ปี่แก้วนางหงส์

กลางวันวันนี้ สารภีให้ชบานวดเท้าให้ แต่สีหน้าเคร่งเครียดเพราะยังอารมณ์ค้างจากหลวงราช ชบาคิดว่าตนนวดไม่แรงพอจึงกดลงไปอีกจนสารภีชักเท้าออกตวาด “เอาตีนนวดหรือไง!”

สารภีเอากล่องใส่ผ้าปักขว้างใส่ชบาระบายอารมณ์ แค่นั้นไม่พอ ให้ไปหยิบไม้นวดเท้ามา สั่งให้อ้าปากแล้วเอาไม้นวดเท้ายัดปากชบา แต่มีบางอย่างสะดุดตา สารภีชะงักมองเห็นหนูตะเภาของพุดกรองอยู่มุมห้อง สารภีไม่รู้ว่ามันเข้ามาได้ยังไง แต่มองหนูตะเภาอย่างหมายมาดแล้วมองชบายิ้มเย็น ชบาเสียววาบไม่รู้ว่าสารภีจะทำอะไรตน

ที่บ้านเจ้าคุณพิชัย...พิกุลไปที่ท่าน้ำเพราะคนของหลวงราชบอกว่าให้ไปพบท่านเจ้าคุณ แต่กลายเป็นหลวงราช พิกุลหน้าตึงรู้ว่าถูกหลอก หลวงราชชี้แจงยิ้มแย้มว่าตนอ้างคุณพ่อเพราะเกรงจางวางจะไม่อนุญาตไม่ได้หมายจะหลอกแม้แต่น้อย ตัดพ้อ “ไม่เห็นใจฉันรึ”

พิกุลบอกว่าเห็นใจที่คุณหลวงถูกปลดจากราชการ ถามว่าจะให้ชดใช้อย่างไรรึ หลวงราชบอกว่าหล่อนไม่ได้ทำอะไรผิดจะต้องชดใช้เรื่องอะไร บอกว่าตนทวงให้หล่อน “ห่วงใย” ตนบ้าง ไม่ใช่แค่ “เห็นใจ”

ถูกหลวงราชรุก พิกุลตอบรับเขินๆ ถามว่ามีเรื่องคุยเท่านี้หรือ หลวงราชย้ำถามว่าห่วงตนหรือไม่ห่วง

“ห่วง...เจ้าค่ะ”

“เช่นนั้น ฉันก็ขอโทษที่ทำให้หล่อนเป็นห่วง” หลวงราชจ้องตาลึกซึ้ง “วางใจเถิดว่าไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจเรื่องหน้าที่การงานแม้แต่น้อย แล้วฉันจะอธิบายทุกอย่างเมื่อถึงเวลา โปรดแน่ใจเถิดว่า ฉันไม่ได้เต็มใจจะปดใคร โดยเฉพาะหล่อน”

“เจ้าค่ะ อิฉันเชื่อใจคุณหลวง”

“เชื่อใจฉัน ไม่แต่เรื่องนี้ใช่รึไม่”

พิกุลรู้สึกถึงความหมายในคำถาม เมื่อหลวงราชขยับเข้าใกล้ พิกุลยิ้มให้ตายใจ แล้วจึงตอบ

“เชื่อใจแต่เรื่องนี้เจ้าค่ะ” แล้วเดินจากท่าน้ำไปเลย

หลวงราชผิดหวังในคำตอบ แต่ก็ยิ้มพอใจที่ได้ใกล้ชิดพิกุลตามลำพัง...แม้เพียงน้อยนิด...

ooooooo

สุดเห็นเพียรเศร้า เงียบ ถามคำตอบคำ ก็ไม่สบายใจบอกพิกุลขณะเข้าครัวให้ไปคุยกับแม่ให้รู้ความทีเถิด พิกุลถามเพียรว่าแม่โกรธที่ตนดื้อใช่ไหม แม่โกรธก็ได้แต่ตนขอยืนยันว่าเราไม่ผิดไม่จำเป็นต้องหนีหน้าใคร

“เอ็งไม่กลับสุพรรณเพราะคุณหลวงใช่ไหม” เพียรโพล่งถาม พิกุลตอบเบาๆว่าใช่ เพียรตัดพ้ออย่างผิดหวังว่า “ความรักความห่วงใยของแม่ มันคงไม่มีค่าเท่าที่เอ็งห่วงคุณหลวง แต่ที่ยิ่งกว่านั้นคือเอ็งไม่ห่วง

แม้กระทั่งตัวเอง...เอ็งมันหูหนวกตาบอดไปแล้ว” เพียรพูดเสียงสั่นแล้วยกสำรับจางวางออกไป