักเวหาที่หน้าโรงเรียน เห็นทอรักปีนลงจากมอเตอร์ไซค์ของประเสริฐสั่งหวานว่า เจอกันที่บ้านป้าหมอนะ เวหามองตามเคืองๆ ทอรุ้งเข้าไปชวนให้เดินไปกันเถอะจะได้ออกกำลังกายด้วย
“อีกไม่กี่วันพ่อพี่ก็จะซื้อมอเตอร์ไซค์ให้แล้วล่ะ พี่จะให้รุ้งซ้อนนะ” เวหาพูดอย่างคับแค้นใจ
ทอรุ้งเห็นภูผาเดินมาหน้าตาเอาเรื่อง วิ่งไปหา ไม่ทันถามอะไร ภูผาก็ชกเวหาจนล้มแล้วจับคอเสื้อกระชากขึ้นปราม










