ปีกหงส์

วันต่อมา หมออนุญาตให้ลินินเยี่ยมทินภัทรก่อนที่เขาจะเข้ารับการผ่าตัด เขาเพ้อเรียกหาเธอก่อนลืมตาขึ้นมาเห็นเธอยิ้มให้ก็ดีใจ ขอร้องเธออย่าทิ้งเขาไปไหน

“ไม่ทิ้งค่ะ ไม่มีวันทิ้ง”

“ขอบคุณและขอโทษ จูบผมนะ”

ลินินมองหน้าหมอเป็นเชิงขออนุญาต หมอพยักหน้าให้ เธอจึงก้มไปหอมแก้มทินภัทรที่ยิ้มสีหน้าดีขึ้น...

แม้หมอจะอนุญาตให้กลับบ้านได้มาหลายวัน แล้ว แต่ลินินไม่ยอมกลับจะอยู่ดูอาการทินภัทรจนกว่าจะหายดี วันนี้ปรางทิพย์ที่ท้องโตขึ้นมากมาเยี่ยมเธอที่ห้องพักฟื้น เห็นเธอหน้าตาสดใสไม่เหมือนคนป่วยยิ้มดีใจที่เธอหายดีแล้ว เธอบอกว่าตัวเองไม่ได้ป่วยอะไรแค่หมดแรงเพราะต้องเดินทางไกลตอนพาทินภัทรออกจากป่ามาหาหมอ ที่เธอยังไม่กลับบ้านเพราะอยากอยู่ใกล้ๆเขาจนกว่าเขาจะหาย

“ปรางก็จะมาอยู่กับคุณลินินจนกว่าคุณลินินจะออกจากโรงพยาบาลค่ะ”

“ขอบใจมากนะ ออกจากโรงพยาบาล ฉันจะไปเยี่ยมคุณแม่ของทินภัทร”

ปรางทิพย์แจ้งว่าตอนนี้แม่พี่ทินอยู่ที่นี่ ลินินตื่นเต้นที่จะได้เจอท่าน แต่เกิดเวียนหัวจะอาเจียน

ปรางทิพย์ดูท่าแล้วเหมือนเธอแพ้ท้องมากกว่า ลินินเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองประจำเดือนขาดไป แม้นแนะให้ไปหาหมอตรวจอาการก่อนค่อยไปเยี่ยมแม่เลี้ยงละม่อม...

จากนั้นไม่นาน ปรางทิพย์พาลินินมาเยี่ยมแม่เลี้ยงละม่อมที่ห้องพักฟื้นในโรงพยาบาลเดียวกัน ลินินตรงไปกราบเท้าท่านที่นอนเอนหลังอยู่บนเตียง ท่านมองเธอแปลกใจส่งสายตาถามมยุรีที่เฝ้าไข้อยู่ว่าเป็นใคร

“คุณลินิน เอ่อ...เป็นเพื่อนคนสนิทของ คุณทินค่ะ”

“หนูกราบขอโทษค่ะ หนูสาบานว่าจะดูแลท่านให้ดีที่สุด” ลินินกราบท่านอีกครั้ง ท่านยิ้มให้สีหน้าพอใจ...

หลายวันต่อมา ทินภัทรอาการดีขึ้นจนหมอให้ย้ายไปอยู่ห้องพักฟื้น ลินินชวนปรางทิพย์ไปเยี่ยมเขาด้วยกัน ปรางทิพย์บอกให้เธอไปเยี่ยมเขาคนเดียวจะได้บอกข่าวดีเรื่องลูกกับเขาด้วย

ครั้นมาถึงห้องพักฟื้นของทินภัทร ลินินชะงักเมื่อแง้มประตูเข้าไปเห็นเจ้าแสงแก้วนั่งอยู่ข้างเตียงกุมมือเขาไว้ เธอเพิ่งนึกได้ว่าเจ้าเป็นคู่หมั้นของเขารีบถอยกลับ ถ้าเธออยู่ตรงนั้นนานกว่านี้อีกนิดจะรู้ว่าเจ้าแสงแก้วมาเพื่อคืนแหวนหมั้นให้เขาและบอกเขาเกี่ยวกับผ้าปูที่นอนมีหยดเลือด ผืนที่เขาหวงนักหวงหนา

“เจ้าแม่บอกว่าเลือดสองหยดบนผ้าปูที่นอนนั่นแสดงว่าผู้หญิงคนนั้นนอนกับผู้ชายเป็นครั้งแรกในชีวิต เธอคือสาวพรหมจรรย์...แสงแก้วจะไปเยี่ยมลินิน ปรับความเข้าใจกับเธอค่ะ” เจ้าแสงแก้วเข้ามากอดทินภัทรด้วยมิตรภาพที่ดี แล้วออกจากห้อง เมื่ออยู่เพียงลำพัง เขาหวนนึกถึงวันที่ข่มขืนลินินซึ่งดิ้นรนขัดขืน แต่กลับถูกเขาด่าว่าว่าเธอผ่านชายมาหลายคนแล้วทั้งที่ความจริงแล้วเขาคือชายคนแรกและคนเดียวที่เธอมีอะไรด้วย

“ลินิน ผมทำอะไรลงไปกับคุณ ผมรู้แต่แค่ไม่แน่ใจ แต่ความไม่แน่ใจของผมกลับทำร้ายคุณทั้งร่างกายและจิตใจ ผมมันเลวมากจริงๆ” ทินภัทรอยากเขกหัวตัวเองนัก...

เจ้าแสงแก้วมาเยี่ยมลินินที่ห้องพักฟื้นพบว่าเธอกลับบ้านไปแล้วก็อดแปลกใจไม่ได้...