นางบาป

“เอ วันนี้ถ่ายฉากแขวนคอฉากแรกเลยเหรอคะ”

รินพยักหน้ารับคำ เห็นพี่ณุจะรีบเอาฟุตไปตัดทีเซอร์ก็เลยเอาฉากนี้ขึ้นมาถ่ายก่อน แต่อดเป็นกังวลไม่ได้เพราะพายเสนอตัวเล่นเองไม่ใช้สแตนด์อิน พาไลชมเปาะว่าสปิริตแรงกล้ามาก

“สู้ๆนะคะน้องริน พี่เชื่อว่าทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี งั้นพี่ไปหาต้นก่อนนะ” พาไลว่าแล้วเดินลิ่วออกไป...

พายจิตตกอย่างหนัก นอกจากจะเจอเลือดกองโตใต้ต้นไม้แล้ว ตอนไปเข้าห้องน้ำยังเห็นเท้าคนซีดๆลอยอยู่เหนือประตูอีกถึงกับร้องกรี๊ดออกมา เท่านั้นไม่พอเธอยังโดนกิฟท์ป่วนว่านี่อาจเป็นฝีมือของผีหยาดที่ไม่พอใจเลยทำฤทธิ์เดชให้เห็น แล้ววันนี้ถ่ายฉากแขวนคอหยาดด้วย ตนไม่อยากคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก...

ทีมงานต่อนั่งร้านเสร็จเรียบร้อย จึงเอาเชือกมาคล้องกับกิ่งไม้ใหญ่ ผีหยดนั่งยิ้มเยาะอยู่บนต้นไม้ ขณะผีหยาดที่นั่งอยู่ข้างๆมองด้วยแววตาเศร้า วิษณุนั่งเช็กบล็อกกิ้งอยู่ด้านล่าง ส่วนบอลเอาบทมาอ่านว่าฉากนี้เป็นฉากที่หยาดถูกแขวนคอหลังจากวางยาคุณกำไลที่ตั้งท้องอ่อนๆ พร้อมกับลูกอีกสองคนของเธอ

“บ่าวไม่ได้ตั้งใจ คุณพระ บ่าวไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะเจ้าคะ” ผีหยาดคร่ำครวญเมื่อมองไปที่เชือก

“เอ็งแน่ใจรึว่าเอ็งไม่ได้ตั้งใจ เอ็งเองไม่ใช่รึที่ขอยาจากข้าไป”

“ทำไมพี่หยดกล่าวหาฉันเยี่ยงนี้ ฉันไม่รู้มาก่อนว่ายานั่นมันจะกลายเป็นยาพิษ หากพี่หยดรู้ว่ายานั่นมีพิษร้ายแรงถึงเพียงนั้น เหตุอันใดพี่หยดจึงไม่เตือนฉันก่อนที่จะให้ฉันเอายาไปปรุงให้คุณกำไลเล่า”

ผีหยดไม่พอใจขึ้นไอ้ขึ้นอีชี้หน้าน้อง นี่คิดจะโยนความผิดให้กันหรือ หาว่าตนตั้งใจกลั่นแกล้งเธอหรือ

ผีหยาดได้แต่นั่งนิ่งไม่พูดอะไร พลันภาพในอดีตผุดขึ้นมาในความคิดคำนึงของผีหยาด ตอนนั้นแม่เยื้อนสั่งให้หยดเอาปลาไปขอดเกล็ด แต่เธอไม่ยอมทำอ้างโน่นอ้างนี่ไล่ให้ไปใช้คนอื่น แม่เยื้อนโมโหที่วันๆเธอได้แต่ลอยไปลอยมาแทบไม่เคยช่วยงานจะเข้าไปตบตีสั่งสอน หยาดที่นั่งเด็ดผักอยู่ใกล้ๆรีบเข้ามาห้าม

“พอเถอะจ้ะแม่ เดี๋ยวฉันทำให้เองก็ได้”

“ดี อีหยาดมันอยากทำแม่ก็ให้มันทำสิ ฉันไม่ชอบทำงานครัวแม่ก็รู้” ว่าแล้วหยดเดินลอยชายออกไป...

ผีหยาดยังจำเรื่องราวในอดีตได้ดี ทุกครั้งที่ผีหยดหนีเที่ยวไม่สนใจทำงานทำการ แม่เยื้อนจะโกรธคว้าหวายมาเฆี่ยน เธอต้องเอาตัวเองไปขวางไว้ แม่ถึงได้หยุดตี

ooooooo