นางบาป

“เอ็งอย่ามาแหล ไม่ใช่เพราะมันหรอกรึ ชีวิตข้าถึงได้เป็นเยี่ยงนี้ ไม่ใช่เพราะมันรึที่แย่งความเป็นคุณหยดไปจากข้า” ผีหยดขบกรามแน่นด้วยความแค้น พลันภาพในอดีตผุดขึ้นมาในความทรงจำของผีหยด ตอนนั้นเธอมาซุ่มดูคุณกำไลที่กำลังเดินเล่นในสวนกับนางสาย มองผ้ายกผืนใหม่ที่คุณกำไลนุ่งไม่วางตา

“ตอนเห็นผ้ายกผืนนี้ที่เจ้าสัวส่งให้คุณหนู บ่าวก็ว่าสวยแล้วนะเจ้าคะ แต่พอคุณหนูนุ่งแล้วสวยกว่าเดิมอีกเจ้าค่ะ”คำพูดชื่นชมคุณกำไลของนางสายยิ่งทำให้หยดแค้นและริษยาเธอมากขึ้นเป็นเท่าทวีคูณคิดหาทางเอาผ้าผืนนี้มาเป็นของตัวเองให้ได้ และแล้ววันหนึ่ง เธอสบโอกาสเหมาะ เห็นคุณกำไลวางผ้ายกผืนนั้นไว้ข้างตัว หยดแกล้งทำน้ำอบหกรดผ้ายก ทำทีตกใจรีบก้มกราบ

“ขอโทษเจ้าค่ะคุณหนู บ่าวไม่ดีเอง อย่าลงโทษบ่าวเลยนะเจ้าคะ”

“มิใช่เรื่องใหญ่อันใดดอก เจ้าเพียงเอาไปซักใหม่มาให้ข้าได้รึไม่ หากเจ้าคุณพ่อรู้ว่าผ้ายกผืนใหม่มีรอยเสีย ข้าแลเจ้าจักโดนเอ็ดเอาทั้งคู่เสียกระมัง”

“เดี๋ยวบ่าวจะรีบเอาไปซักให้นะเจ้าคะ” หยดคว้าผ้าออกไปแต่ไม่ได้เอาไปซักกลับเอาไปนุ่งเสียเอง

ooooooo

ระหว่างที่หยดนุ่งผ้ายกผืนสวยส่องกระจกดูความงามของตัวเอง คุณกำไลเปิดประตูเข้ามาเห็นก็ตกใจ ปรี่ไปยื้อแย่งคืน ต่อว่าว่าทำไมเอาผ้ายกของตนมานุ่ง หยดปัดมือเธอออก

“...ทุกอย่างมันควรจะเป็นของข้า ไม่ใช่แค่ผ้ายกผืนนี้ ความรักความนับหน้าถือตาที่เอ็งแย่งไปจากข้าทั้งหมด ถ้าไม่มีเอ็งอีนังคุณกำไล ข้าก็ไม่ต้องเป็นทาสอย่างทุกวันนี้”

นายแม่เปิดประตูห้องเข้ามาเห็นหยดเอาผ้ายกของลูกสาวมานุ่งก็โกรธมากชี้หน้าอย่างเอาเรื่องว่าทาสอย่างเธอกล้าดีอย่างไรมาแอบลองผ้ายกของลูกตน

สั่งให้นางสายกับบ่าวถอดผ้าออก พวกบ่าวเข้าไปรุมยื้อแย่งผ้ายกคืน แต่หยดดิ้นไม่ยอมให้ปลด สั่งห้ามมาจับต้องตัวเธอ

“ยังมีหน้ามาแข็งขืนอีกรึ ก็ให้มันรู้ไปทาสไร้ศักดิ์ศรีอย่างเจ้าจะขัดขืนได้สักกี่น้ำ ถอดผ้ายกออกมาให้จงได้ จากนั้นขับมันออกจากเรือน” นายแม่สั่งเสียงกร้าว พวกบ่าวกระชากผ้ายกออกจากตัวหยุดสำเร็จ แล้วผลักลงไปกองกับพื้นแทบเท้านายแม่ หยดแค้นมากตวาดลั่นว่าตนไม่ใช่ทาสแล้วกระชากผ้ายกชูขึ้น

“ผ้านี่ข้าไม่มีสิทธิ์นุ่งจริงรึ ข้าไม่ใช่ทาสศักดิ์ต่ำ ท่านเองก็รู้เรื่องนี้ดียิ่งกว่าใคร ข้าก็เป็นลูกสาวคุณท่านคนหนึ่งเหมือนกัน จริงรึไม่” หยดลอยหน้าท้าทาย นายแม่และพวกบ่าวตกใจที่เธอรู้เรื่องนี้ คุณกำไลได้แต่มองอึ้ง