นางบาป

รินมองเขาด้วยความเป็นห่วงลองเอามืออังหน้าผากดูไม่พบว่าเป็นไข้ “รินว่าโปรเจกต์นี้มันคงคอนซูมทุกคนมากไปแล้วอ่ะพี่...พี่ณุก็คงอินกับบทที่เขียนเองกำกับเองมากไป รินว่าพี่ณุพักผ่อนก่อนดีกว่านะคะ”

“พี่ไม่ได้บ้านะริน รินเองก็อยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าทำไมพี่ถึงอยากทำเรื่องนี้มาก ทำไมพี่ถึงแก้บทเองเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ ทำไมอยู่ๆช่องก็ให้โอกาสเรา ทำไมดาราใหญ่อย่างกิฟท์ถึงยอมมาเล่นให้เรา รินจะบอกว่าทั้งหมดนี่คือความบังเอิญเหรอริน” คำพูดของวิษณุทำเอารินขนลุกเพราะเขาพูดเหมือนที่ปาลเคยพูดกับเธอไม่มีผิดเพี้ยน เธออยากรู้แล้วผ้าเช็ดหน้าผืนนี้เป็นของใคร เขารู้แค่เป็นของคนชื่อหยดแต่ไม่รู้ว่าเป็นใคร

ผีหยดที่ยืนฟังอยู่น้อยใจที่คุณพระจำเธอไม่ได้ วิษณุยังเล่าเรื่องที่ชื่อทั้งหมดในบทเปลี่ยนจากหยาดมาเป็นหยดได้เอง ครั้นเขาแก้ให้กลับไปอย่างเดิมก็มีมือมืดมาเปลี่ยนอีก รินไม่ปักใจเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติ ฟังแล้วมึนตึบ ขอตัวไปพักผ่อนสักครู่ โดยไม่ลืมไล่เขาไปพักเช่นกัน หยดมองตามรินที่เดินออกไป

“กูรู้แล้วว่าจะเอาชนะอีกำไลได้อย่างไร” ผีหยดยิ้มเจ้าเล่ห์...

ผีหยดวางแผนจะสิงร่างรินเพราะคิดว่าเธอเป็นคนที่คุณพระวนาเทพกลับชาติมาเกิดในร่างวิษณุรักที่สุดเพื่อแย่งเขาไปจากคุณกำไลในชาตินี้ให้ได้ เนื่องจากชาติที่แล้วคุณกำไลได้คุณพระเป็นผัวตัดหน้าตัวเอง

ที่เพียรพยายามจะเข้าหาเขาแต่ถูกแม่เยื้อนจับได้เสียก่อน ผีหยดยังจำเรื่องราวในอดีตตอนที่บ่าวสาวเข้าเรือนหอได้ดี

ตอนนั้นหยดปีนหน้าต่างห้องหอแอบดู เห็นคุณกำไลขอคำมั่นจากคุณพระวนาเทพก่อนที่จะมีอะไรว่าต้องรักเธอเพียงคนเดียว ยกย่องเธอเพียงคนเดียว และจะมีเธอเพียงคนเดียวจนวันตาย เขาถึงกับอึ้งไม่คิดว่าเธอเป็นเอามากขนาดนี้ คุณกำไลเห็นเขานิ่งไปก็ใจเสีย

“มิกล้ารึเจ้าคะ ไหนว่ารักนักรักหนา น้องขอเพียงเท่านี้ให้มิได้รึเจ้าคะ”

“กว่าจักได้เจ้ามา พี่เฝ้าบากบั่นทั้งยังตึกที่สร้าง ก็เพียงเพื่อเจ้า คำขอเพียงแค่นี้พี่ย่อมให้ได้สิ ขอมากกว่านี้พี่ก็ให้เจ้าได้” คุณพระวนาเทพรับปากส่งๆ แล้วดึงคุณกำไล มากอด หยดที่แอบฟังอยู่ปวดร้าวใจมาก

ooooooo

หยดไม่ยอมแพ้แม้คุณพระวนาเทพจะแต่งงานกับคุณกำไลแล้วก็ตาม รอเวลาที่เขานั่งเรือกลับจากทำงานลงไปลอยคอเล่นน้ำรอท่าอยู่ คลื่นจากเรือของเขาปะทะร่างเธอจึงแกล้งร้องเอะอะเพื่อเรียกความสนใจ ได้ผลดีเกินคาด เขาสนใจมองเธอที่นุ่งผ้ากระโจมอกผืนเดียวด้วยสายตาหื่น ถามว่าชื่ออะไร

“หยดเจ้าค่ะ คุณพระเคยช่วยหยดไว้ที่ตลาดอย่างไรเล่า”

คุณพระวนาเทพจำไม่ได้แต่แกล้งเออออไปด้วยแล้วยื่นมือไปให้หยดจับ เธออายม้วนผ้าถุงหลุดหายไปเมื่อไหร่ไม่รู้ตัว เขามองร่างเปลือยเปล่าในน้ำของเธอเพลิดเพลินไม่บอกกันสักคำ จนเธอเห็นผ้านุ่งตัวเองลอยตุ๊บป่องถึงได้รู้ตัวก้มดู เห็นไม่มีอาภรณ์ปิดบังรีบดำน้ำหนีด้วยความเขินอาย...