ปี่แก้วนางหงส์

“ถ้าแม่เห็นว่าสิ่งที่ฉันรู้สึกกับคุณหลวงเป็นเรื่องไม่สมควร ฉันก็พร้อมจะกลับไปกับแม่จ้ะ”

เพียรหันมองเห็นสายตาพิกุลก็เข้าใจความรู้สึกของลูก สินกำลังเอาของมาเก็บได้ยินแม่ลูกคุยกันก็นึกห่วงพิกุล เมื่อพิกุลกลับห้องนอน ก็หยิบปี่ออกมาแนบไว้ที่หัวใจ พึมพำเศร้า...

“ขอให้แม่เข้าใจพิกุลสักนิดเถิดเจ้าค่ะ”

จากแสงจันทร์ที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง นอกจากเห็นพิกุลกอดปี่เศร้าแล้ว ยังมีเงาร่างของท่านจันมองพิกุลเศร้าไม่ต่างกัน...

คืนเดียวกันนี้ หลวงราช หลวงโชติ และหลวงแจ่มไปเที่ยวยูไนเต็ดคลับกันประสาหนุ่ม แต่คืนนี้หลวงราชรู้สึกถึงสายตาผิดปกติของนักเที่ยวในคลับ ที่พากันมองตนและซุบซิบหัวเราะกันอย่างไม่ปิดบัง หลวงราชยังงงๆ กับสายตาและกิริยาของนักเที่ยวเหล่านั้น จนหลวงโชติกับหลวงแจ่มลากไปถามว่า

“ไอ้คุณยศ เล่ามาเดี๋ยวนี้ว่าที่เขากระซิบกันมันจริงหรือไม่”

หลวงราชมองไปจึงเห็นหญิงดาวกับหญิงเดือนอยู่ในกลุ่มนักเที่ยวเหล่านั้น หลวงโชติจึงเล่าสิ่งที่ได้ยินมาว่า หญิงดาวกับหญิงเดือนพูดไปทั่วคลับว่า

คุณยศถูกผู้หญิงหลอกให้ปกป้องศักดิ์ศรีจากพวกฝรั่ง โดยหารู้ไม่ว่าเขาสมยอมกันแล้ว

หญิงดาวกับหญิงเดือนแย่งเข้ามาฉอเลาะหลวงราชว่าพี่ยศเป็นอิสระแล้วคงมีเวลาไปสำราญกับตน หญิงเดือนอ้อนว่าอยากจะล่องเรือไปปีนังเหลือเกิน หลวงราชตอบอย่างไม่ถนอมน้ำใจว่า

“พี่พอใจจะอยู่กับเรือน กับคนที่พี่อยากอยู่ด้วยมากกว่า”

หญิงดาวถามว่า หญิงที่ต้องมือชายมาแล้วนั่นหรือ เมื่อหญิงดาวเปิดช่อง หญิงเดือนถล่มซ้ำทันที

“พี่ยศเจ้าคะ แม่นั่นมันร้อยเล่ห์มารยา แสร้งทำตัวน่าสงสาร แท้จริงแล้วก็ยั่วฝรั่งด้วยอยากเทียบชั้นเท่านั้น พี่ยศตามมันไม่ทันดอกเจ้าค่ะ”

หลวงโชติกับหลวงแจ่มอึ้งที่สองหญิงใส่ความพิกุลอย่างไม่เกรงใจจึงแยกตัวไป ไม่อยากยุ่งด้วย ปล่อยให้หลวงราชอยู่กับสองหญิง หลวงราชติงสองหญิงว่า ใส่ความคนอื่นมันไม่งาม

สองหญิงยิ่งได้ใจช่วยกันแก้ตัวว่า จะว่าตนใส่ความได้อย่างไรในเมื่อตนอยู่ในงานรู้เห็นทุกอย่างกับตาซ้ำยั่วยุว่า

“คนที่นี่เขารู้ทันนังบ้านนอกนั่นแล้วเจ้าค่ะ ยิ่งรู้ว่าพี่ยศเชิดชูมัน เขาจะยิ่งเห็นพี่ยศเป็นตัวตลกเจ้าค่ะ”

แล้วสองหญิงก็ยุให้ลืม “นังบ้านนอก” นั่นเสีย ตนทั้งสองพร้อมอยู่ตรงนี้แล้ว พลางเข้าเกาะแขนหลวงราชคนละข้าง หลวงราชแกะมือสองหญิงออก แล้วออกจากคลับไปไม่แยแสกับสองหญิงที่ยืนเก้อเลย