ปี่แก้วนางหงส์

หลวงราชปรามสินว่าอย่าคิดล้อเล่นกับพิกุลเยี่ยงนี้อีก พิกุลจึงตัดบทขอตัว พอเดินออกมาน้ำตาก็ไหลออกมาอีก ฝ่ายหลวงราชปรามสำทับสินอีกว่า

“ข้าไม่อยากเห็นพิกุลเสียน้ำตาอีก ไม่อย่างนั้นเอ็งกับข้าได้ออกแรงกันอีกรอบเป็นแน่”

พิกุลกลับไปนั่งที่หน้าห้องครัว เอื้อยออกมาเห็นถามว่าเป็นอะไรตาแดงๆ พิกุลบอกว่าไม่เป็นอะไร พอดีสินตามมาถึง เอื้อยถามสินว่าพิกุลเป็นอะไร สินส่ายหน้าแล้วเดินกลับไป

“เออ...ดี เห็นอีเอื้อยมันเป็นอากาศธาตุหรือยังไง ถามอะไรไม่มีใครตอบสักคน”

ขณะจางวางพ่วงนั่งรอสำรับอาหารเย็นก็อดคิดถึงเรื่องที่ขรัวตาบอกไม่ได้ว่า

“อ้ายพ่วง!!! เอ็งเอาสายสิญจน์ไปบูชา” จางวางเข้าไปรับสายสิญจน์มาสองเส้น “คนของลูกสาวเอ็งมันมีวาสนานัก พื้นชะตานั้นบอกว่าเป็นผู้สูงศักดิ์ เป็นที่รักของเจ้านาย และได้เติบใหญ่ในวงราชการ น่าเสียดายแท้ๆที่เป็นแต่เพียงคู่เวรคู่กรรมกัน...สายสิญจน์นี่เก็บไว้ให้ดี เผื่อผ่อนร้ายลงได้บ้าง...มันสองคนต้องชดใช้กรรมกันด้วยชีวิตเท่านั้น”

จางวางพ่วงคิดแล้วยิ่งหนักใจ

ขณะพิกุลยกสำรับมานั้น หลวงราชก็ขึ้นเรือนมาไหว้จางวาง เอ่ยปากฝากท้องเย็นนี้ที่นี่ด้วย จางวางไม่ตอบ แต่สั่งพิกุลให้ลงไปบอกในครัวแล้วรอที่นั่น ตนมีเรื่องจะคุยกับคุณหลวง

พิกุลกลับไปห้องครัวกังวลจนกินข้าวไม่ลง เอื้อยถามว่า

“หล่อนห่วงว่าพ่อจางวางจะขอเวลาตกฟากคุณหลวงไปถามขรัวตาอีกคนรึ” พิกุลตกใจที่เอื้อยรู้เรื่องนี้บอกว่าไม่ใช่อย่างนั้น “พ่อจางวางก็น่าจะใจอ่อนลงแล้วล่ะน่า ไม่ขอวันนี้ก็ต้องขอวันอื่น”

เอื้อยกระเซ้าหมายให้พิกุลรู้สึกดีขึ้น แต่พิกุลก็ยังกังวลอยู่ดี

ฝ่ายจางวางพ่วงไม่รอช้า ขอวันเดือนปีเกิดหลวงราช คุณหลวงบอกว่าตนรู้แต่วันตกฟากอย่างสากล แต่เวลาตกฟากอย่างจะเอาไปผูกดวงนั้นตนจะให้มุดไปหามาให้

คืนเดียวกันขณะจีนพ้งกำลังฟังช่างซอและการขับร้องเพลงจีนอย่างรื่นรมย์นั้น ปิงมือขวาของจีนพ้งก็เข้ามากระซิบบางอย่างกับจีนพ้งจากข้างหลัง ฟังแล้วจีนพ้งโบกมือให้ปิงออกไป

ปิงออกมาเจอชบายืนส่งสายตาอ่อยให้อยู่มุมหนึ่ง ปิงเดินผ่านไปอย่างไม่สนใจ ชบาชักสีหน้าแล้วกลับเข้าห้องนวดให้สารภีตามปกติ พูดแก้ตัวว่าตนรอสืบข่าวจากปิงเลยมาช้า

สารภีถามว่าจะพึ่งมันทำไมคนของเราก็มี ถึงไม่มีมันตนก็รู้ว่าคุณหลวงยังวิ่งไปวิ่งมาที่กระทรวงอยู่ชบาถามว่าหมายความว่าคุณหลวงปดทุกคนหรือ สารภีบอกว่าอาจไปจัดการงานที่ค้างอยู่กระมัง

ชบาพูดเอาใจว่าคุณหลวงคงไม่ปดคุณสารภีแน่ พอสารภีบอกว่าไม่รู้สิ ชบาก็สอพลอว่า

“คุณสารภีแน่ใจเถอะเจ้าค่ะ อีชบานี่แหละจะช่วยกำจัดคนที่มันมาขวางคุณสารภี คุณสารภีจะต้องขึ้นเป็นคุณนายของคุณหลวงเจ้าค่ะ”

ฝ่ายหลวงราชพอกลับเข้าห้อง มุดตามเข้าไป คุณหลวงถามว่าท่านจางวางว่าอย่างไร มุดบอกว่าไม่เห็นว่ากระไร พอรับแล้วก็ไล่ตนกลับทันที หลวงราชเบาใจคิดว่าทุกอย่างคงเรียบร้อย

ooooooo