นางบาป

ผีหยาดล่วงรู้ถึงแผนชั่วของผีหยดจึงไปเตือนวิษณุที่กำลังนอนหลับอยู่ในห้องพัก ให้หาทางช่วยหยุดพี่หยดด้วย เขาหวั่นใจจะเกิดเรื่องไม่ดีก่อนไปกองถ่ายละคร จึงเอาสร้อยห้อยพระเครื่องติดมือไปด้วย...

ทางด้านรินยังคาใจเรื่องที่วิษณุเล่าว่าตัวเองกลับชาติมาเกิด ระหว่างรอการถ่ายทำเธอลองเสิร์ชหาใน กูเกิลดูมีแต่เรื่องเหลือเชื่อ ต้นเห็นเธอนั่งอยู่คนเดียวหน้าตาซีดเซียวเข้ามาถามว่าไม่สบายหรือเปล่าทำไมหน้าซีดนัก เธอแค่เพลียๆไม่ได้เป็นอะไร แล้วถามเขาว่าเชื่อเรื่องชาติก่อนไหม เชื่อการกลับชาติมาเกิดหรือเปล่า

“จะบอกยังไงดี คือผมก็เป็นพุทธนะครับ เชื่อในกฎแห่งกรรม แต่ที่ว่าทำดีแค่ไหนทำชั่วแค่ไหนแล้วต้องไปเกิดเป็นอะไรก็คงมีจริงบ้างมั้งครับ แต่ก็ไม่ฟันธงนะบางเรื่องในชีวิตคนเรา คนบางคนที่เราต้องมาเจอ มันก็เหมือนมีอะไรสักอย่างที่จัดการให้มันต้องเกิดขึ้น ไม่ใช่บังเอิญไปทั้งหมดมั้งผมว่านะ”

รินเห็นกิฟท์เดินมาแต่ไกลไม่อยากมีเรื่องด้วย ขอตัวไปหาอะไรทำตรงอื่นแล้วเดินลิ่วไปเลย ต้นได้รับไลน์จากพาไลว่าทนนางเอกของเขาไม่ไหวขอกลับก่อน เป็นจังหวะที่กิฟท์เดินมาถึงพอดี

“พี่ต้นขา ทำไมพี่พาไลเช็กเอาต์กลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ กิฟท์ตื่นขึ้นมาก็ไม่เจอแล้ว ไม่เห็นลากิฟท์เลย หรือพี่พาไลรำคาญที่กิฟท์ไปนอนด้วยคะ เขามาฟ้องอะไรไหมคะ”

ต้นส่ายหน้าพี่พาไลไม่ได้มาฟ้อง แค่มีงานแต่เช้าต้องรีบไปทำก็เลยต้องขอตัวกลับไปก่อน...

ฝ่ายวิษณุตามหารินจนเจอ เอาสร้อยคอพร้อมพระยื่นให้ เธองงนี่มันเรื่องอะไร เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันแค่รู้สึกแปลกๆก็เลยอยากให้เธอสวมพระเครื่ององค์นี้ไว้ ทีแรกเธอไม่ยอมสวม ผีหยาดต้องมาดลใจเธอถึงได้ยอมรับ วิษณุอาสาสวมให้ เธอพยักหน้าแล้วหันหลังให้เขาสวมสร้อย

“พี่อยากให้รินปลอดภัย ขอให้พี่ดูแลรินสมกับที่รินดูแลพี่บ้างนะ”

ปาลถือบทเดินมาจากอีกทางหนึ่งจะให้รินช่วยต่อบท เห็นวิษณุกำลังสวมสร้อยให้เธอหน้าจ๋อยไปเลย...

เนื่องจากรินไม่ว่างต่อบทให้ ปาลจึงขอร้องให้บอลช่วย ต่อบทกันได้พักเดียว บอลเห็นรินเดินเข้ามาก็ดีใจขอร้องเธอให้ช่วยเป็นหยาดต่อบทให้ปาลที ตนไม่ถนัดเรื่องต่อบทให้ใคร ปาลยังเคืองที่เห็นรินสวีตหวานอยู่กับวิษณุเมื่อครู่ ก็เลยงอนไม่ยอมต่อบทด้วย บอลไม่สนใจใครทั้งสิ้นเอาบทยัดใส่มือรินแล้ววิ่งปรู๊ดไปอย่างรวดเร็ว ปาลไม่มีทางเลือกจำต้องต่อบทกับเธอ บทเจ้ากรรมเป็นตอนที่นายปั้นตัดพ้อหยาดที่ไม่รับรัก

ปาลจึงใส่อารมณ์ร่วมเข้าไปด้วย ทำเอารินถึงกับอึ้ง  รู้สึกเหมือนเขากำลังตัดพ้อเธออยู่ หวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก พายมาถึงพอดี รินจึงผละออกมาปล่อยให้ต่อบทกันเอง ทั้งคู่ต่อบทกันไปหัวเราะกันไปสนุกสนานผิดกับ เมื่อครู่ลิบลับ รินที่แอบมองอยู่ทนดูไม่ไหว ต้องเบือนหน้าหนี...