นางบาป

วิษณุยังคงเดินทางย้อนไปในอดีต แต่ครั้งนี้ไม่ได้เป็นแค่คนดู แต่เขาสวมบทเป็นคุณพระวนาเทพได้เจอหยดเป็นครั้งแรก และได้ช่วยเธอให้รอดพ้นเงื้อมมือชายโฉด เขาเห็นเธอเนื้อตัวมอมแมมหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวมาเช็ดเนื้อตัวเธอให้ และมอบผ้าผืนนี้ให้เธอไปเลย

“อิฉันชื่อหยด โปรดจำชื่ออิฉันไว้นะเจ้าคะ อิฉันจะหาทางเอาผ้าผืนนี้ไปคืน ไม่ว่าคุณพระจะอยู่แห่งหนใด”

คุณพระวนาเทพยิ้มรับแล้วผละจากไปไม่ได้สนใจอะไรหยดอีก จนมาเจอคุณกำไลกำลังเดินซื้อของอยู่กับหยาดที่ถือของพะรุงพะรังรีบเข้าไปทัก ได้พูดคุยไม่กี่คำ เธอตัดบทแล้วเดินหนีไปเลย เร่งฝีเท้าจนไม่เห็นเขาตามมา จึงผ่อนความเร็วลงกระทั่งมาเจอร้านขายกำไลข้อมือสวยถูกใจ แต่เงินไม่พอจ่าย คุณพระวนาเทพตามมาทันขอเป็นคนซื้อกำไลวงนี้ให้ เธอไม่ตอบวางกำไลข้อมือไว้อย่างเดิม แล้วดึงมือหยาดเดินหนี

ครั้นสองนายบ่าวไปพ้นแล้วคุณพระวนาเทพจ่ายเงินให้พ่อค้าเป็นค่ากำไลข้อมือวงนั้น แล้วเอากำไลให้บ่าวคนสนิทไปจัดการหย่อนไว้ในย่ามของหยาดตอนทั้งคู่เผลอ...

เมื่อกลับถึงเรือน คุณกำไลจึงพบกำไลข้อมือที่ตัวเองชมชอบปนอยู่ในข้าวของที่หยาดหอบหิ้ว รู้ทันทีว่านี่เป็นอุบายของคุณพระวนาเทพ คงจะซื้อแล้วให้บ่าวแอบเอามาใส่ไว้ให้ แทนที่จะสวมกำไลข้อมือนั้น คุณกำไลกลับเก็บใส่กล่อง หยาดแปลกใจในเมื่อชมชอบทำไมถึงไม่ใส่