นางบาป

ผีหยดจะสิงร่างรินเห็นพระห้อยคออยู่ก็ชะงัก เดือนก็เห็นพระองค์นั้นเช่นกันโวยวายลั่นว่ารินได้มาอย่างไร เธอได้มาจากพี่ณุ ผีหยดช้ำใจมาก ตัดพ้อทำไมคุณพระถึงทำแบบนี้ ถ้าไม่ให้ตนสิงร่างนังนี่แล้วตนจะปรนนิบัติเขาได้อย่างไร รินพยายามอธิบายให้ฟังว่าเหตุใด วิษณุถึงเอาพระองค์นี้มาให้ แต่เดือนไม่สนใจสั่งให้เธอถอดออก พระองค์นี้เป็นพระที่เธอกับพี่สาวของเธอเป็นคนสั่งทำให้พี่ณุ มีเสียงวิษณุดังขึ้น

“ห้ามถอดนะริน...นี่มันอะไรกันเดือน”

“เดือนต่างหากที่ต้องถามพี่ณุ สร้อยเส้นนี้พี่ฝนกับเดือนทำพิเศษให้พี่ณุตอนที่พี่ณุจะไปถ่ายงานที่ต่างประเทศ แล้วพี่ณุเอามาให้คนอื่นสวมได้ยังไงคะ”

วิษณุไม่เคยเห็นรินเป็นคนอื่น และที่สำคัญเขาเคยขอแล้วไม่ใช่หรือไม่ให้เดือนทำตัวเป็นเด็กๆแบบนี้อีก เดือนหงายเงิบ ขณะที่ผีหยดยิ่งมุ่งมั่นในเมื่อคุณพระเห็นรินสำคัญยิ่งต้องสิงร่างเธอให้ได้ แต่อดสงสัยไม่ได้ทำไมคุณพระถึงเข้ามาขัดขวาง นึกถึงผีหยาดขึ้นมาทันที หายวับไปโผล่ที่ต้นไม้เห็นผีหยาดนั่งอยู่บนกิ่งไม้ปรี่เข้าไปตบหน้าหันฐานไปเตือนคุณพระจนเอาสร้อยพระมาสวมให้รินทำให้ตนสิงร่างเธอไม่ได้

ผีหยาดขอร้องให้หยุดทำแบบนี้ ที่ตนพาคุณพระมาที่นี่ก็เพื่อมาปล่อยผีหยดจากคำสาปเพราะสงสาร ไม่ใช่จะพาท่านมาให้พี่คิดอ่านทำเรื่องบัดสีอย่างที่พี่กำลังจะทำ การที่พี่จะใช้ร่างรินยิ่งเป็นการก่อกรรมหนาขึ้น วิญญาณของพี่ยิ่งติดขังอยู่ที่นี่ไม่สามารถไปผุดไปเกิดได้ แทนที่จะสำนึกผีหยดตบหน้าน้องสาวซ้ำอีกครั้ง สั่งห้ามมายุ่งเรื่องของตนอีก ผีหยาดพยายามอ้อนวอนให้เลิกก่อกรรมทำเข็ญแต่ผีหยดไม่ฟัง...

วิษณุกลุ้มใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่รู้จะทำอย่างไรดีจึงนำเรื่องนี้ไปปรึกษากับหลวงพ่อที่อยู่วัดใกล้ๆ ท่านเชื่อว่าการที่เขาต้องมาเจอที่นี่ คงเป็นเพราะมีอะไรที่รอคอยให้เขามาแก้ไขกรรมที่เคยทำไว้ในอดีต

“ทุกอย่างมีเหตุผลของมัน เป็นเรื่องของกรรมทั้งนั้นน่ะแหละโยม”

ooooooo