ปี่แก้วนางหงส์
ตอนที่ 5
เมื่อตามสินมาแล้ว เพียรถามว่าพ่อจางวางบอกหรือยัง สินตอบอึกอัก เพียรปลอบใจว่า
“ทำใจเถิดไอ้สินเอ๊ย หากฝืนเอาแต่ใจตัวเอง มันจะไม่พ้นฉิบหายกันทั้งคู่” แล้วบอกให้สินช่วยตัดใบตองตนจะทำห่อหมก อยากปลอบใจสินจึงถามว่า หรืออยากกินปลาเผา ก็ให้ฟันหยวกมาด้วย จะเผาให้กิน พอสินไปเอามีด เพียรพึมพำอย่างเป็นห่วง
“ไอ้สินเอ๊ย...เอ็งมันแพ้ดวงแท้ๆเชียว”
ฝ่ายเอื้อยเห็นสินก็เรียก สินรู้ทีบอกว่าไม่ต้องมาปลอบ เอื้อยถามว่าแล้วจะให้สมน้ำหน้ารึ? สินมองพิกุลอย่างเห็นใจแต่ไม่สามารถบอกความจริงได้ พิกุลปรามเอื้อยให้พูดกันดีๆเถิด
สินไม่พูดอะไร คว้ามีดที่เหน็บข้างฝาเดินออกไปเลย พิกุลยิ่งสงสัย เอื้อยมองตามเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน
“หมั่นไส้นัก เดี๋ยวแม่จะทำห่อหมกใบบอนให้กิน มันจะได้คันคะเยอทั้งปาก ดูซิว่าจะอมพะนำได้ถึงเมื่อไหร่” แล้วก้มหน้าก้มตากระแทกสากตำพริกแกงปึงๆ
พิกุลมองสินอย่างรู้สึกผิดปกติ ได้แต่สงสัย
ooooooo
สินไปนั่งที่ท่าน้ำคิดเรื่องถูกจางวางพ่วงจับผิด พลันก็สะดุ้งเมื่อมีมือมาจับไหล่นึกว่าเอื้อย แต่กลายเป็นมุด สินตกใจรีบดึงมุดออกไปคุยกันที่อื่น พิกุลที่กำลังมาหาสินเห็นดังนั้นจึงตามไปด้วยความสงสัย
สินลากมุดไปอีกมุมหนึ่งท่าทางลึกลับ มุดถามว่าท่านขรัวตาว่าเจ้านายตนต้องสะเดาะเคราะห์อย่างไร สินบอกว่าไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น มุดหาว่าสินไม่พูดหมายจะให้คุณหลวงฉิบหายล่มจมหรือ
“ทำอย่างนั้นแล้วข้าจะเจริญอย่างไรได้ ยังพอสำนึกบุญคุณเจ้านายเอ็งอยู่หรอก แต่เรื่องอื่นมันก็อีกเรื่อง” มุดถามทันทีว่าเอ็งหมายถึงเรื่องอะไร สินตอบทันทีว่า “ข้าไม่พูด...”
“เรื่องอะไรที่พี่พูดไม่ได้รึพี่สิน” พิกุลโพล่งขึ้นแล้วหันถามมุด “พี่สินเขาไหว้วานอะไรรึ”
“ก็ไอ้สินมัน...มันซักไซ้เอาเวลาตกฟากของคุณหลวง ไปให้จางวางน่ะสิ มันว่าจะเอาไปให้ขรัวตาสะเดาะเคราะห์ แก้ชะตาร้ายให้กลายเป็นดีน่ะแม่พิกุล”
“พี่สิน...นี่พี่...”
“พิกุล...พี่หวังดี”
พิกุลนึกถึงที่เพียรบอกเรื่องคำทำนายของขรัวตา พิกุลใจหายเดินไปอย่างคนหมดแรง สินรีบตาม มุดได้แต่มองงงจับต้นชนปลายไม่ถูก
สินตามไปชี้แจง พิกุลเดินหนีไม่อยากฟัง แต่เดินไปเจอหลวงราช คุณหลวงถามไอ้สินทำอะไรพิกุลรึ พิกุลบอกว่าสินไม่ได้ทำอะไร หลวงราชกลับหาว่าพิกุลปกป้องสิน ถามว่าถ้าไม่มีอะไรแล้วหล่อนร้องไห้ทำไม
หลวงราชคาดคั้นจนพิกุลต้องปดว่าสินเล่าเรื่องชวนเสียน้ำตาให้ฟัง ตนคิดว่าเป็นเรื่องจริงแต่ที่แท้กลายเป็นเรื่องหลอกเล่น ตนอายตัวเองที่หลงกลสิน
