นางบาป
ตอนที่ 2
ตอนนั้นเธออายุ 14 ปีไล่เลี่ยกับคุณกำไล เป็นครั้งแรกที่เธอกับหยาดได้ขึ้นเรือนใหญ่และเป็นครั้งแรกอีกเช่นกันที่ได้เจอกับเจ้าสัวไกรพ่อของคุณกำไลซึ่งเพิ่งกลับจากเดินทางไปค้าขาย ท่านมีผ้ายกสั่งทอพิเศษมาฝากคุณกำไล แต่พอรู้ว่าหยดเป็นลูกแม่เยื้อน ท่านมอบผ้าทอผืนธรรมดา ให้ เธอตกใจที่ท่านให้ของทำอะไรไม่ถูก คุณกำไลต้องบอกให้กราบขอบพระคุณท่าน หยดถึงได้สติทำตาม
เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้หยดได้ล่วงรู้ความลับว่าเจ้าสัวไกรไม่ได้ให้ผ้าทอผืนนี้เพราะเมตตาแต่ให้เพราะเธอคือลูกของท่านที่เกิดจากเมียทาสอย่างแม่เยื้อน เธอโกรธมากตามมาต่อว่าแม่ว่าเห็นแก่ตัว ปล่อยให้เธอเป็นแค่อีหยดลูกทาส แทนที่จะได้เป็นคุณหยด ลูกคุณท่านเหมือนคุณกำไล แม่เยื้อนที่โกรธอยู่เมื่อครู่ หัวเราะทั้งน้ำตา
“เอ็งคิดว่าคุณท่านจักสนใจเอ็งที่เป็นลูกรึอีหยด เอ็งคิดว่าถ้าข้าบอกความจริง สู้เพื่อเอ็ง ชีวิตเอ็งจักได้เป็นคุณหนูเยี่ยงคุณกำไลอย่างนั้นรึ ข้าจักบอกให้ฟัง ต่อให้พยายามเยี่ยงใดชีวิตนี้ข้าเป็นได้แค่ทาส เอ็งก็เป็นได้แค่ลูกทาส หน้าที่เราคือเจียมกะลาหัวไปจนตาย” ว่าแล้วแม่เยื้อนตบตีหยดไม่ยั้ง
“เอาซี่ ตบให้ฉันตายไปเลย อีหยดลูกทาสจะตายไปในวันนี้ ชีวิตทาสของมันจะสิ้นสุดแค่วันนี้ วันพรุ่งนี้มันจะเกิดเป็นคนใหม่ เป็นคุณหยดอย่างเขาบ้าง ฉันจักไม่มีวันยอมเป็นทาสไปจนวันตาย”...
ผีหยดตื่นจากภวังค์มองกิฟท์ด้วยความริษยา “กูจักทำให้มึงได้รู้จักความต้อยต่ำ อับอาย อย่างที่กูเคยได้รับมาทั้งชีวิต”
ooooooo
พายสติแตกเกินกว่าจะกลับมาเล่นฉากแขวนคอได้ อีกทั้งกองถ่ายไม่ได้ติดต่อสแตนด์อินเอาไว้ วิษณุตัดสินใจยกกอง รินเสียดายทั้งเวลาและเงินค่าเช่าอุปกรณ์จึงอาสาจะเล่นบทนี้เอง ทำประหนึ่งว่าตัวเองเป็น สแตนด์อิน แล้วค่อยถ่ายแค่หน้าพายมาใส่ทีหลัง
ทุกคนพากันชื่นชมในสปิริตอันแรงกล้าของเธอ
รินสวมชุดผ้าแถบเสร็จปีนนั่งร้านขึ้นไปยืนบนลังไม้ พอสิ้นเสียงแอ็กชัน เธอคว้าเชือกมาคล้องคอ วิษณุไม่ค่อยพอใจนัก สั่งให้ถ่ายใหม่อีกครั้ง ต้นยืนมองอยู่ที่จอมอนิเตอร์กับกิฟท์ถึงกับบ่นอุบ
“ทำไมพี่ณุต้องหลายเทกขนาดนี้ คุณรินกลัวไปหมดแล้วมั้ง”
“แหม แล้วทำไมพี่ต้นต้องห่วงคุณรินขนาดนั้นล่ะคะ นี่ถ้าห่มสไบเองได้คงห่มแล้วใช่ไหมคะ” กิฟท์แขวะ ต้นแก้ตัวไม่ว่าใครไปอยู่ตรงนั้น เขาก็เป็นห่วงเท่ากัน พาไลที่แอบไปปลดนอตนั่งร้านตามเข้ามาสมทบ กิฟท์ทักว่าหายไปไหนมา เธอโกหกว่าไปเข้าห้องน้ำ แล้วตกลงนี่รินแสดงเองจริงๆหรือ กิฟท์ไม่วายแขวะอีก
“จริงสิคะ พี่ต้นเขาถึงได้เกร็งนั่งห่วงหน้ามอนิเตอร์แบบนี้”
อีกมุมหนึ่งไม่ห่างกันนัก เดือนมองรินด้วยความหมั่นไส้ “ทำเป็นเก่ง อยากจะโชว์พี่ณุอ่ะสิ ตกม้าตายมาจะสมน้ำหน้าให้”
พนักงานฝ่ายประสานงานเดินผ่านมาได้ยินพอดี มองเดือนไม่ชอบใจ...
